در لابهلای اخبار و حوادث در روزنامهها بعضی اوقات به نوعی از مرگ هموطنان برخورد میکنیم که هم موجب تأثر میگردد و هم باعث خشم و تأسف از اینکه انسانی جان خود را از دست داده و افراد متعددی عزادار شدهاند.
سوداگران مرگ تا آنجا که میتوانند با مخلوط کردن مدفوع انسان، زهرهگاو، رنگ مو و اقلام دیگر مواد مخدر تقلبی میسازند و عدهای را به ورطه بیماری و مرگ میکشانند. گروهی دیگر از آنها با ساخت مشروبات تقلبی و عرضه آنها باعث مرگ و نابینا شدن همیشگی تعداد دیگری از هموطنان میگردند. سال گذشته بیش از یک میلیون لیتر مشروبات الکلی توسط نیروهای انتظامی کشف و معدوم شد. امسال با توجه به گستردهتر شدن هجوم ناتوی فرهنگی فقط هفته گذشته یک تن مشروبات دستساز خانگی در دماوند کشف شد! جای بسی تعجب است که ارقام دیگری از مشروبات الکلی که با توجه به بیسر و سامانی کشورهای همسایه از مرزهای آنها وارد کشور ما میشود، دارای تاریخ تولید و مصرف بوده و فاصله بین تاریخ تولید و رسیدن آنها به تهران با شهرستانهای دیگر حداکثر 20 روز است. آیا این مسئله نباید باعث تعجب، تأسف و تفکر ما شود؟!
اگرکالایی بخواهد از طریق قانونی وارد کشور شود، رعایت تشریفات اداری و گمرکی دو تا سه ماه طول میکشد، چگونه است که مشروبات الکلی و وسایل دریافت ماهواره بیشترین اقلام قاچاق به کشور بوده و در این فاصله کوتاه به فروش میرسند؟ اینگونه مشروبات الکلی که به نام جنس خارجی به فروش میرسند 95 درصد تقلبی هستند، یعنی سوداگران با انواع وسایل، محتویات ظروف اصلی را خالی کرده و به جای آن الکل صنعتی و رنگهای شیمیایی میریزند و به نام تولیدات خارجی با قیمت گزاف میفروشند. با توجه به حرمت مصرف مشروبات الکلی از نظردینی و مجازات الهی آن، کور شدن بر اثر مصرف اینگونه اقلام یا مرگ با آن خودکشی با طناب پوسیدهای است که اگر خفه نکند، فرد را در سقوط به زمین دچار خونریزی مغزی میکند که در هر دو صورت زنده ماندن و کور شدن، مرگ و نابود شدن، رسوایی دنیا و عذاب آخرت را به دنبال خود دارد.*دکتر مجید ابهری
متخصص علوم رفتاری
