زندان همواره به عنوان یکی از عوامل بازدارنده جرائم در جهان مورد توجه بوده است. شاید کمتر کشوری پیدا شود که زندانهای آن همانند کشور ما دانشگاهی برای کسب تجربه باشد. متهمان پس از ورود به زندان با فراوانی مجرمان سابقهداری مواجه میشوند که ورود به جهان بزهکاری را برای آنان آسانتر میکند. «جوان» در سلسله گفتوگوهای خود درباره آسیبشناسی جرائم زورگیری تلاش کرده با انعکاس نظرات کارشناسان دستگاههای متولی را متوجه آسیبهای موجود کند.
هشتمین بخش از این گفتار در گفتوگو با رضا رحیمینسب، نماینده مردم خرمآباد در مجلس شورای اسلامی در پی میآید.
به نظر شما چرا آمار سرقتها مخصوصاً کیفقاپی و زورگیری در کشور افزایش یافته است؟
یکی از عللی که میتوان به آن اشاره کرد معضل فقر و بیکاری مخصوصاً اعتیاد در میان برخی از افراد است، چرا که افراد معتاد به خاطر هزینه بالای موادمخدر مجبور هستند دست به ارتکاب جرم بزنند و اگر این معضلات حل نشود همه روزه شاهد تکرار اینگونه جرائم هستیم.
اکثر دستگیرشدگان حداقل دارای دو تا سه سابقه در رابطه با سرقت هستند، به نظر شما چرا با وجود متحمل شدن مجازات باز هم دست به ارتکاب جرم میزنند؟
متأسفانه برخی از قضات در موقع دادن حکم دقت لازم را به عمل نیاورده و معمولاً حداقل مجازات را برای متهم صادر میکنند. از طرفی دادن مرخصی و برخورداری از عفو باعث میشود تا اثربخشی مجازات کمتر شود، از طرف دیگر عدم طبقهبندی در زندانها باعث شده تا کسانی که برای اولین بار به زندان میروند و مرتکب جرائم کوچکی شدهاند، در کنار افراد سابقهدار و مجرمان حرفهای قرار بگیرند و این موضوع باعث میشود تا فرد مجرم پس از آزادی از زندان با تجربهای که آموخته مرتکب جرائم دیگری شود، بنابراین باید همه این مسائل مورد توجه قرار بگیرد.
پلیس طرح ویژهای را برای برخورد با مجرمان، مخصوصاً کیفقاپان و زورگیران در حال اجرا دارد، این طرح باید چه ویژگیای داشته باشد تا اثربخش باشد؟
اولاً اینگونه طرحها باید با دقت کامل و با هماهنگی مسئولان قضایی انجام گیرد، چرا که اگر هماهنگی لازم نباشد این طرحها نمیتوانند نتایج مثبتی در برداشته باشند و از همه مهمتر اینکه ما باید بیش از کارهای پلیس به مسائل فرهنگی بپردازیم، چرا که اگر فرهنگسازی نشود یعنی اگر ما شرایط ارتکاب جرم در جامعه را از بین نبریم اینگونه طرحها به هیچ عنوان موفقیتآمیز نخواهند بود.
