سیستان و بلوچستان قطب تولید میوه های گرمسیری است

هندوستان ایران را دریابیم

استان سیستان و بلوچستان تنها منطقه ایران است که از نظر آب و هوایی تحت تأثیر اقلیم موسمی شبه‌قاره هند بوده و این تأثیرپذیری باعث به وجود آمدن تشابه زیستی و اقلیمی آن استان با هند شده است و از این لحاظ می‌توان سیستان و بلوچستان را هندوستان ایران نامید. تنوع بسیار بالای محصولات کشاورزی استان که هم شامل محصولات مناطق گرمسیر و هم سردسیر بوده این موقعیت را به وجود آورده تا علاوه بر محصولات بومی کشورمان، امکان کشت گونه‌های گیاهی منطقه موسمی هندوستان نیز فراهم شود. ذائقه تنوع‌طلب مردم ایران که همیشه به دنبال کشف طعم‌‌های جدید و یکی از مشتریان پروپاقرص میوه‌های گرمسیری وارداتی هستند، بازار پررونقی را برای میوه‌های غیرفصل و غیربومی ایجاد کرده، موز، انبه، پاپایا (خربزه درختی)، نارگیل و تمبر هندی را می‌توان جزو اینگونه میوه‌ها دانست که اکثراً فروش تضمین شده‌ای در بازار دارند و شاید جالب باشد که طبق اعلام گمرک جمهوری اسلامی ایران عمده میوه‌های وارداتی را موز، پرتقال، نارگیل، نارنگی و آناناس تشکیل می‌داده که اکثر این اقلام جزو محصولات کشت شده در سیستان و بلوچستان هستند. درگاه رسمی استانداری سیستان و بلوچستان میزان تولید موز این استان را 70 هزار تن در سال اعلام کرده و از این لحاظ این استان مقام اول را در کشور از آن خود کرده است. دکتر محمدحسین انصاری‌فرد، سخنگوی وزارت جهاد کشاورزی ضمن اعلام افزایش تولید موز در جنوب شرقی کشور گفت: «پیش‌بینی می‌کنیم در صورت تأمین اعتبارات و آب لازم تا پایان برنامه پنجم توسعه به تولید 500 هزار تن موز در کشور برسیم.» با عزم جدی وزارت جهاد کشاورزی برای توسعه کشت محصولات گرمسیری در جنوب شرق کشور به ویژه در استان سیستان و بلوچستان فعلاً بزرگ‌ترین مشکل پیشرو برای تحقق پیش‌بینی افزایش تولید میوه در آن منطقه کمبود آب است که برای رفع آن چند طرح بزرگ سدسازی و آبرسانی در سیستان و بلوچستان در حال پیگیری است که از آن جمله می‌توان به سد کهیر و پیشین اشاره کرد. به غیر از میوه‌های ذکر شده 1700 گونه گیاهی در سیستان و بلوچستان شناسایی شده است که دارای خواص خوراکی، درمانی و صنعتی هستند و در صورت بهره‌گیری از ظرفیت‌های موجود در منطقه و کشت صنعتی محصولات به ویژه میوه‌های پرمصرفی مانند موز و نارگیل ضمن رفع نیاز داخلی، امکان صادرات مازاد محصول نیز وجود دارد، در این صورت باید به صنعت بسته‌بندی و فراروی میوه توجه بیشتری شود که تاکنون این صنایع نه تنها در منطقه بلکه در سطح کشور هنوز به جایگاه شایسته خود نرسیده‌اند. با سرمایه‌گذاری مناسب دولت یا ایجاد تسهیلات لازم برای ورود فعالان بخش خصوصی برای سرمایه‌گذاری در سیستان و بلوچستان و تحول کشاورزی استان می‌توان با ایجاد اشتغال، رفع نیاز داخلی و جلوگیری از خروج ارز از کشور برای واردات میوه با ایجاد زمینه‌های توسعه در آن استان محروم به بسط امنیت فراگیر در آنجا کمک شایانی کرد.