سخنرانی رئیس جمهور اسلامی ایران در شصت و پنجمین نشست سالانه مجمع عمومی سازمان ملل متحد که به صورت زنده از شبکههای خبری بینالمللی نظیر بیبیسی، فرانس 24، اسکای نیوز، سیانان، الجزیره انگلیسی، فاکس نیوز و برخی شبکههای دیگر پخش شد علاوه بر اینکه با سخنان سایر رؤسای جمهور شرکتکننده در نشست سالانه مجمع عمومی متفاوت بود، واکنشهای متفاوتی را به همراه داشت. متفاوت بودن سخنرانی دکتر احمدینژاد را بایستی در بیان نکاتی دانست که شاید برای بسیاری از مخاطبان تازگی داشت. اشاره رئیس جمهور به پایان رسیدن دوره نظام سرمایهداری و همینطور تمرکز وی بر روی سه مسئله مهم یعنی حادثه 11 سپتامبر، فلسطین و انرژی هستهای برای میلیونها بیننده این سخنرانی جالب بود چرا که وی پیشنهادات و فرضیات منطقی را تبیین کرد که از سویی با عصبانیت هیئت نمایندگی امریکا و چند کشور غربی همراه شد و از سوی دیگر موجبات خرسندی و خوشحالی بسیاری دیگر را فراهم ساخت. هر چند هیئت نمایندگی امریکا آنجا که رئیس جمهور به دومین نظریه درخصوص حادثه 11 سپتامبر یعنی اطلاع مقامات امریکایی از چنین حادثهای و حتی ساختگی بودن آن برای طراحی راهبردهای جدید امریکا اشاره کرد به شدت عصبانی شدند و صحن مجمع عمومی را ترک کردند اما جهانیان ملاحظه کردند رئیس جمهور ایران فقط به نظریات مطرح در خصوص حادثه 11 سپتامبر اشاره کرد و چنین شیوهای برخوردی علمی با هر مقولهای محسوب میشود. از این رو جای تعجب داشت که چرا هیئت نمایندگی امریکا جلسه را در اعتراض به طرح این نظریات که حتی بارها از سوی نخبگان امریکایی نیز مطرح شده است، ترک کرد. به نظر میرسد پیشنهاد ایران مبنی بر تشکیل کمیتهای حقیقتیاب و مستقل تحت نظارت سازمان ملل متحد برای بررسی حادثه 11 سپتامبر آن هم پس از گذشت حدود یک دهه از این حادثه پیشنهاد معقولی است که مقامات واشنگتن نباید از آن هراسی داشته باشند خصوصاً اینکه با جریان آزاد اطلاعات که غرب مدعی نهادینه شدن آن در زندگی اجتماعی و سیاسی خود است نیز همخوانی دارد. اما صرفنظر از این مسئله آقای احمدینژاد پیشنهاداتی را نیز مطرح کرد که از جمله آنها میتوان به نامگذاری سال 2011 به عنوان سال خلع سلاح جهانی و انرژی هستهای برای همه، سالح هستهای برای هیچکس و یا دهه مدیریت مشترک جهانی اشاره کرد. به نظر میرسد پیگیری این پیشنهادات میتواند پاسخ مناسبی برای دغدغههای بسیاری از کشورهای در حال توسعه باشد. کشورهای در حال توسعه که اکثریت اعضای سازمان ملل متحد را تشکیل میدهند سالهاست که به دنبال بازتعریف توزیع قدرت و ثروت در نظام بینالمللی هستند. طبیعی است پیشنهاد شفاف و صریح جمهوری اسلامی ایران مبنی بر افزایش قدرت مجمع عمومی، مدیریت مشترک جهانی و خلعسلاح توجه دادن کشورهای در حال توسعه برای همگرایی و همسویی در پیگیری این موضوعات مهم است. تا با عملیاتی شدن به نظم بر آمده از جنگ جهانی دوم پایان داده شود و نظمی نوین متناسب با تحولات پس از فروپاشی نظام دوقطبی و الزامات هزاره سوم با مشارکت فعال و مؤثر ملل در حال توسعه شکل گیرد. به نظر میرسد این مهمترین پیام سخنرانیهای احمدینژاد در 6 دوره حضور وی در نشستهای سالانه مجمع عمومی باشد.
