روز قدس امسال دو تفاوت اساسی با سالهای گذشته داشت. اول همزمانی اجلاس سازش با روز قدس و دوم اوج بلوفهای رژیم صهیونیستی علیه مراکز هستهای ایران. به تعبیر بهتر، امسال گفتمان سازش با محوریت سه صهیونیست(محمود عباس، نتانیاهو، اوباما) در یک طرف و خروش ملتهای مسلمان از طرف دیگر بود. در یک طرف ملتهایی به میدان آمدند که فلسطینی نیستند اما در مقابل فردی در اسارت صهیونیستها از طرف ملت فلسطین به واشنگتن رفت که فاقد مشروعیت قانونی و مردمی است. یک طرف ملتهای آزاده جهان هستند و یک طرف حکام وابسته به غرب. تفاوت دوم تهدید مستمر رژیم صهیونیستی نسبت به حمله نظامی به ایران بود که بهرغم نشر گسترده رسانهای آن، جسارت هیچگونه عکسالعملی را نداشتند. ملت ایران امسال بیتوجه به تهدید صهیونیستها با کیفیت بهتری در مراسم حضور یافتند. امسال نمایندگان نه غزه، نه لبنان نیز نیامده بودند زیرا آنان به نشست واشنگتن دل بستهاند تا فاصله بین آرمانهای انقلاب اسلامی و آرمان فلسطین را در آنجا نظاره کنند. در یک طرف ملتهای مسلمان در روز قدس استقامت را تنها گزینه حل مسأله فلسطین دانستند و در طرف دیگر، محمود عباس در کنار اوباما و در نهایت ذلت ضمن عذرخواهی از صهیونیستها به خاطر هلاکت چهار صهیونیست در الخلیل، اظهار میدارد:«ما آن حرکت در الخلیل را محکوم میکنیم. اجازه دهید به صلح برسیم.» اما آنچه مسلم است نمایش تکراری سازش ره به جایی نمیبرد و اسلامگرایان در ایران و فلسطین ذرهای از نتایج آن نگران نیستند، زیرا از طرف ملت فلسطین در آن نشست کسی حضور ندارد تا مطالبات آنان را طرح نماید و ثانیاً نتایج مذاکره از قبل توسط صهیونیستها اعلام شده است و حضور نمادین در امریکا صرفاً به گرفتن عکس یادگاری و تولید پرستیژ برای اوباما میانجامد وگرنه هم صهیونیستها و هم ملیگرایان فلسطینی میدانند که مذاکرات مذکور جز شعلهور کردن آتش قلب ملتهای مسلمان خصوصاً ملت فلسطین دستاورد دیگری ندارد و اینچنین تقارن شروع روند سازش با روز قدس به نفع مسلمانان جهان تمام شد و کوکب اولیه ملت فلسطین بار دیگر از لایههای شعارلاشرقیه و لاغربیه ملت ایران برافروخت و زیتون نور و امید یک بار دیگر بر دامن ملت فلسطین باریدن گرفت که: آنچه با زور از دست دادهایم با مذاکره عودت نخواهد شد و تا کانون پرفروغ ملتهای آزاده جهان با محوریت ملت مقاوم ایران برقرار است امید به آزادی فلسطین نیز روزبهروز پررنگتر خواهد شد. امسال روز قدس در جغرافیای جهان پررنگتر از پارسال و 30 سال گذشته بود و این حرکت تکاملی نقطه اصلی نگرانی صهیونیست و رهبران وامانده عرب است. قتل پنج صهیونیست در آستانه روز قدس و روز شروع مجدد سازش پیام دیگری برای همگان داشت که در ذیل شعلههای انتفاضه، سازش به منزله املای پرغلط بر روی یک کاغذ است. ملتها به سمت استقامت میروند و دولتهای عرب به سمت حفظ قدرتهای بدون مشروعیت. این وزنکشی تا کی ادامه دارد؟
