با خبران

با خبرانابراهیم زاهدی مطلقمرحبا ‌ای هدهد هادی شده/ در حقیقت پیک هر وادی شدهنام هدهد با سلیمان همنشین است. مرغ خبردار او و پیک سلیمان نبی در حقیقت‌گویی.داستان هدهد در قرآن و به تبع آن در منطق‌الطیرحضرت عطارنیشابوری نشان از خبرنگاری این مرغ است. مرغی که به واسطه تعالیم سلیمان(ع) در هر سرزمینی حقیقت را می‌گوید. اینها نشانه‌های دینی از وظایف کسانی است که کار خبررسانی را دارند و البته وظیفه پیام‌بری و پیام‌آوری را.امروزه در عالم خبررسانی و رسانه به دو نکته توجه می‌شود که هیچ کدام به حقیقت‌گویی ربطی ندارد؛ اول: پسند صاحب رسانه. دوم: میل مخاطب و البته تمام آنچه بعد از این دو تعریف می‌شود و مورد نظر قرار می‌گیرد، زیرمجموعه‌ای از همین دو نکته است. صاحبان رسانه به اقتضای مسیری که رسانه‌شان باید طی کند، به جذب خبرنگار دست می‌زنند و از همین دیدگاه گزینش نیرو می‌کنند. با ملاحظه همین مصلحت به انتشار خبر می‌پردازند و باز هم قدرت‌های بزرگ با رعایت مصالحی که در نهایت از آن به «منافع ملی» یاد می‌کنند، جهت‌دهی خبرها و گزینش منابع را در دستورکار قرار می‌دهند، اما همچنان نامعلوم است که منافع ملی یک قدرت آیا با منافع انسانی سایر ملت‌ها و کشورها در تعارض هست یا خیر؟ آیا آنچه یک کشور را ذیل منافع ملی‌اش به ارسال اخبار دروغ کشور متبوع و حذف خبرهای راست سایر کشورها متقاعد می‌کند در تضاد با «منافع انسانی» به طورعام هست یا خیر؟ ملاحظات این چنینی، ‌همان تفاوت رویه خبرنگاری به شیوه انبیای الهی است. نکته‌ای که در این مسیر باید به شدت مورد توجه باشد، ادبیاتی است که صاحبان رسانه‌های بزرگ و مؤثر جهان رایج کرده‌اند و سایرین از سر نا‌آگاهی، ناچار از بازی با همان لغات و تعریف خیر و شر در همان چارچوب شده‌اند، در حالی که بازگشت به آموزه‌های دینی می‌تواند خبرنگاران را صاحب ادبیاتی برآمده از تعریف‌های دینی برای خبررسانی کند. چنانچه همه پیامبران را قبل از آنکه پیامبر بدانیم، نبی می‌دانیم؛ یعنی «باخبر». که اگر منابع خبری انبیا فقط بر حسب منافع ملی تعریف می‌شد، ‌اکنون مواجه با 124هزار فرستاده از جانب خدا بودیم که 124 هزار نوع منافع ملی و احیاناً قبیله‌ای و فرقه‌ای و منطقه‌ای را داشتند، به اقتضای سرزمینی که از آن برخاسته بودند.اگر به داستان قرانی سلیمان و هدهد بازگردیم و ادامه کار را نگاه کنیم، ملاحظه خواهیم کرد که مرغ پیام‌آور، هیچ ملاحظه‌ای در ابلاغ خبر ندارد. سلطنت بلقیس و ملک صبا را می‌گوید اگرچه ابتدا از پیامبر بزرگ و پرشکوه الهی امان می‌گیرد که خبر را بدهد و امان او، به قید خبری صحیح و دلیلی محکم بر غیبت اوست.اکنون و با توجه به گسترش آگاهی‌های عمومی در کشور، می‌توان از تعریف‌های غیربومی از خبر و خبرنگاری و خبررسانی فاصله گرفت. چارچوب‌های تازه‌ای متناسب با آموزه‌های دینی و انسانی-‌ مانند پیام‌های فرستادگان الهی که جهان‌شمول باشد- مقرر و ارائه کرد. به مصداق همان شعر عطار نیشابوری که «پیک حقیقت باشیم در هر وادی». ان‌شاء‌الله.