تمام 1950 نیروی نظامی هلند در افغانستان از این کشور خارج شدند تا روند خروج نظامیان خارجی آغاز شود.هلندیها در سال 2006 وارد افغانستان شدند و در منطقه اروزگان (شمال قندهار و هلمند) در جنوب افغانستان استقرار یافتند. نظامیان هلند در حالی افغانستان را ترک میکنند که امریکا خود را برای حمله به قندهار در ماههای سپتامبر و اکتبر آماده میکند و به شدت نیازمند کمک نیروهای متحد است. استرالیاییها جای هلندیها را در اروزگان گرفتهاند تا پازل آنگلوساکسونها در جنوب افغانستان کامل شود. اکنون این محدوده در اختیار امریکا، انگلیس، کانادا و استرالیاست، یعنی انگلستان و مستعمرات قدیمیاش، کنترل جنوب افغانستان را بر عهده دارند.
قرار است امریکا همزمان با بحث حمله به قندهار، مسأله مذاکره با طالبان را مطرح کند که اقداماتی هم صورت گرفته است. این تصمیم امریکاییها در چارچوب طرح انگلیس برای مصالحه با طالبان به جای جنگ است. انگلستان به حکم 150 سال حضور مستمر در افغانستان(در زمان قاجار این انگلستان بود که موجب جدایی افغانستان از ایران شد) خود را صاحب تجربه در این سرزمین میداند و تجارت موارد مخدر را طی دههها در انحصار خود گرفته. هرچند امریکا میخواهد سهمی بزرگ از این تجارت را از آن خود کند یا حتی آن را به انحصار خود درآورد؛ امری که شاید نشدنی باشد.
امریکا اما هدف اصلی خود را هم پایهریزی میکند و آن ایجاد پایگاههای ثابت در نزدیکی مرز کشورهای دشمن یا رقیب خودش است. آنها به فکر ایجاد پایگاهی دائمی در هلمند و قندهار به قصد ضربه زدن به جمهوری اسلامی ایران هستند. همچنین پایگاههای دیگری در شمال و شرق افغانستان برای اثرگذاری بر تحولات روسیه و چین ترتیب دادهاند و به دنبال شکلدهی پایگاههایی در غرب افغانستان و نزدیکی مرزهای ایران هستند.
با این حال خروج نظامیان هلند، سرآغاز خارج شدن نظامیان ناتو است که حاضر نیستند هزینه سلطه یکجانبه امریکا بر افغانستان را بپردازند. در این میان آلمانها و فرانسویها بر ماندن اصرار دارند تا در فصل تقسیم غنائم، سهم بزرگی داشته باشند. بیشتر مقاصد اعضای ناتو به غیر از امریکا و انگلیس از اشغال افغانستان، اقتصادی است اما کشورهایی چون هلند سهم کمتری از غنائم خواهند داشت. بنابراین ماندن بیش از این را به صلاح نمیدانند. آلمان و فرانسه میمانند تا سهم بزرگی بگیرند.
هر چند حاضر به دادن تلفات انسانی و هزینه مالی پس از این، نیستند. به همین دلیل امریکا به عربها دستور داد تا هزینههای مالی اشغالگری را بپردازند و آنها بیچون و چرا پذیرفتند.
به گفته وزیر دفاع فرانسه پس از خروج هلند، هنوز 50 کشور در افغانستان، نظامی دارند که 25 کشور عضو ناتو هستند. با این حال اعضایی که به امریکا وابستگی زیادی دارند با وجود سهم کم در غنائم، در افغانستان خواهند ماند و هزینههای انسانی و مالی را خواهند پرداخت اما اعضای پرنفوذ برای کسب منافع میمانند و هزینه هم نمیپردازند.
خروج هلند نشان میدهد که اهداف جنگی ناتو و امریکا محقق نشده و آنها نمیتوانند با طالبان و گروههای دیگر افغان بجنگند و پیروز شوند و حالا به دنبال مصالحه با گروههای مقابل خود افتادهاند اما مردم افغانستان متوجه شدهاند که اگر مقاومت کنند دشمن مجبور به عقبنشینی میشود.
