بالاخره پس از چند ماه بحث در خصوص اینکه آیا مرزهای لبنان و رژیم صهیونیستی آبستن تحولات و جنگ تازهای است و در آستانه چهارمین سالگرد پایان جنگ 33 روزه سال 2006 ارتش صهیونیستی و امریکا علیه حزب الله که با شکست مفتضحانه این رژیم به پایان رسید، روز سهشنبه نخستین درگیری نظامی میان ارتشهای لبنان و رژیم صهیونیستی در منطقه مرزی العدیسه رخ داد.
ارتش لبنان به تجاوز صهیونیستها به خاک خود واکنش تندی نشان داد. ترس این رژیم از ورود نیروهای مقاومت به این درگیری موجب شد که رژیم صهیونیستی با استمداد از نیروهای یونیفل خواستار توقف درگیری شود.
به نظر میرسد یکی از اهداف رژیم صهیونیستی از این تعرض تست میزان واکنش ارتش لبنان در یک رویارویی و جنگ احتمالی آینده بود و پاسخ قاطع ارتش لبنان نشان داد که برخلاف جنگهای گذشته در قبال هرگونه تعرض این رژیم ساکت و منفعل نخواهد بود و با این تعرضات مقابله خواهد کرد.
در واقع یکی از نتایج شکست ارتش صهیونیستی در جنگ 33 روزه سال 2006 این است که این جنگ به میزانی که باعث تضعیف روحیه نظامیان صهیونیستی شد در مقابل موجب تقویت روحیه ارتشهای عربی بخصوص ارتش لبنان شده است و با وجود اینکه ارتش لبنان از لحاظ نفرات و تجهیزات خیلی کمتر از ارتشهای سایر کشورهای عربی همچون مصر است اما به پشتوانه حمایتهای جنبش مقاومت و نفوذ اندیشه و فرهنگ مقاومت به لایههای ارتش اکنون قدرت مقابله با ارتش صهیونیستی را در خود میبیند.
در واقع پاسخ دندان شکن ارتش لبنان به تعرضات مرزی ارتش صهیونیستی حاوی این پیام است که این پاسخها تنها به تعرضات ارضی و مرزی محدود نخواهد شد و چه بسا ارتش لبنان به تعرضات هوایی رژیم صهیونیستی نیز پاسخ خواهد داد.
از سوی دیگر درگیری نظامی روز سه شنبه میان ارتشهای صهیونیستی و لبنان با توجه به مقطع زمانی آن حاوی چند پیام مهم دیگر نیز میباشد.
از جمله اینکه حملات رژیم صهیونیستی در آستانه سخنرانی مهم سید حسن نصرالله درباره چهارمین سالگرد پیروزی محور مقاومت در جنگ 33 روزه سال 2006 رخ داد و به نظر میرسد این رژیم با این حملات میخواست سخنان دبیرکل حزب الله لبنان را در خصوص پیروزی مقاومت در این جنگ و همچنین فتنه جدید در دادگاه ترور حریری تحت الشعاع قرار دهد که باز پاسخ قاطع ارتش لبنان آن را ناکام گذاشت.
همچنین ازسرگیری تعرضات ارضی ارتش صهیونیستی به خاک لبنان درست سه روز پس از برگزاری اجلاس سه جانبه در بیروت با حضور سران لبنان، سوریه و عربستان صورت گرفت و اگر چه به نظر میرسد رژیم صهیونیستی با این تعرض میخواست اعتراض و خشم خود را به نتایج این نشست و بخصوص عدم همراهی عربستان و جناح 14 مارس با توطئه جدید این رژیم در دادگاه ترور حریری نشان دهد باز مشاهده میشود که در این خصوص نیز نتیجهای بهدست نیاورد.
از این رو در مجموع تعرض ارضی ارتش صهیونیستی که به منزله نقض آشکار قطعنامه 1701 شورای امنیت است، غیر از اینکه مسئولیت این درگیری و و آثار و پیامدهای حقوقی و سیاسی آن را متوجه این رژیم میکند، نتیجه دیگری در پینخواهد داشت. با اینحال این انتظار وجود دارد که این تعرض از سوی مجامع منطقهای و جهانی نیز بیپاسخ نماند تا جلوی هر گونه ماجراجویی نظامی جدید این رژیم گرفته شود.
