ایران با ناقوس جنگ پشت میز مذاکره نمی‌نشیند

در روزهای اخیر خبرهایی برای تشدید فشارهای سیاسی به ایران منتشر می‌شود که شاید در بین آنها خبر مربوط به تلاش اتحادیه اروپا برای نهایی کردن تحریم‌های اتحادیه بر ضد ایران و همینطور خبر مربوط به حمایت 47 نماینده مجلس نمایندگان امریکا از حمله نظامی اسراییل به ایران در صورت عدم تغییر مواضع اتمی تهران، جنجالی‌ترین خبرهای مربوط به ایران باشد صرف‌نظر از اینکه چنین اخباری چرا از جانب رسانه‌های خبری غربی برجسته‌سازی می‌شوند به نظر می‌رسد امریکا و اروپا با این حرکت دور تازه‌ای از اقدامات برای اعمال فشار به ایران را آغاز کرده‌اند. واشنگتن و برخی دول اروپایی که پس از تصویب قطعنامه 1929 بلافاصله برای مذاکره با تهران اعلام آمادگی کردند چنین تصور می‌کردند که ایران با توجه به جدیت امریکا و تروئیکای اروپا در تصویب قطعنامه 1929 نرمش نشان داده از مذاکره استقبال خواهد کرد اما پس از آنکه با واکنش تهران مبنی بر اینکه ایران برای آغاز مذاکرات شرایطی دارد روبه‌رو شدند دریافتند سیاست تصویب قطعنامه برای نرم کردن تهران معطوف به نتیجه نبوده است. رد و بدل شدن نامه بین کاترین اشتون و جلیلی در روزهای اخیر و اصرار ایران بر روی شروط پیشنهادی سبب شد تا امریکا و اروپا در اقدامی هماهنگ البته با تقسیم کاری محاسبه شده پرده جدیدی از تحرکات خود را به نمایش بگذارند. هر‌چند در این حرکت جدید اقلیتی از مجلس نمایندگان امریکا صحنه‌گردان اصلی هستند که همسویی آنها با سیاست‌های تل‌آویو کاملاً مشهود است اما کنگره امریکا پس از قطعنامه 1929 در حالی به تحریم‌های یکجانبه بر ضد تهران رأی داد که در روزهای اخیر خبر پیشنهاد آنها برای مذاکره با ایران در قالب مذاکره بین نمایندگان مجالس ایران و امریکا بارها از سوی رسانه‌های خبری پخش و بزرگنمایی شد. به نظر می‌رسد پس از ناکامی این حرکت که با واکنش قاطعانه مجلس شورای اسلامی همراه بود اکنون لابی رژیم صهیونیستی و طیف نمایندگان همراه با آن در کنگره امریکا درصددند با تهیه قطعنامه‌ای وارد مرحله تازه‌ای از اقدامات خصمانه خود بر ضد ایران شوند. البته چنین اقدامی بیشتر با هدف ترغیب ایران به مذاکره صورت می‌پذیرد.
در واقع امریکا و اروپا تصور می‌کنند از طریق تشدید فشارها می‌توانند ایران را به مذاکره سوق دهند این در حالی است که جمهوری اسلامی ایران در سال‌های اخیر بارها در قالب مذاکره با 1+5 اعلام داشته است مذاکرات برابر کلید برون‌رفت از وضع موجود است. ضمن اینکه ایران بارها به طرف‌های غربی توجه داده است که استفاده از سیاست هویج و چماق مدت‌هاست که تاریخ مصرف خود را از دست داده است، بنابراین امریکا و اروپا بهتر است به جای مانور بر روی سیاست‌های تکراری ارعاب و تهدید به حقوق ملت ایران احترام گذاشته و پیچیده‌تر کردن موضوع پرهیز کنند.