آنچه در طی 10 روز گذشته نقل محافل سینمایی و به خصوص اصناف، تهیه کنندگان و سینماداران بود مبحث جدول بندی اکران فیلمهای سینمایی بود که به دلیل برگزار نشدن جلسه اصناف با مدیرعامل خانه سینما و معاون سینمایی وزارت ارشاد و صحبتهای سینماداران و تهیه کنندگان با رسانههای مختلف سبب شد که این موضوع ابعاد متفاوت و گاه ضد و نقیضی به خود گیرد. بر همین اساس برنامه تحلیل سینما در شبکه خبر، شامگاه پنجشنبه یک برنامه 150 دقیقهای را به این موضوع اختصاص داد و با پیش کشیدن طرح جدولبندی اکران و نقش سینماداران در عدم نمایش عمومی گروهی از فیلمهای ایرانی با میهمانانی چون عزیزالله حمیدنژاد، رئیس مجمع فیلمسازان سینمای ایران و امیرحسین علمالهدی، عضو انجمن سینماداران و مدیر پردیس سینمایی ملت و حمیدرضا مدقق روی آنتن این شبکه رفت.
تنوع سلیقه در سینمای ایران معنا ندارد
علمالهدی در این برنامه علت نفروختن فیلمهایی که امسال انتظار فروش آنها میرفت، قهر مردم با سینما دانست و گفت: بحثی که من بر سر اکران فیلمهای خارجی در سینماها دارم این است که در پردیسهایی که سه سالن به بالا دارند، یک سالن به نمایش فیلم خارجی اختصاص پیدا کند، مطمئن باشید فیلمهای ایرانی فروششان به مراتب بالاتر میرود، چون شما در سینمای ایران تنوع سلایق ندارید. تنوع لوکیشن ممکن است وجود داشته باشد، اما اینکه تنوع سلایق یا تنوع ژانر باشد را در سینمای ایران نمیبینیم.
وی ادامه داد: سینما تبدیل به موش آزمایشگاهی شده است! قبلاً تب خوانندگی بالاگرفته بود و الان تب فیلمسازی. تولید زیرپلهای، پخش زیرپلهای الان هم سینمایمان حجرهای است. یعنی ما با نگاه روز جلو نمیرویم. من مطمئنم تا چند وقت دیگر وقتی فروش تلویزیونهای سهبعدی در ایران تبش بالا بگیرد. بعد آن موقع میبینیم که در سینمای ایران چه اتفاقی میافتد.
باز هم مسأله ممیزی
حمیدنژاد با تأکید بر اینکه در بخش فرهنگی همیشه نگاه به قضایا متفاوت است، گفت: اینکه که چرا مخاطب از سینمای ایران قهر کرد یکی از عوال مهمش ممیزی است. وقتی فیلمهای ما ممیزی میشوند، مخاطب ارتباط برقرار نمیکند چون جنس فیلمی را که میبیند از جنس زندگی نیست و باورش نمیکند. به همین دلیل کمتر میآید فیلم میبیند. به گزارش فارس، وی با تأکید بر اینکه امروزه رقیب ما از جنس خودمان نیست، بلکه ماهواره و برنامههای آن رقیب ما شده است، خاطرنشان کرد: ما الان چند بازار داریم. یک بازار ماهوارهای است که نداریم و مورد موضوع ما نیست. بازار اینترنتی است که ما از طریق اینترنت بازار نداریم. تلویزیون است که فیلم خارجی نمایش میدهد و بهندرت از تلویزیون فیلم سینمایی ایرانی میبینیم. تنها جایی که فرصت ارائه فیلم ایرانی باقی مانده و قابلیت کنترل دارد، سالنهای سینما است و حال شما میگویید سالنها را هم بگذاریم برای نمایش فیلم خارجی؟
سینماگرانی که خود را نمیبینند
علمالهدی در ادامه خطاب به حمیدنژاد گفت: این استدلال را قبول ندارید که ما میتوانیم با نمایش فیلم خارجی عادت دیدن فیلم ایرانی در سالن سینما را به مخاطب یادآوری کنیم؟
حمیدنژاد پاسخ داد: به صورت خیلی محدود اشکالی ندارد که فیلم خارجی در سالن سینما نمایش داده شود، اما این واقعیت است که فیلم خارجی به صورت عمده در دسترس مخاطب است.
علمالهدی در ادامه اظهار داشت: کسی نگفته که همه سینماها فیلم خارجی نمایش بدهند. این را حداقل ما نگفتیم. در ثانی، چه کسی گفته همه فیلمهای تولیدی باید بروند اکران سینمایی شوند؟ در آمریکا هم که نزدیک به چهار هزار سالن دارد، همه فیلمهای تولیدیاش اکران نمیشود. سؤال مجدد من این است که آیا ما میخواهیم سینما را دوباره اختراع کنیم؟ سینما ادبیات خاص خودش را دارد. قبول داریم مشکلات هست، اما تولیدکنندهها نباید یک نگاهی به خودشان بکنند؟ این چه وضعی است که دارد در حوزه تولید اتفاق میافتد؟ چرا سالنهای سینما نمیتوانند به سوددهی برسند؟ مگر میشود سالنی سود بدهد و بخش خصوصی نیاید سالن بسازد؟ در ایران کسی رغبت به سالنسازی ندارد. امروزه دوستان فقط مشکلات حال حاضر سینما را در سالنهای سینما میبینند. چرا اهالی سینما به خودشان نگاه نمیکنند؟ و یا به مشکلاتی که پیش رویشان است؟
حمیدنژاد در پایان گفت: متأسفانه انتخابهای سینماداران نیز اشکال دارد و علم الهدی نیز تأکید کرد: ما برای نفروختن فیلم یا میگوییم مشکل برپایی بازیهای فوتبال است، یا هوا بارانی است، یا میگوییم نزدیک عید است مخاطب نمیآید یا میگوییم هوا گرم است و به همین سبب است که مخاطب به سینما نمیآید.
