مدت کوتاهی بعد از آنکه ژنرال دیوید پترائوس، فرمانده جدید نیروهای امریکایی و ناتو در افغانستان، در جلسه کمیته نیروهای مسلح سنا حاضر شد تا تأیید سناتورها را برای مأموریت جدیدش به دست آورد، طالبان پاسخ قاطع خود را به وی داد؛ «ما برنده ایم، مذاکره نمی کنیم». البته پترائوس نیز انتظار چنین پاسخی از سوی طالبان را داشت و به همین دلیل، در آن جلسه متذکر شد که طالبان هنوز سرسخت و مطمئن است و با گفتن اینکه «حس من این است که درگیریهای شدید ادامه خواهد داشت. . . شورشیان به شدت خواهند جنگید»، جنگی سخت را به سناتورها نوید داد. با وجود اینکه پترائوس به این نحو قضاوت خود را در مورد جنگ در افغانستان بیان می کرد اما باید گفت که او نیم نگاهی به تلاشهایی داشت که طی ماههای گذشته انجام شده بود تا راه برای ارتباط با طالبان و کشاندن آنان به میز مذاکره و در نهایت صلح با آنان فراهم شود. به عبارت دیگر، پترائوس این سخنان را از آن جهت در جلسه کمیته نیروهای مسلح سنا گفت که با نامعلوم بودن آینده جنگ، نمی خواست تا از ابتدای مأموریت جدید خود به نمایندگان قول یا وعده حتی ضعیفی از پیروزی داده باشد، اما مسأله مذاکره و صلح با طالبان یکی از نقاط کلیدی استراتژی امریکا در افغانستان است که حتی پترائوس نیز خود را متعهد به آن می داند. این موضوع پیش از وی، توسط ژنرال استنلی مک کریستال مطرح و دنبال می شد و حتی ژنرال دیوید ریچاردز، رئیس ستاد مشترک ارتش بریتانیا، نیز در اظهارات اخیر خود نسبت به نتیجه بخش بودن آن اظهار امیدواری کرده بود.
مسأله برقراری ارتباط با طالبان و مذاکره با آنان برای دستیابی به صلح طی کنفرانس ماه ژانویه لندن از سوی حامد کرزای، رئیس جمهور افغانستان، مطرح شد و بعد از آنکه تلاشهایش برای واسطه گری ملک عبدالله، پادشاه عربستان، در این زمینه چندان سودی به دست نیاورد، سعی کرد تا با برپایی لوی جرگه صلح در ماه گذشته به نوعی مسأله را به سطح ملی بکشاند تا از حمایت داخلی در این زمینه برخوردار شود. هر چند که کرزای تا کنون خود را در قضیه مذاکره و صلح با طالبان پیش گام نشان داده، اما روشن است که این امر یکی از بخشهای استراتژی امریکا در افغانستان است و مک کریستال در طراحی آن نقش اساسی داشت. مک کریستال قبل از برگزاری کنفرانس لندن، طی مصاحبهای با روزنامه فایننشال تایمز ضمن بیان اینکه یک راهکار سیاسی نتیجه اجتناب ناپذیر هر جنگی است، از طرح صلح حمایت کرد و گفت: «فکر میکنم تمام افغانها میتوانند در دولت نقش ایفا کنند اگر که روی آینده تمرکز کرده و به گذشته کاری نداشته باشند». کرزای با تکیه بر روابط نزدیکش با مک کریستال طرح صلح با طالبان را بعد از آن کنفرانس پیش برد تا آنجا که برپایی لوی جرگه صلح از سوی وی نیز مبتنی بر همین روابط بود. در واقع مک کریستال سعی داشت تا با تجربه خود در راه اندازی شوراهای بیداری در عراق، طرحی مشابه آن را در افغانستان اجرا کند که در قالب برقراری ارتباط با رهبران میانه رو طالبان پیش می رفت. در این بین، آنچه بیش از هر چیز دیگری می توانست به این طرح لطمه وارد کند خروج مک کریستال از دایره بازی بود و به همین دلیل بود که حامد کرزای در نخستین واکنشها نسبت به برکناری مک کریستال سعی کرد به صورت تمام و کمال از او حمایت کند و گزارش جان سیمپسون، دبیر امور جهانی بی بی سی، نیز حاکی از تأثیر منفی برکناری مک کریستال بر روند صلح با طالبان است.
گزارش سیمپسون متکی به مصاحبهای غیر مستقیم با ذبیح الله مجاهد، سخنگوی طالبان، است که در این مصاحبه بر عدم مذاکره و سازش طالبان تأکید کرد و گفت: «ما تا زمانی که نیروهای خارجی افغانستان را ترک نکرده اند، با هیچ کسی گفتوگو نداریم. ما اطمینان داریم که برنده جنگ خواهیم بود. هنگامی که ما دست بالا را داریم، چرا تن به مذاکره بدهیم. نیروهای خارجی درباره خروج از افغانستان می اندیشند و در صفوف دشمن اختلاف پدیده آمده است». همچنان که از این سخنان پیدا است و سیمپسون نیز نتیجه گیری کرده، طالبان با برکناری مک کریستال به اختلاف در بین مقامات امریکایی و عدم کارآمدی استراتژی آنان در افغانستان واقف شدهاند و از این رو، خود را در مقاومت در برابر نیروهای خارجی پیروز می دانند. این موضع طالبان حاوی دو جنبه است؛ نخست آنکه طالبان نسبت به مبارزه خود اعتماد به نفس تازهای پیدا کردهاند و دیگر آنکه، آنان مطمئن هستند که بسیاری از افغانها و به خصوص فرماندهان و جنگ سالاران محلی با برکناری مک کریستال بیشتر به سوی آنان متمایل خواهند شد، نکتهای که سیمپسون نیز در گزارش خود به آن اشاره کرده است. در این بین، پترائوس وضعیتی برخلاف طالبان در پیش رو دارد، چرا که گذشته از آثار منفی برکناری مک کریستال در بین نیروهای رده بالای امریکایی در افغانستان، او با پیام قاطع طالبان دریافته که استراتژی مصالحه دیگر منتفی است. این وضعیت به آن معناست که پترائوس در پست جدیدش وضعیتی به مراتب دشوارتر از نیروهای تحت امرش در پیش رو دارد و شاید سخنان او در کمیته نیروهای مسلح سنا بیش از هر چیز مرتبط با وضعیت خودش است تا نیروهای امریکایی در افغانستان.
