پارسا یزدانی
نوزدهمین جام به مراحل حساس رسیده است. انگلیس بخت برگشته دن فابیو در روزی که شاگردان یواخیملو تئوریسین بزرگ ژرمنها سرحال و قبراق 90 دقیقه زیبایی فوتبال آلمان را به رخ رقیب همیشه دشمنشان کشیدند مفتضحانه حذف شد و باید همانند فرانسه و ایتالیا در میان اعتراض هولیگانها به لندن برگردد.
آرژانتین هم با تاکتیک هجومی مارادونای شهیر مکزیک را سر برید تا جادوگران بوینس آیرسی در مرحله یک چهارم نبرد سهمگینی را با آلمان جوان و سرشار از انرژی تجربه کنند. آرژانتین و آلمان بیشک شایسته حضور در جمع هشت تیم پایانی جام بودند اما در این میان فیفا دچار بحرانی به نام فاجعه داوری شده. اگر از اشتباه مسلم داور مالی که در روز بازی امریکا – اسلوونی یک گل سالم را ندید، بگذریم، کوپل داور بازی فوقالعاده حساس آلمان – انگلیس با اشتباه مرگبار اسپینوسا کمک داور لاریوندای اروگوئهای خاطره فینال جام جهانی 1966 لندن را برای همه فوتبالدوستان زنده کرد.
تنها تفاوت فینال 1966 آلمان – انگلیس با دیدار انگلیس – آلمان در جام نوزدهم این بود که پس از 44 سال هنوز هم قضاوت در مورد اشتباه کمک داور روسی بازی فینال که گل انگلیس را صحیح اعلام کرد، سخت است. تصاویر تلویزیونی هزاران بار مرور شده اما هنوز به قطعیت نمیتوان گفت آن توپ از خط دروازه گذشته یا نه. در نقطه مقابل اسپینوسا کمک داور بازی یکشنبه شب ژرمنها با جزیرهنشینان گلی را ندید که همه مردم دنیا به وضوح دیدند. توپ حدوداً یک متری از خط دروازه نویر دروازهبان آلمانی عبور کرد و تصاویر کاملاً روشن بود و حتی اگر داوری با نمره عینک هفت یا هشت هم روی خط زمین پرچم به دست میایستاد (در صورت جایگیری صحیح) امکان نداشت شوت استثنایی لمپارد را گل اعلام نکند.
شاهکار اسپینوسا را کمک داور روبرتو روزتی در بازی آرژانتین – مکزیک تکمیل کرد. در صحنه گل اول آرژانتین، کارلوس توز به طرز وحشتناکی سه متر از آخرین مدافع مکزیک جلوتر بود و استفانو کمک داور روزتی که چهار، پنج متر از خط آفساید عقبتر بود بهرغم اعتراض شدید مکزیکیها و عباراتی که مدام درگوشی داوران رد و بدل میشود گل را صحیح اعلام کرد تا شیرازه مکزیک از هم بپاشد و شاگردان خاویر آگیر، با چشمانی اشکبار به مکزیک برگردند. آرژانتین و آلمان در مرحله یک هشتم نهایی به گونهای بازی کردند که بیتردید حتی اگر آن دو صحنه هم توسط داوران درست قضاوت میشد، برنده میدان لقب میگرفتند ولی فیفا چارهای ندارد تا پس از جام جهانی فکری عاجل برای این معضل خانمانسوز بیندیشد. وقتی جابولانی توپ پر سرو صدای جام 2010 باآخرین تکنولوژی روز دنیا تولید میشود و صدای بسیاری از بازیکنان را در میآورد، وقتی تصاویر دوربینهای انبوه مستقر در ورزشگاه از زوایای مختلف، روی اسکوربورد جلوی چشم تماشاگران و صدها میلیون بیننده تلویزیونی مردم را به قضاوت وا میدارد، چه دلیلی دارد فیفا با قوانین داوری مسخرهاش چوب حراج به آبروی خویش بزند، چرا آنها از تکنولوژی پیشرفته حداکثر بهره را نمیبرند؟ مسئولین فیفا چگونه میتوانند این رسواییهای داوری را توجیه کنند؟ چرا مانند والیبال یا تنیس یا سایر رشتههای ورزشی از کمک داوران یا خط نگهداران استفاده نمیکند یا مانند فوتسال از دو داور وسط بهره نمیگیرد چرا داورن چهارم و پنجم با استفاده از مونیتورهای پیشرفته نمیتوانند در صحنههای حساس به داوران وسط اطلاع دهند که گل صحیح بود، این خطای پنالتی محرز بود یا آن بازیکن چند متری در افساید بود. قطع کردن چند ثانیهای بازی چقدر برای داور تبعات دارد. آیا بیشتر از داستان افسانهای ویمبلی66 پیامد خواهد داشت. انقلاب داوری پس از تراژدی و آبروریزی داوران جام نوزدهم بیشک در فوتبال دنیا رخ خواهد داد. فقط مهم این است که آیا سپ بلاتر جرأت دارد این تغییرات را در اسرع وقت در قوانین داوری ایجاد کند یا اینکه باز هم باید چند سال دیگر شاهد شبهای سیاه داوری در فوتبال جهان باشیم. رسوایی، فاجعه، سرگیجه کلماتی هستند که ما را به یاد دسته گل داوران بسیار مشهور جام نوزدهم آفریقای جنوبی میاندازد. جامی که اگر روند داورهایش اینگونه ادامه یابد یک عبارت در اذهان فوتبالدوستان میماند؛ جام افتضاحهای داوری.
