به گزارش خبرنگار «جوان» جلسه محاکمه در شعبه 74 دادگاه کیفری استان تهران به ریاست قاضی حسن تردست، رستمی، حسینی، راثینصیری و قاسمی مستشاران برگزار شد. در ابتدای جلسه سیدحسینی نماینده دادستان با استناد به مفاد کیفرخواست برای علیرضا که متهم است همسرش شراره را با مسمومیت قرص در تاریخ دوازدهم شهریور سال 86 به قتل رسانده، تقاضای مجازات کرد.
در ادامه جلسه قاضی مادر مقتول را به جایگاه ویژه فراخواند. او از داماد خود به اتهام قتل عمدی دخترش شکایت و تقاضای قصاص کرد. این زن به دادگاه گفت: من پیش از حادثه قصد سفر داشتم و دخترم را در سلامت کامل دیدم. دخترم در طول زندگی از فحاشی همسرش انتقاد میکرد. علیرضا برای اولینبار یک ماه پس از ازدواج دخترم را پس از کتک زدن از خانه بیرون کرد. پس از بازگشت از سفر از مرگ دخترم باخبر شدم و شنیدم که همسرش او را مسموم و به قتل رسانده است.
متهم در جایگاه
قاضی تردست در ادامه متهم را در جایگاه ویژه تفهیم اتهام کرد. او ارتکاب جنایت را انکار و به دادگاه گفت: سه سال و 9 ماه از زندگی مشترک ما میگذشت که با مرگ همسرم این اتفاق ناگوار رقم خورده است. من در طول زندگی هیچ مشکلی با او نداشتم تا اینکه با تماس یک تلفن از سوی زنی ناشناس زندگی من وارد مرحله تازهای شد. زمانی که به همراه همسرم به شهرستان رفته بودم، زنی که خود را شیما و نامزد مردی به نام فرهاد معرفی میکرد با من تماس گرفت. شیما نشانیهایی درباره زندگی خصوصیام به من داد که به جز همسرم کسی از آن باخبر نبود. او مرا تهدید کرد که در سایه غفلت من همسرم با نامزد او ارتباط پنهانی دارد. شیما به من گفت پیامکهایی دارد که ادعای ارتباط فرهاد و همسرم را اثبات میکند.
پس از پایان مکالمه، من ساعتی را با خودم فکر کردم و سپس با همسرم تماس گرفتم.
وقتی از او سؤال کردم که آیا فرهاد را میشناسی، کمی درنگ کرد و با حالتی که دریافتم چیزی را پنهان میکند علت را از من سؤال کرد. وقتی دلیل آن را کاری عنوان کردم به من گفت که فرهاد از دوستان دوران دانشگاهش است و از روی سایت دانشگاه با هم ارتباط دارند. من او را به دلیل دادن شماره تماس و جزئیات زندگی مشترکمان به فرهاد سرزنش کردم و او این انتقاد مرا با عذرخواهی پاسخ داد.
متهم گفت: من صبح روز حادثه عازم محل کارم شدم. قبل از آن از همسرم درخواست کردم به مخابرات برود و پرینت مکالمات و پیامکهایش را برای روشن شدن ادعای آن زن برایم بیاورد. ساعت 4 با من تماس گرفت از من درخواست کرد خودم را به خانه برسانم.
وقتی علت را پرسیدم، گفت قصد خودکشی دارد. من شتابزده خودم را به خانه رساندم و دیدم که قرص خورده و دست خود را هم مجروح کرده است. او دست و ورقه قرص را به من نشان داد و گفت: من به دلیل شرمندگیای که از تو داشتم این کار را کردهام. من به او گفتم: تو با این کار خود برایم دردسر جدیدی درست کردی. او به من گفت: ارتباط من با فرهاد از زمان دانشجویی برقرار و پس از ازدواج من ادامه داشت که خواهرم هم از این جریان باخبر است. او گفت: این ارتباط در حد دوستی بود و گاهی برای رفتن به جایی به دنبالم میآمد.
در ادامه جلسه دادگاه پس از شنیدن اظهارات وکیل متهم بار دیگر متهم را برای آخرین بار تفهیم اتهام کرد که او ارتکاب قتل را انکار کرد.
قاضی خطاب به اولیای دم گفت: از آنجا که برابر محتویات پرونده و همچنین نظریه پزشکی قانونی و نوع قتل محرز نشده است آیا حاضر هستید متهم را قسم دهید. مادر مقتول گفت: او باید سوگند بخورد که دخترم را مسموم نکرده و کس دیگری را نیز در این امر دخالت نداده است. متهم درخواست اولیای دم را پذیرفت و مطابق خواسته آنان سوگند خورد.
آغاز ماجرا
صبح روز دوازدهم شهریور سال 86 مرد جوانی با حضور در دادسرای جنایی تهران ادعا کرد خواهرش به دلیل مشکوکی در بیمارستان لاله تهران جان باخته و ادعا کرد دامادشان او را با مسمومیت دارویی به قتل رسانده است.
شهر این زن بازداشت شد اما ادعا کرد همسرش دست به خودکشی زده و قبل از آن او را از خودکشی باخبر کرده است. دادسرای جنایی تهران با توجه به مدارک موجود در پرونده برای متهم قرار منع تعصب صادر کرد اما با شکایت اولیای دم پرونده به دادگاه عمومی ارسال شد. دادگاه به دلیل تأخیر شوهرش در انتقال همسر خود به بیمارستان وی را مجرم شناخت و دستور بازداشت او را صادر کرد.
در پایان
دادگاه با بررسی محتویات پرونده وارد شور شد و پس از مشاوره با مستشاران متهم را از ارتکاب قتل تبرئه کرد.
