325 کیلومتر فاصله تهران - رشت را بدون توقف طی کنید. بزرگراه قزوین – رشت امکانات ندارد. در این مسیر پر پیچ و خم خبری از آن رستورانها و سرویسهای بهداشتی که هیچگاه از بهداشت بویی نبردهاند نیست. پمپ بنزین و تعمیرگاهی که بتوان در میان راه شکم خالی خودرو را سیر کرد یا برای راه مانده چارهای اندیشید نیز به هیچ وجه به چشم نمیخورد.
این پروژه نیمه تمام که به عنوان شریان حیاتی گردشگری خطه شمال کشور به حساب میآید از مکان یابی مناسبی برای واحدهای خدماتی برخوردار نیست به نحوی که هم اکنون واحدهایی که در جاده قدیم مشغول به فعالیت هستند به علت عدم عبور خودرو نفسهای آخر را میکشند و این نکته را به ما گوشزد میکنند که با این رویه اقتصاد گردشگری در این جاده رو به موت است.
در همین رابطه جبار کوچکینژاد، نماینده مردم رشت در مجلس شورای اسلامی به «جوان» میگوید: در جادههای معمولی که سرعت خودروها پایین است نیازی احساس نمی گردد تا مجتمعهای خدماتی احداث شود بلکه نیازها را میتوان با دکه و رستورانهای کوچک پاسخ گفت اما در بزرگراهها و آزادراهها این نیاز یقینا احساس میگردد که ما مجتمعهای بزرگ احداث کنیم. ما در بزرگراهها باید مجتمعهایی را مکانیابی و احداث کنیم که طی آن مسافر بتواند تمام امکانات رفاهی را از آن مجموعه دریافت کند که این امکانات رفاهی میتواند شامل نمازخانه، فروشگاه، سرویس بهداشتی و چندین و چند خدمت دیگر باشد.
عضو کمیسیون برنامه و بودجه مجلس شورای اسلامی در ادامه میافزاید: اما متاسفانه چنین امکاناتی در بزرگراه تازه تاسیس قزوین – رشت به چشم نمی خورد که این نشان از عدم تدبیر مسئولان این پروژه دارد.
وی بیان میدارد: آنان در همان زمان ساخت یا افتتاح باید از سرمایهگذار دعوت به عمل میآوردند و از این طریق گردشگری جادهای را رونق میبخشیدند. هم اکنون هم دیر نشده و دولت میتواند با سیاستگذاری درست و انجام بحثهای کارشناسانه در زمینههای زیست محیطی و تردد جادهای این امکان را برای سرمایهگذاران فراهم آورند. اگر چنین رویکردی به وجود آید یقینا ظرف مدت کوتاهی ما شاهد ساخت مجتمعهای خدماتی بین راهی در آزاد راه قزوین – رشت خواهیم بود.
کوچکینژاد میگوید: ساخت هرمجتمع که بتواند تمام خدمات را به مسافران ارائه کند 40 میلیارد تومان است لذا دولت باید به دنبال جذب افراد متمکن برود و از سوی دیگر با ارائه تسهیلات بانکی کار را برای آنها تسهیل نماید.
وی در پاسخ به این موضوع که با این رویکرد که شما میگویید باید رستورانهای بین راهی با سابقه طولانی 30 ساله کار را تخته کنند و بساطشان را از جاده رشت جمع کنند ابراز میدارد: این مجتمعهایی که از آنها نام میبرید واحدهای بسیار کوچکی هستند که توانایی مشارکت در چنین پروژههای بزرگی را ندارند لذا میطلبد آنها در قالب تعاونی در این پروژه عظیم شرکت کنند و همچنان به کاسبی خود ادامه دهند.
اما این روزها وضع اقتصادی این رستورانهای کوچک به هیچ وجه خوب نیست به نحوی که بسیاری از با سابقههای این جاده میگویند با کاهش 90 درصدی مسافر روبه رو شدهاند و همین عامل باعث تعدیل نیرو در آنها شده است.
شنیدهها حکایت از آن دارد تنها خروجی اتوبان به جاده قدیم که در حال بسته شدن است و با این منوال باید چشم انتظار بود تا کم کم این تعداد معدود رستوران نیز که همچنان به کار خود ادامه میدهند کرکرهها را پایین بکشند.
کارشناسان بر این باورند اگر طرح «مکانیابی تأسیسات و خدمات بینراهی برای راههای جدید» که در سال 80 مطرح شد و هیچگاه به خود شکل اجرایی ندید در بزرگراه قزوین ـ رشت لحاظ میشد، امروز دیگر شاهد نارضایتی مسافران و ضعف شدید امکانات در مسیر نبودیم. این در حالی است که هماکنون وزارت راه، تنها ساخت راه را وظیفه خود دانسته و به حواشی توجهی نمیکند و سازمان میراث فرهنگی و گردشگری به عنوان متولی خدمت رسانی به گردشگران در این زمینه اقدامی انجام نمی دهد.
