. به گزارش خبرنگار «جوان»، شامگاه نهم شهریور سال گذشته نوجوانی به نام محمد با چشمهای اشکبار دوست غرق خون خود را به بیمارستان امام حسین (ع) رساند و برای نجات او از پزشکان استمداد طلبید. کادر پزشکی بیمارستان تلاش بیوقفه برای جوان مجروح به نام «امید» را آغاز کردند، اما به دلیل اصابت جسم نوک تیز به قلب چراغ زندگی امید شبانه خاموش شد و فریاد گریه «محمد» فضای بیمارستان را پر کرد. وقتی مأموران پلیس از حادثه با خبر شدند محمد خود را به عنوان عامل جنایت تسلیم آنان کرد. او هفدهم خردادماه در شعبه 113 دادگاه کیفری استان تهران به ریاست قاضی محمدسلطان همتیار و چهار مستشار دادگاه محاکمه شد. محمد درباره شب حادثه به دادگاه گفت: من دریافتم که یک نفر برای خواهر 20 سالهام ایجاد مزاحمت میکند و برای تنبیه او از خانه خارج شدم اما فهمیدم او نوجوانی 12 ساله است. وقتی به پارک آوینی در پیروزی رسیدم «امید» و «سیامک» مشغول بازی بودند. آنها برسر 500 تومان با من شوخی کردند. امید صمیمیترین دوست دوران کوتاه زندگیام بود. آن شب امید کفشهای مرا برداشت و مخفی کرد. بازی ما برسر باز پس گرفتن کفش و 500 تومان به تدریج با جدیت دنبال و من اصلا نفهمیدم چطور او را با چاقو زدم. متهم گفت: به ناگاه امید در آغوشم افتاد. من فریاد زدم امید جان، داداشی، چی شد؟من اورژانس را با خبر کردم و خودم تا بیمارستان در کنار او ماندم. اما او تسلیم مرگ شد. قضات دادگاه در ادامه وارد شور شدند و متهم را به قصاص محکوم کردند.
