به بهانه دومین سالگرد درگذشت نادر ابراهیمیاز خیابان 17 امیرآباد تا سه دیدار با امام روح الله(ره)نادر ابراهیمی را هنوز یادمان نرفته است. نوشتههایش و حرارتی که متنهایش به خواننده منتقل میکرد. ابراهیمی اگر بود، امروز 75 ساله میشد و شاید اثری تازه برای ما. . . اما نه. انگار فراموشی رسم ما است. نادر ابراهیمی در سالهای پس از مرگ خود روزهای دردناکی را پشت سر گذاشت. روزهایی که او باید از دوست داشتنیترین حس خود در زندگی؛ از نوشتن دست میکشید. سادهترش میشود اینکه ابراهیمی این اواخر پس از آنکه گویا سر پر شورش به جای واژه میزبان چیزی از جنس تومور شد، سرانجام برای همیشه خود را از نوشتن بازنشسته کرد و سادهترش باز میشود اینکه پس از یک سال تحمل بیماری در گذشت. دو سال پس از درگذشت نادر ابراهیمی بهانه خوبی است برای مرور آنچه به عنوان میراث وی در ادبیات داستانی کشور بر جای مانده است. البته در ادبیات داستانی با فرض دانستن یک رسم نانوشته؛ باید بمیری تا دیده شوی. در دومین سالگرد درگذشت ابراهیمی تنها خبری که از او به گوش میرسد نام گذاری خیابانی در تهران در منطقه امیر آباد به نام وی است که از جانب همسر وی اعلام شده است. نامگذاریای که گویا به دلیل 40 سال اقامت وی در این خیابان قرار شده است از سوی شهرداری تهران و پس از تصویب کمیسیون نامگذاری شورای اسلامی شهر انجام بگیرد. از سوی دیگر خبر انتشار مجدد دو جلد ابتدایی از مجموعه سه جلدی«سه دیدار» ابراهیمی است که از سوی انتشارات سوره مهر نیز در این روزها به گوش میرسد.این کتاب که جلد دوم آن برای سالهای متمادی از جمله آثار نایاب حوزه ادبیات انقلاب به شمار میرفته است پیش از این با عناوین «رجعت به ریشهها» و «در میانه میدان»، بر اساس داستان زندگی حضرت امام خمینی(ره) و با نگاه ابراهیمی به شخصیت ایشان به عنوان انسانی عارف، فیلسوف و در عین حال سیاستمدار و رهبر انقلاب اسلامی ایران نگاشته شده است، در سال 77 برای اولین و آخرین بار توسط حوزه هنری روانه بازار کتاب شد. این کتاب گویا جلد سومی نیز داشته است که گویا هیچ وقت به انتشارات حوزه هنری داده نشد. البته این موضوع که جلد سوم این اثر به قلم ابراهیمی نگاشته شده یا نه و این که وی چه تصمیمی برای چاپ آن داشته است، مشخص نیست.