سمیه راهپیما - تا حالا شده گذرتان به بیمارستان خصوصی افتاده باشد ولی توان پرداخت هزینه آن را نداشته باشید یا اینکه از عهده پرداخت شهریههای سنگین مدارس غیردولتی برنیایید؟ راستی اگر تمام بیمارستانها و مراکز آموزشی به بخش خصوصی واگذار شود چه اتفاقی میافتد؟ مجلس شورای اسلامی طرح واگذاری بخشهای بهداشت و آموزش را به بخش خصوصی تصویب نکرد.
آنچه در ادامه میخوانید گفت و گوی «جوان» با محمدرضا رضایی، عضو کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی در این خصوص است:
کمی از جزئیات طرح واگذاری حوزه بهداشت و آموزش به بخش خصوصی برایمان بگویید.
در این طرح قرار بود تا دولت پروژههای نیمهتمام حوزه بهداشت را که شامل بیمارستانها، خانههای بهداشت و مراکز درمانی هستند بخش خصوصی واگذار کند.
از آنجا که دولت توان مالی کافی برای اتمام پروژههای نیمهتمام را ندارد لذا برای برطرف کردن آن درصدد ایجاد تعامل با بخش خصوصی برآمد. البته شرایط واگذاری را به صورت اقساط در نظر گرفته بود تا با این روش هم جاذبهای برای بخش خصوصی ایجاد کند و هم در ازای آن، بخش خصوصی به دولت و مردم خدمات بدهد.
چرا این طرح رد شد؟
نمایندگان مخالف بر این باور بودند که مقوله بهداشت «حاکمیتی» است و دولت موظف خدمات بهداشتی را به صورت رایگان در اختیار مردم قرار دهد. از طرفی اگر بخش بهداشت و درمان به بخش خصوصی واگذار میشد، تضمین اینکه دولت بتواند یک نظارت قوی بر بخش خصوصی داشته باشد، وجود نداشت. متأسفانه تاکنون تجربه خوبی از بخش خصوصی نداشتهایم و در هر منطقهای که واگذاری صورت گرفته، شاهد فشار زیاد هزینههای پرداخت درمان به مردم به ویژه هموطنان شهرستانی و روستاهای محروم بودهایم. از این رو مجلس تصمیم به رد این طرح گرفت.
پس مهمترین دلیل رد این طرح، ناامیدی نمایندگان از توان نظارتی دولت بوده است؟
بله؛ قطعاً. وقتی توان نظارتی دولت ضعیف باشد، بخش خصوصی هم جیب خودش را در نظر میگیرد و به هیچ عنوان ملاحظه شرایط اقتصادی مردم را نمیکند. این طرح که بخشی از بدنه دولت به بخش خصوصی واگذار شود برای پروژههای صنعتی و کشاورزی خوب است و نمیتواند بخش سلامت و آموزش را که دو مقوله «حاکمیتی» هستند و بر اساس قانون اساسی باید خدمات رایگان به مردم ارائه بدهند شامل شود.
