تجربه تاریخی فلسطینیها بیانگر آن است که رژیم تلآویو فقط در زمانی نرمش نشان میدهد که در طرف مقابل خود اراده «ایستادن» و «کوتاهنیامدن» را ببیند. در ماجرای آزادسازی تعدادی از اسرای فلسطینی که احتمالاً جمعه آینده خواهد بود، این تجربه تکرار میگردد.
رژیم صهیونیستی طی ماههای پس از پایان چنگ غزه بارها اعلام کرد که حماس و دولت اسراییل دولت اسماعیل هنیه را به رسمیت نمیشناسد و حاضر نیست با آنان به عنوان بخشی از «واقعیت فلسطین» مواجه شود اما 10 ماه پس از این مواضع به ظاهر انعطافناپذیر، تندروترین دولت صهیونیستی پذیرفت که در قبال رها شدن «گلعاد شالیط» ـ نظامی اسراییلی که در اوایل تابستان 1385 به اسارت مقاومت فلسطین در آمد ـ نزدیک به 800 نفر از فلسطینیهای در بند، از جمله دو تن از رهبران آنان ـ مروان برغوثی و احمد سعاده را آزاد نمایند.
پیش از این فلسطینیها و لبنانیها با پایداری بر سر اصول و مبانی مبارزاتی خود موفق به آزادسازی جمع زیادی از هموطنان خود شده بودند. در سال 2004 جهان شاهد آزادی جمعی از لبنانیها که در میانشان شیخ عبید و مصطفی دیرانی هم وجود داشت، بودند. لبنان در سال گذشته نیز شاهد آزادی جمعی از شهروندان خود که در میانشان سمیر قنطار هم وجود داشت، بود.
مروان برغوثی آزاد خواهد شد هرچند پیش از این رژیم صهیونیستی او را به حبس ابد محکوم کرده بود. برغوثی متهم بود که گردان شهدای الاقصی را راهانداخته و نقش برجستهای در انتفاضه دوم مردم فلسطین داشته است. سمیر قنطار آزاد شد هر چند اسراییلیها او را به چند بار حبس ابد محکوم کرده بودند. او البته با تحمل 30 سال حبس، عنوان اسیری را که طولانیترین دوران اسارت رابه خود اختصاص داده است، به خود اختصاص داد.
نکته جالب توجه اینکه وقتی مذاکرات غیرمستقیم لبنان و رژیم صهیونیستی ـ با پادرمیانی آلمانیها به بنبست رسید و رژیم تلآویو حاضر به آزادی سمیر قنطار در اواخر سال 1383 نشد، سیدحسن نصرالله طی نطقی در اردیبهشت سال 1385 اعلام کرد که «مابه زودی سمیر قنطار را در بیروت ملاقات خواهیم کرد.» بسیاری در آن روز گمان کردند که این یک سخن تبلیغاتی است ولی از زمان اعلام این سخن تا آزادی قنطار بیش از سه سال به درازا نکشید و قنطار در هیبت یک قهرمان قدم به خاک لبنان گذاشت.
تن دادن رژیم افراطی تلآویو به مبادله 800 اسیر به همراه دو چهره سرشناس فلسطینی نشان داد که کاری که محمود عباس و صائب عریقات در مذاکرات طولانی و ملالآور نتوانستهاند محقق نمایند، مقاومت فلسطینی توانسته است بدون دادن امتیاز و حتی بدون به رسمیتشناختن رژیم اسراییل به دست آورد.
رژیم صهیونیستی و آمریکاییها طی ماههای اخیر از یک سو محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان فلسطین را به گفتوگو فرا خواندند و در همان حال با پافشاری بر روی شرایط خود او را تحقیر کردند. توقف فعالیتهای شهرکسازی خواسته مهمی نبود که دولت بنیامین نتانیاهو از پذیرفتن آن استنکاف کرد و آمریکاییها نیز از میانه راه این موضوع را رها کردند و در واقع دست اسراییل را در این کار باز گذاشتند. محمود عباس برای اعاده مذاکرات، توقف شهرکسازی را شرط کرد ولی خانم کلینتون به او گفت که پیششرط مذاکره را رها کند و موضوع تداوم یا توقف شهرکسازی را به مذاکرات موکول نماید.
محمود عباس اعلام کرد که از نظر او و فلسطینیها مذاکرات بیفایده و شکستخورده است و او حاضر به ادامه دادن به آن نیست ولی آمریکاییها به این موضوع اعتنایی نکردند تا اینکه عباس از شرکت در انتخابات آینده رئیس تشکیلات خودگردان انصراف داد ولی انصراف او نیز توجهی را برنینگیخت. از یک سو فلسطینیها این انصراف را یک حیله تبلیغاتی تلقی کردند و آمریکاییها و اسراییلیها آن را موضعی ناپایدار دانستند با این وصف فلسطینیها و سایر ملتهای عربی و اسلامی به چشم خود دیدند که 20 سال داعیه صلحجویی آمریکاییها و اسراییلیها فریبی بیش نبوده و کسانی که سلاح را رها کرده و زیتون را بر سر دست گرفتهاند راه به جایی نبرده و خود نیز به حاشیه رفتهاند.
اسراییل طی سالهای گذشته به مذاکراتی تن داد که یک طرف آن حماس بود و آلمانیها بار دیگر میزبانی و دبیری آن را به عهده داشتند. رژیم صهیونیستی ابتدا تنها به آزادی 400 نفر تن داده بود، ولی با سماجت حماس بر آزادی 1000 نفر، اینک عدد توافق شده به 800 اسیر رسیده است و در میان آنان حداقل دو چهره مبارزاتی ـ مروان برغوثی از رهبران جوان انتفاضه و احمد سعاده از فرماندهان عملیاتی مقاومت ـ وجود دارد.
