تورنمنت بصره، نقطه عطف جوانگرایی فوتبال ایران جوان آنلاین: تساوی یک- یک مقابل عراق با وجود فرصتسوزی و غافلگیری در ثانیههای نخست بازی میتواند نقطه عطفی باشد برای تغییر نسل در تیم ملی فوتبال ایران. تغییری که بیش از کسب نتیجه نیازمند حمایت، استمرار و صدالبته اعتماد است. جوانگرایی اگر قرار است به یک مسیر واقعی تبدیل شود باید از مرحله آزمون عبور کند و به یک تصمیم دائمی در ساختار تیمملی برسد.
پرواضح است که جوانگرایی تاوان دارد، اما باز شدن دروازه پیام نیازمند در ثانیه ۲۲ بازی نشان داد، حتی نفرات باتجربه هم میتوانند غافلگیر و مرتکب اشتباه شوند. اشتباهی که در ساختار دفاعی، بهخصوص سمت راست دفاع، فرصت ضدحمله را در اختیار عراقیها گذاشت، آنهم درست در دیداری که برخلاف وعده قلعهنویی، ترکیب اصلی ایران از ۲۶.۲ بازی با فلسطین در عرض سه روز، یک سال و نیم پیرتر شده بود (۲۷.۷). پس چه بهتر که تیم ملی اگر قرار است تاوانی بدهد، این تاوان را در فیفادیها و بازیهای دوستانه بپردازد تا بازیکنان جوان بتوانند در مسابقات رسمی و بینالمللی عملکرد بهتری داشته باشند.
ایران در بازی با عراق همچنین تاوان یک لحظه غفلت را داد. مسئلهای که توجه به آن برای حلوفصلش به اندازه جوانگرایی اهمیت دارد، خصوصاً که در بازنگری صحنه گلزنی عراق صراحتاً میتوان دید این تیم، نه روی تدارک یک حمله پیچیده و حساب شده که صرفاً به واسطه غفلت در انتقال دفاعی و ناهماهنگی در مهار بازیکن صاحب توپ و عدم پوشش فضای پشت مدافعان ایران بود که به گل رسید. در واقع توپی که وارد دروازه نیازمند شد، هزینه یک لحظه از دست رفتن تمرکز بود، اتفاقی که در بازیهای بزرگ و تیمهای باکیفیتتر میتواند سرنوشت مسابقه را تغییر دهد!
صدالبته که واکنش ایران به عقب افتادن زودهنگام برابر میزبان بخش حائز اهمیت بازی بود. تیم ملی عقب ننشست و تلاش کرد با گردش توپ و استفاده از عرض زمین و رساندن توپ به مناطق خطرناک، حریف را تحت فشار قرار دهد. تلاشی که اینبار تا دقیقه ۹۰ ادامه داشت و نتیجه هم داد. ایران در مصاف با عراق موقعیتهای متعددی ساخت. ضربه دنیس درگهی به تیرک دروازه و فرصتهایی که یوسفی و حسینزاده داشتند باعث شد توپ بارها تا نزدیکی دروازه حریف پیش برود، اما شاگردان قلعهنویی یک مشکل بزرگ داشتند، هم در گرفتن تصمیم نهایی و هم زدن ضربه آخر! ضعفهایی که اجازه نداد برتری هجومی ایران به گل تبدیل شود.
قلعهنویی در پایان مسابقه طبق معمول به آمار و ارقام رجوع کرد. او از ۶۰۰ پاس و مالکیت ۶۰درصدی توپ و همچنین موقعیتها و امید به گل بیشتر نسبت به حریف گفت. با وجود این آنچه مشخص است، این آمارها زمانی اهمیت پیدا میکنند که منجر به کسب نتیجه شوند، نه فرار از شکست در دقایق پایانی، زیرا ساخت موقعیت یک مرحله است و استفاده از آن مسئلهای دیگر که تیم ملی در قسمت دوم هنوز به ثبات لازم نرسیده است!
نکته حائز اهمیت بازی با عراق این بود که گل تساوی با ضربه سر امین حزباوی به ثمر رسید. بازیکنی که حضورش در ترکیب بخشی از همان تغییر نسلی بود که تیم ملی بدان نیاز دارد. از سوی دیگر برخلاف ترکیب اولیه که به میدان رفته بود، تعویضها نشان داد که جوانان صرفاً برای پرکردن فهرست یا پایین آوردن میانگین سنی راهی بصره نشدند. در واقع آنها در جریان بازی مسئولیت داشتند. در موقعیتهای حساس قرار گرفتند و تجربیاتی به دست آوردند که بیشک صرف نشستن روی نیمکت تیم ملی نصیبشان نمیشد.
فیفادی آبان با قهرمانی ایران در تورنمنت بصره به پایان رسید. فیفادیی که با توجه به نفرات دعوتشده به تیم ملی، تفاوت قابل توجهی با اردوها و بازیهای دوستانه قبلی داشت، اما در همین دو بازی یک بار دیگر ثابت شد که تغییر در ترکیب تیم ملی صرف دعوت از چند بازیکن جوان معنا پیدا نمیکند. در واقع کار نیکو کردن از پر کردن است، یعنی جوانگرایی زمانی ارزشمند است که بازیکن فرصت تکرار، اشتباه و اصلاح آن را داشته باشد.
قلعهنویی اگرچه در پایان این فیفادی از عملکرد بازیکنان جوان تیمش ابراز رضایت کرد، اما همزمان به این مهم هم اشاره کرد که جوانگرایی تاوان دارد. ارزش اصلی این مسابقات در تصمیمی بود که کادر فنی گرفت؛ میدان دادن به جوانها، گامی که خوب برداشته شد، اما به شرطی که ادامه داشته باشد و در بصره متوقف نشده باشد.