خطرناک‌ترین خطای محاسباتی در برابر امریکا، تبدیل مذاکره به راهبرد تأمین امنیت و دل بستن به امکان تغییر ماهیت دشمن است. تجربه ایران در سال‌های اخیر، به‌ویژه دو جنگ تحمیلی اخیر، بهای سنگین چنین خوش‌بینی را پیش چشم ما گذاشته است. از غافلگیری و شهادت ده‌ها فرمانده عالی‌رتبه نظامی و دانشمندان برجسته هسته‌ای تا شهادت رهبر بزرگ انقلاب، حضرت آیت‌الله العظمی سیدعلی خامنه‌ای. این خسارت‌ها را نمی‌توان از حافظه راهبردی کشور حذف کرد و دوباره با همان مفروضات، به مسیر غلط قبلی بازگشت.
سخنگوی دولت در نشست خبری دیروز از امیدواری به «صلح عزتمندانه برای رسیدن به همه آن چیز‌هایی که حق مردم است» سخن گفته است. تأکید بر عزتمندی، به‌خودی خود محل مناقشه نیست، اما در شرایط کنونی باید قاطعانه و روشن گفت که استقلال، امنیت و منافع ایران از مسیر امید به صلح با شیطان بزرگ امریکا تأمین نمی‌شود. مسئله جلوگیری از بازگشت مجدد یک خیال‌بافی پرهزینه به محاسبات سیاسی کشور است. اینکه اگر زلف تأمین و تحقق حقوق مردم و کشور را به صلح محال با امریکا گره بزنیم و اگر انعطاف بیشتری نشان دهیم یا اگر طرف مذاکره‌کننده در واشینگتن تغییر کند، خصومت امریکا پایان خواهد یافت و به صلح عزتمندانه می‌رسیم!
پیام ۱۳ آبان رهبر معظم انقلاب، دقیقاً همین تصور خسارت‌بار را نشانه گرفته: «اگر هنوز کسانی هستند که اندک امیدی به تغییر رفتار یا جابه‌جایی‌های حزبی و جناحی در نظام سلطه دارند یا تصور می‌کنند با امتیاز دادن به امریکا می‌توانند او را از دشمنی با ملت ایران منصرف کنند، سخت در اشتباه‌اند.» این سخن به معنای پرهیز از تکرار مسیری است که در آن، جز تکرار چندباره یک اشتباه و خسارات بیشتر، نتیجه دیگری ندارد.
نخست گذشت زمان، مجوز فراموشی نیست. در ۲۳ خرداد و ۹ اسفند ۱۴۰۴ در دل مذاکرات و در اوج خوش‌بینی و دل بستن به صلح عزتمندانه، حملات امریکا و رژیم صهیونی آغاز شد، که به شهادت رهبر انقلاب و جمعی از فرماندهان و مسئولان نظامی و دانشمندان انجامید. این توالی، دست‌کم یک حقیقت را آشکار می‌کند: امیدواری به صلح با دشمن، نه مانع تجاوز بلکه علت اصلی تجاوز است. علی‌الاصول هیچ سیاستمدار عاقلی امنیت کشور را بر فرضی بنا نمی‌کند که دو جنگ اخیر ثمره این فرض باطل است.
دوم مقاومت، ضرورت راهبردی است. مسئله این نیست که هر تماس یا گفت‌وگویی ذاتاً ممنوع باشد؛ مسئله آن است که مذاکره نباید به راهبرد اصلی تأمین امنیت و بهانه‌ای برای تعلیق یا تضعیف بازدارندگی و دل بستن به توهم صلح عزتمندانه تبدیل شود. تجربه نشان داده که امریکای جنایتکار، از شکاف میان خوش‌بینی سیاسی و واقعیت تهدید، حداکثر بهره‌برداری را کرده است.
سوم باید با روایت‌سازی تطهیرکننده خطا‌های گذشته مقابله کرد. جریانی که سال‌ها بر اعتماد به امریکا و گره زدن حل مسائل کشور به توافق با غرب تأکید کرده، نمی‌تواند اکنون بدون پاسخ‌گویی درباره مبانی آن محاسبات، همان نسخه را با واژگانی تازه عرضه کند و در بدنه ملت مبعوث، دوقطبی ایجاد کند که قطعاً خسارات معنوی آن به مراتب بیشتر از خسارات مادی‌اش خواهد بود. نباید اجازه داد تجربه‌های تلخ گذشته، با تغییر نام و صورت‌بندی، بار دیگر به‌عنوان راه نجات فروخته شود.
چهارم قدرت ملی، تنها تکیه‌گاه پایدار امنیت است. «ایران هر چه قوی‌تر» یعنی توان دفاعی و موشکی، پیشرفت علمی و فناوری، اقتصاد تاب‌آور، استقلال تصمیم‌گیری، انسجام اجتماعی و اعتماد مردم. هیچ توافقی جای این مؤلفه‌ها را نمی‌گیرد. بازدارندگی زمانی شکل می‌گیرد که دشمن بداند تعرض به ایران، هزینه‌ای سنگین و غیرقابل تحمل خواهد داشت؛ نه زمانی که تصور کند با چند وعده و عبارت دیپلماتیک می‌تواند اراده کشور را سست و زمینه تجاوز مجدد به کشور را فراهم کند.
پنجم مقاومت بدون پشتوانه مردمی پایدار نمی‌ماند. مسئولان باید با خدمت جهادی، شفافیت، پاسخ‌گویی و صیانت از معیشت مردم، و تکیه به راهکار‌های واقعی مبتنی بر ظرفیت‌های موجود کشور، انسجام ملی را تقویت کنند. نمی‌توان از مردم انتظار ایستادگی داشت، اما دشواری‌های زندگی آنان را به سراب صلح عزتمندانه با شیطان ارجاع داد.
پیام ۱۳ آبان، معیار روشنی پیش روی مسئولان و افکار عمومی گذاشته است: امید بستن به تغییر رفتار امریکا با جابه‌جایی احزاب یا امتیازدهی، خطاست؛ راه بازدارندگی، قوی‌تر شدن ایران است. امروز بیش از هر زمان باید مراقب بود که تجربه خونین اعتماد به وعده‌های دشمن، با ادبیات تازه و زیر عنوان صلح، دوباره به کشور تحمیل نشود. امنیت ایران از مسیر توهم اعتماد به امریکا نمی‌گذرد؛ از مسیر قدرت، هوشیاری و مقاومت می‌گذرد. خوش‌بینی به دشمن ممنوع.
