جوان آنلاین: انتخابات میان‌دوره‌ای، آغاز کارزار ریاست‌جمهوری حزب دموکرات برای سال ۲۰۲۸ را رقم زند. پس از دو سال بحث و بررسی درباره درس‌هایی که باید از شکست کامالا هریس در انتخابات ۲۰۲۴ گرفت، این رقابت یکی از آزادترین و گسترده‌ترین مباحث درباره آینده سیاست‌های حزب دموکرات، از جمله سیاست خارجی، در چندین نسل اخیر است که در عین حال می‌تواند از مهم‌ترین و سرنوشت‌سازترین رقابت‌ها نیز باشد. چشم‌انداز راهبردی جهان در سال ۲۰۲۹، در مسیر تبدیل‌شدن به دشوارترین و بی‌رحمانه‌ترین محیط بین‌المللی از زمان اوج جنگ سرد قرار دارد. ازاین‌رو، دموکرات‌ها باید هرچه زودتر دیدگاه‌ها و برنامه‌های خود را مطرح کنند و بسنجند که این دیدگاه‌ها، هم در میان رأی‌دهندگان و هم در برابر روند تحولات جهانی چه جایگاهی پیدا می‌کنند. حزب دموکرات، به‌طور کلی، به دو اردوگاه تقسیم شده است: میانه‌رو‌ها که در حوزه سیاست خارجی بر رقابت راهبردی، احیای قدرت ملی ایالات متحده و تعمیق ائتلاف‌ها تمرکز دارند و ترقی‌خواهان که برنامه‌ای ایجابی‌تر را با تأکید بر چالش‌های مشترک و همکاری جهانی پیشنهاد می‌کنند. در شرایطی که دولت دوم ترامپ همچنان پروژه برهم‌زدن نظم جهانی شکل‌گرفته پس از جنگ جهانی دوم را دنبال می‌کند، اختلاف‌نظر‌های درون هر یک از این دو اردوگاه، دست‌کم به‌اندازه اختلافات میان آنها اهمیت دارد. اگر اختلاف‌نظر‌های اصلی حزب در حوزه سیاست خارجی - درباره آینده نظم بین‌المللی، اسرائیل، هوش مصنوعی، چین و اقتصاد جهانی - از همین حالا میان نامزد‌های احتمالی، مقام‌های پیشین و اندیشمندان برجسته به بحث گذاشته نشود و رأی‌دهندگان فرصت نیابند میان گزینه‌های منسجم و روشن، انتخابی آگاهانه داشته باشند، ممکن است سال نخست دولت دموکرات آینده صرف بلاتکلیفی و درگیری‌های درون‌حزبی شود.
دوره‌طولانی آشفتگی‌های ژئوپلیتیکی
سه رئیس‌جمهور دموکراتی که پس از پایان جنگ سرد روی کار آمده‌اند، هر یک به شکلی، نظم بین‌المللی تحت رهبری ایالات متحده را به یکی از پایه‌های اصلی سیاست خارجی خود تبدیل کرده‌اند، اما جو بایدن رئیس‌جمهور پیشین امریکا از احیای آن نظم پس از دوران ترامپ سخن می‌گفت و در عمل دولتی با رویکرد احیای وضع پیشین نداشت. در دولت بایدن، تشدید رقابت راهبردی با چین و روسیه و ظهور چالش‌های مشترکی همچون همه‌گیری کرونا، نشانه فروپاشی بیرونی نظم دوران گذشته تلقی می‌شد؛ وضعیتی که تغییرات اساسی در راهبرد امریکا را ضروری می‌کرد. بایدن سیاست اقتصادی خارجی امریکا را از تجارت آزاد و جهانی‌شدن به سمت سیاست صنعتی، تاب‌آوری و رهبری فناورانه سوق داد و در مقایسه با رؤسای‌جمهور دموکرات پیش از خود، موضعی قاطعانه‌تر در برابر پکن و مسکو اتخاذ کرد. میانه‌رو‌ها در ارزیابی عملکرد دولت بایدن، اکنون فعالانه درباره این موضوع بحث می‌کنند که آیا دولت دموکرات آینده می‌تواند نظم بین‌المللی تحت رهبری امریکا را احیا و اصلاح کند یا اینکه ایالات متحده باید خود را با دوره‌ای طولانی از آشفتگی‌های ژئوپلیتیکی وفق دهد. در حال حاضر، اختلاف آنها بیشتر در تشخیص و تحلیل شرایط است تا در نسخه‌های سیاستی پیشنهادی. همه آنها از تعمیق ائتلاف‌ها و مشارکت‌ها، نوسازی ارتش، اصلاح و تقویت پایگاه صنعتی دفاعی، تحکیم بازدارندگی، مقابله با چالش‌های فراملی مانند سلامت عمومی جهانی و پیگیری دیپلماسی واقع‌بینانه با رقبای امریکا حمایت می‌کنند.
برتری جویی ناکام
میانه‌رو‌ها همچنین اتفاق‌نظر دارند که ترامپ قدرت و نهاد‌های امریکا را به‌شدت تضعیف کرده است؛ هرچند همچنان نسبتاً به توانایی کشور برای بازیابی قدرت خود خوش‌بین هستند. بااین‌حال، بیشتر آنها می‌دانند جهانی که رئیس‌جمهور دموکرات بعدی در سال ۲۰۲۹ به ارث خواهد برد، با جهانی که بایدن در سال ۲۰۲۱ تحویل گرفت، تفاوت دارد. پیروزی در انتخابات به معنای پایان ترامپیسم نخواهد بود. جنبش «اول امریکا» احتمالاً همچنان نیرویی مسلط در حزب جمهوری‌خواه باقی خواهد ماند و متحدان و شرکای ایالات متحده ناچار خواهند بود خود را در برابر تغییرات چشمگیر سیاست خارجی امریکا از یک انتخابات تا انتخابات بعدی آماده کنند و راه‌هایی برای مصون‌ماندن از پیامد‌های آن بیابند. حتی اگر رئیس‌جمهور دموکرات بتواند قدرت امریکا را بازسازی و نهاد‌های آسیب‌دیده را ترمیم کند، بازگرداندن اعتماد بین‌المللی به پایداری و دوام تعهدات ایالات متحده بسیار دشوارتر خواهد بود. ترقی‌خواهان حزب معتقدند دستگاه سیاست خارجی امریکا طی ۲۵ سال گذشته، با دنبال‌کردن برتری‌جویی ایالات متحده آن هم به هر قیمت، شکست خورده است. آنها نظم تحت رهبری امریکا را از نظر ساختار و کارنامه عملکرد، عمیقاً معیوب می‌دانند و اینطور ارزیابی می‌کنند که اجرای گزینشی اصول «نظم مبتنی بر قواعد» واشینگتن، خود این نظم را تضعیف کرده است. الکساندریا اوکاسیو- کورتز نماینده نیویورک، در کنفرانس امنیتی مونیخ در سال ۲۰۲۶ این موضوع را چنین بیان کرد: «در نظمی مبتنی بر قواعد، ریاکاری به نقطه‌ضعف تبدیل می‌شود.» ترقی‌خواهان خواهان نظمی مبتنی بر قواعد هستند که اصول خود را به‌طور یکسان و بدون تبعیض اجرا کند؛ حتی اگر این رویکرد محدودیت‌هایی برای ایالات متحده به همراه داشته باشد.
نقش محدودتر امریکا
بسیاری از ترقی‌خواهان، به رهبری برنی سندرز سناتور مستقل ایالت ورمانت، همچنین معتقدند که الیگارشی جهانی تهدیدی برای دموکراسی است و شرکت‌های بزرگ فعال در حوزه‌های دفاعی، فناوری و مالی را بخشی از یک نظام فاسد می‌دانند. از نظر آنها، منافع شرکت‌های بزرگ به افزایش بیش از حد هزینه‌های نظامی، مداخلات نادرست و شکل‌گیری اقتصاد جهانی‌ای دامن زده است که به‌جای کارگران، به سود شرکت‌های چندملیتی عمل می‌کند. ترقی‌خواهان معتقدند آشفتگی‌های دو سال گذشته، ظهور نظمی چندقطبی را سرعت بخشیده است؛ نظمی که در آن ایالات متحده همچنان نقشی مهم، اما محدودتر، ایفا خواهد کرد. به گفته بن رودز، معاون پیشین مشاور امنیت ملی باراک اوباما، واشینگتن باید دوباره با جهان وارد تعامل شود، اما نه در جایگاه یک قدرت هژمونیک. امریکایی‌ها عادت کرده‌اند کشورشان را، حتی زمانی که از قدرت نظامی استفاده می‌کند، در مجموع نیرویی در خدمت خیر و صلاح جهان بدانند، اما ترقی‌خواهان به حمایت امریکا از جنگ اسرائیل در غزه و اقدامات دولت ترامپ در ایران و ونزوئلا اشاره می‌کنند و آنها را نمونه‌هایی از آسیب‌های گسترده‌ای می‌دانند که مداخله‌گرایی می‌تواند به بار آورد. بسیاری از آنها معتقدند ایالات متحده باید فقط در دفاع از خود وارد جنگ شود و آن هم با مجوز کنگره، همان‌گونه که قانون اساسی مقرر کرده است. آنها همچنین خواهان کاهش بودجه دفاعی‌ای هستند که از نظرشان بیش از اندازه متورم شده و رؤسای‌جمهور را به انتخاب اقدام نظامی به‌جای دیپلماسی سوق می‌دهد.
مناقشه‌های جدید پیش‌رو
گروه متمایزی از اندیشمندان که معمولاً به ترقی‌خواهان نزدیک هستند، خود را با مکتب خویشتنداری در سیاست خارجی همسو می‌دانند. این گروه در اهمیت محوری ژئوپلیتیک با میانه‌رو‌ها هم‌نظر هستند، اما می‌خواهند میزان درگیرشدن ایالات متحده در آن را کاهش دهند. از نظر آنها تلاش واشینگتن برای دستیابی به برتری نظامی، این کشور را بیش از حد درگیر کرده و بی‌دلیل به منازعات و بحران‌ها کشانده است. آنان از رویکردی گزینشی‌تر حمایت می‌کنند که بر شمار محدودتری از منافع حیاتی متمرکز باشد، تعهدات خارجی امریکا را کاهش دهد و بر دیپلماسی تأکید کند؛ حتی اگر نتیجه آن در خارج از کشور با ارزش‌های مورد قبولشان در تضاد باشد. با وجود تفاوت این دیدگاه‌ها، میان میانه‌رو‌ها و ترقی‌خواهان نقاط توافق بسیاری وجود دارد. هر دو اردوگاه از ناتو، اتحادیه اروپا و ائتلاف‌های واشینگتن در منطقه هند و اقیانوس آرام حمایت می‌کنند. هر دو خواهان ایستادگی در برابر ولادیمیر پوتین رئیس‌جمهور روسیه و کمک به اوکراین هستند. هر دو با جنگ ایران مخالفند و هر دو خواهان ریشه‌کن‌کردن فساد هستند. بااین‌حال، در کنار اختلافاتی که از گذشته حزب را دچار شکاف کرده‌اند، مناقشه‌های تازه‌ای نیز به‌تدریج در میان اردوگاه‌های مختلف و در درون هر یک از آنها در حال ظهور است.
* پژوهشگر ارشد مؤسسه بروکینگز و ریاست بخش برنامه‌ریزی راهبردی شورای امنیت ملی امریکا در دولت بایدن | فارن افرز | ۳ نوامبر ۲۰۲۶
