جوان آنلاین: انتخابات میان‌دوره‌ای سوم نوامبر ۲۰۲۶ را باید فراتر از یک شکست انتخاباتی برای حزب جمهوری‌خواه ارزیابی کرد. دموکرات‌ها با پیروزی در هر دو مجلس کنگره، موازنه قدرت در واشینگتن را تغییر دادند و ترامپ را در نیمه دوم دوره ریاست‌جمهوری‌اش با یکی از دشوارترین وضعیت‌های سیاسی روبه‌رو کردند. این نتیجه در شرایطی رقم خورد که رئیس‌جمهور امریکا تلاش کرده بود انتخابات را به همه‌پرسی درباره عملکرد خود تبدیل کند و از هوادارانش خواسته بود چنان رأی بدهند که گویی شخص او در انتخابات حضور دارد. رأی‌دهندگان نیز دقیقاً همین کار را کردند. اما نتیجه برخلاف انتظارات کاخ سفید بود. در میان عوامل متعدد این شکست، از تورم و افزایش هزینه‌های زندگی گرفته تا سیاست‌های تجاری و تعرفه‌ای دولت، جنگ با ایران جایگاه ویژه‌ای داشت. جنگی که قرار بود قدرت نظامی امریکا و توانایی ترامپ برای تحمیل اراده واشینگتن به رقبای خارجی را به نمایش بگذارد، به یکی از مهم‌ترین نقاط ضعف سیاسی او در داخل کشور تبدیل شد. افزایش قیمت سوخت، نگرانی از طولانی‌شدن درگیری و هزینه‌های اقتصادی و نظامی آن، بخشی از جامعه امریکا را به این نتیجه رساند که سیاست خارجی تهاجمی دولت، بیش از آنکه امنیت و رفاه به همراه داشته باشد، هزینه‌های تازه‌ای بر دوش شهروندان گذاشته است.
جنگ و سبد خرید امریکایی‌ها
یکی از تناقض‌های مهم سیاست خارجی ترامپ این بود که او می‌خواست با نمایش قدرت در خارج از مرز‌های امریکا، اعتبار سیاسی خود را در داخل تقویت کند. این منطق بر یک تصور آشنا در سیاست امریکا استوار بود. رئیس‌جمهوری که در عرصه بین‌المللی قاطع و قدرتمند ظاهر شود، می‌تواند حمایت داخلی را نیز به دست آورد، اما تجربه جنگ ایران نشان داد که این رابطه همیشه برقرار نیست. قدرت نظامی زمانی می‌تواند به سرمایه سیاسی تبدیل شود که شهروندان احساس کنند دستاورد‌های آن با هزینه‌هایی که می‌پردازند تناسب دارد. برای رأی‌دهنده امریکایی که با افزایش قیمت بنزین، فشار هزینه‌های مسکن و نگرانی از آینده اقتصادی مواجه است، اهمیت یک عملیات نظامی در خاورمیانه با اهداف راهبردی اعلام‌شده از سوی کاخ سفید سنجیده نمی‌شود. پرسش ساده‌تر و ملموس‌تر است: این جنگ چه چیزی به زندگی من اضافه کرده و چرا باید هزینه آن را بپردازم؟ جنگ با ایران، به‌ویژه از مسیر بازار انرژی، فاصله جغرافیایی میان خاورمیانه و زندگی روزمره امریکایی‌ها را از میان برد. اختلال در عرضه انرژی و افزایش قیمت سوخت، هزینه سیاست خارجی را به مسئله‌ای قابل لمس در اقتصاد خانوار تبدیل کرد. در چنین شرایطی، حتی آن دسته از رأی‌دهندگانی که ممکن است با هدف اعلام‌شده دولت برای مقابله با ایران موافق باشند، حاضر نیستند از یک جنگ طولانی و پرهزینه حمایت کنند. این همان نقطه‌ای است که سیاست خارجی از یک موضوع تخصصی و دور از دسترس افکار عمومی به مسئله‌ای انتخاباتی تبدیل می‌شود. ترامپ با این تصور وارد جنگ شد که نمایش قدرت می‌تواند ضعف‌های داخلی را تحت‌الشعاع قرار دهد، اما نتیجه انتخابات نشان داد که هزینه‌های جنگ ممکن است در همان جایی ظاهر شوند که دولت کمترین آمادگی را برای مواجهه با آن دارد: پای صندوق رأی.
شکست راهبردی یا بحران مدیریت سیاسی؟
رأی‌دهندگان امریکایی با مجموعه‌ای از نارضایتی‌ها مواجه بودند. تورم، هزینه زندگی، سیاست‌های تعرفه‌ای، نگرانی از وضعیت اقتصادی و نارضایتی از شیوه حکمرانی ترامپ در کنار جنگ، تصویری از دولتی ساختند که وعده‌های انتخاباتی‌اش با واقعیت عملکرد آن فاصله گرفته است. نکته مهم این است که ترامپ در انتخابات ۲۰۲۴ با وعده پایان دادن به جنگ‌های خارجی و اولویت دادن به مسائل داخلی به قدرت بازگشته بود. بخش مهمی از پایگاه سیاسی او، به‌ویژه در جنبش ماگا، از مداخله نظامی پرهزینه امریکا در خارج از مرز‌ها خسته بود. بنابراین، ورود به جنگی گسترده با ایران نه‌تنها یک تصمیم سیاست خارجی، بلکه نوعی فاصله گرفتن از یکی از وعده‌های محوری ائتلاف انتخاباتی ترامپ محسوب می‌شد. واکنش‌های پس از انتخابات نیز این شکاف را آشکار کرد. جی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور، در ارزیابی شکست جمهوری‌خواهان، جنگ ایران را عامل اصلی این نتیجه دانست و به‌صراحت اعلام کرد که دلیل شکست حزب، جنگ بوده است. ترامپ نیز نقش جنگ در شکست انتخاباتی را پذیرفت. این موضوع نشانه‌ای از آغاز مناقشه‌ای جدی در درون حزب جمهوری‌خواه درباره هزینه‌ها و دستاورد‌های سیاست خارجی ترامپ است. در واقع، مسئله فقط این نیست که جنگ ایران به محبوبیت رئیس‌جمهور آسیب زده است؛ مسئله عمیق‌تر، شکاف میان وعده سیاسی ترامپ و عملکرد دولت اوست. رئیس‌جمهوری که با انتقاد از مداخلات نظامی دولت‌های پیشین و تأکید بر اولویت امریکا به قدرت رسید، اکنون باید درباره جنگی پاسخگو باشد که هزینه‌های آن به داخل اقتصاد امریکا منتقل شده است.
کنگره دموکرات
پیروزی دموکرات‌ها در هر دو مجلس کنگره، پیامد‌های مهمی برای ادامه جنگ و سیاست خارجی امریکا خواهد داشت. اگرچه رئیس‌جمهور همچنان فرمانده کل نیرو‌های مسلح است و اختیارات گسترده‌ای در تصمیم‌گیری‌های نظامی و دیپلماتیک دارد، اما کنگره ابزار‌های مهمی برای محدود کردن دولت در اختیار دارد. کنترل بودجه، نظارت بر عملکرد دستگاه‌های نظامی و امنیتی، بررسی قرارداد‌های دفاعی و اعمال فشار بر انتصاب‌های کلیدی، از جمله این ابزارهاست.
دموکرات‌ها اکنون فرصت دارند تصمیمات دولت درباره جنگ ایران را با نظارت و پرسشگری جدی‌تری مواجه کنند. آنها می‌توانند هزینه‌های جنگ را به موضوعی محوری در مناقشات بودجه‌ای تبدیل کنند و درباره اهداف، دستاورد‌ها و چشم‌انداز ادامه درگیری از دولت توضیح بخواهند. کنترل سنا نیز به آنها امکان می‌دهد در تأیید مقام‌های ارشد دولت نقش تعیین‌کننده‌تری داشته باشند. با این حال، نباید از این تغییر موازنه انتظار توقف خودکار جنگ یا تغییر فوری سیاست خارجی امریکا را داشت. ترامپ همچنان از حق وتو برخوردار است و اختیارات رئیس‌جمهور در حوزه فرماندهی نظامی و سیاست خارجی نیز به‌سادگی قابل سلب نیست. بنابراین، نتیجه انتخابات بیش از آنکه به معنای پایان سیاست تهاجمی واشینگتن باشد، به معنای افزایش هزینه سیاسی و نهادی ادامه آن است. نتیجه انتخابات میان‌دوره‌ای امریکا یک پیام مهم‌تر نیز دارد. قدرت نظامی یک کشور به معنای توانایی آن برای دستیابی به اهداف سیاسی نیست. واشینگتن ممکن است از برتری تسلیحاتی و ظرفیت عملیاتی گسترده‌ای برخوردار باشد، اما تبدیل این برتری به یک نتیجه سیاسی پایدار، به مجموعه‌ای از متغیر‌های دیگر وابسته است. از مقاومت طرف مقابل و شرایط منطقه‌ای گرفته تا وضعیت اقتصاد داخلی و میزان تحمل افکار عمومی. برای ایران نیز مهم است که این تحول را نه به‌عنوان نشانه تغییر قطعی سیاست امریکا، بلکه به‌مثابه آشکار شدن محدودیت‌های داخلی قدرت واشینگتن ارزیابی کند. اختلاف میان کاخ سفید و کنگره، نارضایتی اقتصادی رأی‌دهندگان و شکاف در ائتلاف سیاسی ترامپ، همگی متغیر‌هایی هستند که می‌توانند بر محاسبات آینده دولت امریکا تأثیر بگذارند، اما اتکا به اختلافات داخلی امریکا، بدون درک تداوم ظرفیت‌های نظامی و اجرایی رئیس‌جمهور، می‌تواند به برآوردی نادرست از شرایط منجر شود. در نهایت، انتخابات سوم نوامبر را می‌توان رأی منفی بخشی از جامعه امریکا به تصور ترامپ از قدرت دانست. تصوری که بر اساس آن، برتری نظامی، فشار اقتصادی و نمایش اراده سیاسی می‌توانند به‌تنهایی معادلات بین‌المللی را تغییر دهند، اما صندوق‌های رأی نشان دادند که سیاست خارجی حتی برای قدرتمندترین کشور جهان نیز از محدودیت‌های سیاست داخلی، اقتصاد و افکار عمومی جدا نیست. ترامپ جنگ را با این تصور آغاز کرد که می‌تواند از طریق قدرت نظامی، موقعیت امریکا را در خاورمیانه بازتعریف کند، اما اکنون با کنگره‌ای روبه‌روست که در اختیار مخالفان سیاسی او قرار گرفته و انتخاباتی که قرار بود پشتوانه داخلی سیاست‌هایش باشد، به ابزاری برای محدود کردن آن تبدیل شده است. شاید مهم‌ترین پیام انتخابات ۲۰۲۶ همین باشد که امریکا می‌تواند جنگ را آغاز کند، اما نمی‌تواند هزینه‌های آن را از سیاست داخلی خود جدا نگه دارد.
