جوان آنلاین: شهید حامد شیخی یگانه، متولد ۱۹ آذر ۱۳۶۲ بود. فردی بسیار متعهد، دلسوز، مخلص و از پاسداران پرتلاش سپاه که عمر شریفش را در مسیر خدمت به اسلام، امنیت مردم و کشور سپری کرد و در نهایت در جریان نبرد ۱۲روزه به فیض شهادت رسید. متن پیش‌رو مروری بر سبک زندگی شهید است که از زبان همسرش فریبا ناصری با هم بخوانیم.
خدمت به انقلاب و پایبندی به ولایت
آشنایی ما به شکل سنتی و از طریق آشنایی خانوادگی شکل گرفت. در همان جلسات اول، صداقت، حیا، نجابت و ایمانی که در کلام و نگاهش موج می‌زد، نظر من و خانواده‌ام را جلب کرد. او اهل مادیات نبود و اخلاق و مسیر زندگی برایش اولویت داشت. می‌دانستم زندگی با یک پاسدار شرایط خاص خودش را دارد؛ دوری‌ها، مأموریت‌های ناگهانی، استرس‌ها و دغدغه‌های شغلی همیشه بخشی از زندگی من خواهد بود، اما با آگاهی و توکل بر خدا این مسیر را انتخاب کردم و افتخارم این بود که شریک جهاد و خدمت او باشم. او از همان روز‌های اول، روی مسئله خدمت به انقلاب و پایبندی به ولایت تأکید داشت. یادم است، گفت راهی را که انتخاب کرده ممکن است خطرات زیادی داشته باشد. ممکن است جانبازی یا شهادت در این مسیر باشد و از من خواست صبور باشم و همراهی‌اش کنم. من هم با علم به این موضوع و با کمال میل این همراهی را پذیرفتم. حدود ۱۶سال با هم زیر یک سقف زندگی کردیم و حاصل این سال‌های پربرکت، یک فرزند به نام امیرمحمد، ۱۳ ساله است.
مسئولیت‌شناس بود
او همسری بسیار مهربان، متواضع و صبور بود. خستگی کار و سختی مأموریت‌ها را هیچ‌وقت به خانه نمی‌آورد. همیشه با روی گشاده وارد منزل می‌شد و نهایت احترام و قدردانی را نسبت به من داشت. هیچ‌وقت عصبانیت بی‌جا یا تندخویی از او ندیدم. یک الگو از اخلاق حسنه بود. با اینکه مشغله زیادی داشت، همان زمان‌هایی که در خانه بود را کاملاً وقف خانواده می‌کرد. با پسرم مثل یک رفیق دلسوز بود. ساعت‌ها با او همبازی می‌شد، به درد دل‌هایش گوش می‌داد و همیشه تلاش می‌کرد خلأ نبودنش در طول مأموریت‌ها را با محبت و توجه جبران کند؛ وظیفه‌شناسی عجیبی داشت. به بیت‌المال حساسیت فوق‌العاده‌ای نشان می‌داد و در کار‌ها حتی از وقت استراحت شخصی خودش هم می‌گذشت. اگر مأموریت یا مسئولیتی به او محول می‌شد تا زمانی که به بهترین شکل انجام نمی‌شد، آرام و قرار نداشت.
شریک جهاد من!
با آغاز حملات و شرارت‌های رژیم غاصب صهیونیستی، حال و هوایش دگرگون شده بود. از جنایت و ظلمی که به مردم و مظلومان می‌رسید، ناراحت و خشمگین بود و می‌گفت، نباید در برابر این رژیم ساکت ماند. کاملاً آماده جانفشانی و دفاع بود و می‌گفت، امروز وقت ادای تکلیف است. روز آخر خدمت، به جای همکارش شیفت ایستاده بود، چون همکارش نتوانسته بود برود برای همین همسرم وظیفه خودش را دانست که به جای او بماند تا کار روی زمین نماند. آخرین وعده دیدارمان هم حال و هوای عجیبی داشت، انگار می‌دانست این دیدار آخر است. با نگاهی پر از معنا به چهره پسرم نگاه کرد. آخرین حرف‌هایش این بود که مواظب پسرمان باشم و تربیت دینی‌اش را جدی بگیرم و صبوری پیشه کنم. به من گفت: «تو در تمام ثواب جهاد من شریک هستی، راضی باش و دعا کن عاقبت‌بخیر شویم» و در آخر از من خواست اگر دیگر او را ندیدم، حلالش کنم.
صبر زینبی
خبر شهادتش را برادرش به من داد، ۲۶ خرداد۱۴۰۴. شنیدن این خبر برای من ابتدا بسیار سنگین و تلخ بود. حس شکستن و تنهایی به سراغم آمد و پسرم شوکه شد، اما در همان لحظات به یاد حضرت زینب (س) افتادم و دلم آرام گرفت و به این فکر کردم که او به آرزوی همیشگی‌اش که شهادت در راه خدا و مقابله با ظلم بود، رسید. در معراج شهدا برای آخرین بار با پیکر پاکش وداع کردیم. از آنجا که پیکرش متلاشی شده بود، اجازه دیدنش را به ما ندادند. مراسم تشییعش بسیار باشکوه و با حضور پرشور مردم قدرشناس و انقلابی برگزار شد که واقعاً مرهمی بر دل داغدیده ما بود و اینگونه دلتنگی جزیی از زندگی روزمره ما شد و قطعاً هیچ‌وقت از بین نمی‌رود. هر بار که دلتنگ می‌شویم به گلزار شهدا و سر مزارشان می‌رویم، قرآن می‌خوانیم و حضورش را در خانه احساس می‌کنیم. باور به اینکه شهدا زنده‌اند و نزد پروردگار روزی می‌خورند و ناظر بر احوال ما هستند. بزرگ‌ترین تسلی‌بخش دل ماست.
خونی که جریان‌ساز می‌شود
خون شهید هیچ‌وقت هدر نمی‌رود. خون شهدا مایه بیداری، اتحاد و زنده نگهداشتن وجدان جامعه است. خون شهدا جریان‌ساز می‌شود و نسل جوان ما با دیدن فداکاری این شهدا متوجه حقیقت خباثت دشمنان و ارزش امنیت کشور می‌شوند. بیشترین تأکید همسرم روی پایبندی به نماز اول وقت، رزق حلال، حیا و صداقت بود. همیشه سفارش می‌کرد، پسرمان طوری تربیت شود که مایه سربلندی اسلام و پشتیبان ولایت باشد و ادب اجتماعی و احترام به بزرگ‌تر‌ها را سرلوحه کارش قرار بدهد.
من بعد از شهادت ایشان، وظیفه خودم را می‌دانم که علاوه بر صبوری، پیام‌رسان راه، آرمان‌ها و عقاید همسرم باشم. بزرگ‌ترین وظیفه من در حال حاضر، تربیت شایسته فرزندمان است تا بتواند مانند پدرش فردی مفید، متعهد و مایه افتخار برای میهن و اسلام باشد. پسرم همیشه از خوش‌اخلاقی و مهربانی پدرش می‌گوید؛ از هدایایی که پدرش برای تشویق درس خواندنش برای او می‌گرفت به خوبی یاد می‌کند.
