جوان آنلاین: ناگویا بهترین فرصت بود برای جبران ناکامی لیگ ملت‌ها و والیبال ایران به خوبی از عهده آن برآمد؛ با ایستادن بر سکوی نخست و کسب خوش‌رنگ‌ترین مدال بازی‌های آسیایی.
بی‌تردید دفاع از عنوان قهرمانی در ناگویا را نمی‌توان ساده انگاشت، آن‌هم در ژاپن، جایی که سکو‌های سالن آن در اختیار هواداران تیم میزبان بود. شاگردان پیاتزا، اما فینال را به سود خود خاتمه دادند و نتیجه تلاش خود را با ایستادن بر سکوی قهرمانی گرفتند، آن‌هم بعد از پشت سرگذاشتن یک سال پرفرازونشیب. این قهرمانی، اما تازه گام نخست است و شاگردان پیاتزا راه درازی تا المپیک در پیش دارند، مسیری به مراتب دشوارتر از آنچه که در ناگویا ژاپن تجربه کردند.
والیبال ایران در ناگویا ایستاد، جنگید و به جام رسید، اما کسب عنوان قهرمانی نباید مانع از دیده شدن ضعف‌ها و صدالبته واقعیت شود. قهرمانی بلندقامتان ایران بی‌تردید قسمت امیدوارکننده ماجراست. این درخشش و موفقیت چند، اما و اگر هم در پی داشت که نادیده گرفتن آن می‌تواند مانعی بزرگ باشد در ادامه این مسیر دشوار و پرپیچ‌وخم. یکی از مسائلی که باید بعد از پایان خوشحالی بابت قهرمانی تیم ملی والیبال در ناگویا مدنظر قرار بگیرد، این است که ژاپن با تمام نفرات اصلی خود در این رقابت‌ها شرکت نکرده بود. با وجود این، ایران به سختی توانست از سد این تیم عبور کند. گواه این ادعا نیز نزدیک بودن امتیاز ست‌ها و واگذاری ست دوم به چشم‌بادامی‌ها است. صدالبته که مهم نتیجه پایانی است، اما باید از پیروزی هم مثل شکست درس گرفت اگر مقصد نهایی چیزی فراتر از ایستادن بر سکوی قهرمانی بازی‌های آسیایی است، خصوصاً که ایستادن پاکستان بر سکوی سوم با عبور از سد چین ثابت کرد که دیگر نمی‌توان هیچ تیمی را دست‌کم گرفت و خود را از پیش‌برنده دانست. در واقع سومی پاکستان نشان داد که معادلات قدرت در قاره دستخوش تغییر شده و باید به هر بازی به چشم فینال نگریست. واقعیت دیگر این است که یک طلا و قهرمانی در بازی‌های آسیایی نمی‌تواند نتایج قبلی را پاک کند.
موفقیت و ناکامی؛ با نگاه همزمان به هر دوی اینها می‌توان مسیر موفقیت را هدفمند پیمود، به‌خصوص که ایران تیمی با ظرفیت بالا و استعداد‌های فراوان است، اما مسئله استفاده درست از این ظرفیت و استعداد است و مهم‌تر، نخوابیدن در باد قهرمانی است. نباید تصور کرد که کار تمام شده است. هنوز تا المپیک مسیری طولانی در پیش است و کافیست دلخوش به این قهرمانی شویم تا رؤیای المپیک بار دیگر به حسرت تبدیل شود.
هم در لیگ ملت‌ها و هم بازی‌های آسیایی به وضوح دیدیم که در والیبال امروز به هیچ عنوان نمی‌توان تیم‌ها را براساس نام یا عقبه‌ای که داشتند، قضاوت کرد. فاصله‌ها از بین رفته و هیچ تیم حاشیه امنیت ندارد، به همین دلیل حالا مهم‌تر از خود مدال کسب شده، استفاده‌ای است که می‌توان از این موفقیت و قهرمانی کرد. شاید به همین دلیل هم بود که میلاد تقوی، رئیس فدراسیون بعد از قهرمانی ایران تأکید کرد این تیم هنوز جوان است و برای رسیدن به تجربه و هماهنگی بیشتر نیاز به تمرین دارد و یادآور شد که هنوز فرصت برای رسیدن به المپیک وجود دارد. در واقع به نظر می‌رسد تقوی قصد دارد این مهم را متذکر شود که نباید با خوابیدن در باد قهرمانی آسیا فرصت رسیدن به المپیک را از دست بدهیم.
المپیک ۲۰۲۸ هنوز دور از دسترس ماست و برای رسیدن به لس‌آنجلس باید مسیر سختی را طی کنیم، مسیری که مسابقات جهانی ۲۰۲۷ و رنکینگ جهانی بخش مهمی از آن را تشکیل می‌دهند. پس باید والیبال ایران به تیمی تبدیل شود که بتواند از عهده قدرت‌های جهان برآید و تیمی که به سختی از سد تیم دوم ژاپن می‌گذرد، هنوز آمادگی لازم جهت خودنمایی برای کسب سهمیه المپیک را ندارد. البته بازیکنان و کادرفنی حق دارند قهرمانی در ناگویا را جشن بگیرند، اما خیلی زود باید پرونده این موفقیت بسته شود، اگر قصد ادامه دادن این مسیر را تا رسیدن به المپیک و موفقیت‌های دیگر داریم.
