جوان آنلاین: سال‌هاست که فوتبال ایران پسوند حرفه‌ای را یدک می‌کشد، اما در طول این سال‌ها حتی نتوانسته ورزشگاه‌هایش را به حرفه‌ای شدن نزدیک کند، به‌طوری‌که بعد از این همه سال تنها یک ورزشگاه توانسته مجوز رده B را بگیرد و سایر ورزشگاه‌ها در رده C هستند و این مسئله از نظر رئیس فدراسیون فوتبال هیچ اشکال و ایرادی ندارد!
درست بعد از انتخاب ساکت به‌عنوان رئیس جدید کمیته صدور مجوز حرفه‌ای فدراسیون فوتبال، بار دیگر اهمیت دریافت این مجوز گوشزد شد. مجوزی که با توجه به گفته‌های تاج، دریافت آن به هیچ عنوان کار ساده‌ای نیست، خصوصاً که روند اخذ مجوز حرفه‌ای چند تغییر داشته که مسئله نخست مربوط به استادیوم‌هاست. استادیوم‌هایی که دیگر نمی‌توان صرف کشیدن دستی به سروگوش آنها کنفدراسیون آسیا را قانع کرد برای گرفتن تأییدیه.
همان‌طور که رئیس فدراسیون فوتبال نیز بدان اشاره دارد، قبلاً با رعایت دو، سه شرط می‌شد نظر مثبت‌ای‌اف‌سی را جلب کرد، اما امروز با توجه به اینکه استادیوم‌ها براساس تجهیزاتشان به دسته‌های E و D، C، B، A تقسیم می‌شوند، گرفتن تأییدیه کنفدراسیون فوتبال آسیا چندان ساده نیست. تاج، اما هیچ ابایی ندارد که بگوید هیچ یک از ورزشگاه‌های ایران از نظر‌ای‌اف‌سی در رده A قرار نگرفته‌اند و صرفاً ورزشگاه پارس شیراز است که در رده B قرار گرفته است. در واقع‌ای‌اف‌سی به ما می‌گوید بازی‌های آسیایی باید فقط در ورزشگاه A برگزار شود! حال آنکه ورزشگاه‌های ایران عمدتاً مجوز C دارند و تنها یک ورزشگاه موفق به اخذ مجوز بالاتر شده که آن هم نتوانسته مجوز A را دریافت کند. سؤال اینکه آیا با این شرایط، باشگاه‌های ایران می‌توانند بار دیگر میزبانی از حریف را در خاک خود تجربه کنند یا قرار است این دلیلی جدید برای میزبانی نماینده‌های ایران در کشور ثالث باشد؟
البته هیچ نگرانی در لحن و گفتار تاج مشاهده نمی‌شود: «با این شرایط فقط ورزشگاه پارس شیراز را داریم که مجوز B دریافت می‌کند، ولی باقی ورزشگاه‌ها مجوز C می‌گیرند. البته این اشکالی ندارد و ما به مرور زمان آنها را به B و A تبدیل می‌کنیم.» ظاهراً صبر جناب تاج زیاد است که همچنان وعده مرور زمان را می‌دهد. البته شاید هم منظورش از مرور زمان بی‌خیال شدن کنفدراسیون آسیاست. بی‌شک، اما نه ما و نه آسیا این‌قدر صبر نداریم که بنشینیم و منتظر بمانیم تا شاید روزی یکی از ورزشگاه‌های ما هم بتواند به رده A و B برسند!
مسئله بدبینی نیست. آنچه طی دو روز گذشته و بعد از صحبت‌های تاج و ساکت افکار عمومی و اصحاب رسانه را نگران کرده، دشوارتر شدن شرایط اخذ مجوز حرفه‌ای است. شرایطی که روز به روز با توجه به پیشرفت تجهیزات و زیرساخت‌ها مهیا کردن آن برای باشگاه‌های ایرانی دور از دسترس‌تر می‌شود، اما تاج در کمال آرامش می‌گوید که اشکالی ندارد و وعده مرور زمان را می‌دهد.
اما چطور می‌توان امیدوار بود وقتی آزادی را جلوی چشم خود داریم، ورزشگاهی که قرار بود چند ماهه سروسامان بگیرد و به چرخه مسابقات برگردد، اما هنوز برخلاف تمام وعده‌های داده شده، هیچ نشانه‌ای از بازگشت آن مشاهده نمی‌شود!
اخذ مجوز حرفه‌ای صرفاً مربوط به ورزشگاه‌ها نیست و صدالبته که نگرانی‌ها در این خصوص به قوت خود باقی است، خصوصاً که قرار است تا ۲۰۲۸ جایگاه‌ها و VIP مسقف شوند و ما هنوز درگیر مواردی، چون نور ورزشگاه، اسکوربرد، جایگاه VIP، خروج تماشاگران در مدت زمان مشخص و سایر استاندارد‌های زیرساختی هستیم. اما حالا فیرپلی مالی، زیان انباشته باشگاه‌ها که در عملکرد آنها دیده نمی‌شود نیز جزو ملزومات صدور مجوز حرفه‌ای است. مسئله‌ای که نیاز به گفتن ندارد که تا چه اندازه در آن لنگ می‌زنیم. از طرف دیگر حقوق مالکان و صاحبان سهام نیز باید بهبود یابد و آنها باید بتوانند سوددهی و وضعیت شفاف مالی را مشاهده کنند. صورت‌های مالی که باید مطابق الزامات قانونی و حسابرسی ارائه شود. البته صرفاً در زمانی که مقرر شده است، چراکه در صورت بسته شدن پنجره، امکان بارگذاری مجدد مدارک وجود ندارد. اما آیا با این شرایط، امیدی به اخذ مجوز حرفه‌ای از سوی باشگاه‌های فوتبال ایران وجود دارد یا باید قید حفظ سهمیه آسیا را به دلیل مشکلات موجود در این زمینه زد؟
بی‌شک مشکلات در مسیر اخذ مجوز حرفه‌ای یکی، دو تا نیست، اما کافیست نگاه باشگاه‌ها هم مثل رئیس فدراسیون فوتبال باشد تا در ناکامی باشگاه‌های فوتبال ایران جهت اخذ مجوز حرفه‌ای مطمئن شویم، زیرا وقتی رئیس فدراسیون در خصوص عدم دریافت مجوز رده A و B توسط ورزشگاه‌های ایران صراحتاً می‌گوید اشکالی ندارد، بعید نیست مدیران عامل باشگاه‌ها نیز چنین نظری در خصوص سایر ملزومات اخذ مجوز حرفه‌ای داشته باشند. کسی چه می‌داند شاید ساکت به همین دلیل برای ریاست کمیته صدور مجوز حرفه‌ای انتخاب شده باشد.
