جوان آنلاین: تصور میشد تیم حسین عبدی همان تیمی باشد که میتواند با طلسمشکنی به بیش از نیمقرن حسرت امیدهای فوتبال ایران برای رسیدن به المپیک پایان دهد، اما نبرد دشوار امیدهای فوتبال ایران، پیش از آنکه قدم به میدان مسابقه بگذارند، آغاز شده است. اینبار هم قصه، همان قصه قدیمی است؛ تیم امید یک طرف ایستاده و باشگاههایی که حاضر نیستند بهسادگی بازیکنانشان را در اختیار آن قرار دهند، طرف دیگر.
عبدی قصد فرصتسوزی نداشت و فهرست ۲۳ نفره تیم امید برای حضور در بازیهای آسیایی ناگویا اعلام شد، اما چند ساعت کافی بود تا مشخص شود قرار نیست همه بازیکنانی که نامشان در این فهرست آمده، در اختیار سرمربی تیم امید قرار بگیرند. بهانهها هم تکراری است؛ اینکه برخی بازیکنان مهرههای مهم باشگاههایشان هستند و درست در مقطعی از فصل باید میان تیم ملی و باشگاه یکی را انتخاب کنند. باشگاههایی که خود درگیر لیگ برتر، جام حذفی و رقابتهای آسیایی هستند، طبیعتاً نمیخواهند در چنین شرایطی بازیکنان اصلیشان را از دست بدهند.
تراکتور یکی از نخستین باشگاههایی بود که موضعش را صریح اعلام کرد. حجت کریمی، مدیرعامل این باشگاه درباره حضور مهدی هاشمنژاد و امیرحسین حسینزاده در تیم امید تأکید کرد که تراکتور در سه جبهه لیگ برتر، لیگ نخبگان آسیا و جام حذفی حضور دارد و با برنامهای فشرده روبهرو است. بنابراین امکان در اختیار گذاشتن این دو بازیکن برای ناگویا وجود ندارد.
استقلال هم شرایط متفاوتی ندارد. امیرمحمد رزاقینیا، اسماعیل قلیزاده و سعید سحرخیزان، سه بازیکن آبیها هستند که در فهرست امید قرار گرفتهاند، بازیکنانی که با توجه به بسته بودن پنجره نقلوانتقالات استقلال اهمیت بیشتری برای این تیم پیدا کردهاند. از طرفی استقلال تنها دو روز پیش از نخستین مسابقه تیم امید مقابل امارات باید در لیگ نخبگان آسیا به مصاف السد برود و طبیعی است که کادر فنی آبیها نخواهد در چنین مقطعی سه بازیکن جوان خود را از دست بدهد.
پرسپولیس هم مسیر مشابهی را در پیش گرفته است. مهدی تارتار پیش از دیدار با تراکتور تأکید کرد خارج از فیفادی بازیکنانش را در اختیار تیم امید قرار نمیدهد. دانیال ایری، پوریا لطیفیفر و پوریا شهرآبادی، سه بازیکن پرسپولیس هستند که در فهرست امیدها قرار دارند و این تصمیم قطعاً خبر خوبی برای عبدی و تیمش نیست.
فدراسیون فوتبال، اما در واکنش به این اتفاقات، باشگاهها را تهدید کرده که عدم همکاری با تیمهای ملی میتواند تخلف انضباطی محسوب شود و برای باشگاه متخلف جریمه و حتی برای بازیکنان دعوت شده نیز محرومیت در پی خواهد داشت. به این ترتیب، اختلافی که زمانی در حد نامهنگاری و مذاکره باقی میماند، حالا پای کمیته انضباطی را هم به میان کشیده است، اما واقعاً مقصر کیست؟ باشگاهی که برای لیگ، جام حذفی و رقابتهای آسیایی بازیکن لازم دارد یا تیم امیدی که قرار است برای رسیدن به المپیک آماده شود و بدون بهترین نفراتش بخشی از توان خود را از دست میدهد؟
فوتبال ایران سالهاست نتوانسته برای این تضاد راهحل مناسبی پیدا کند. هر چهار سال یکبار تیم امید دوباره ساخته میشود، دوباره از المپیک و پایان طلسم چند دههای حرف میزنیم و دوباره درست در آستانه مسابقات، مسئله اردو، بازیکن و همکاری باشگاهها به یکی از اصلیترین دغدغهها تبدیل میشود. البته همه تقصیرها هم گردن باشگاهها نیست. اگر فدراسیون فوتبال طی این سالها با تصمیمهای اشتباه، تغییرات مدیریتی، انتخابهای بحثبرانگیز و آمادهسازیهایی که همیشه با ایدهآل فاصله داشتهاند، مسیر تیم امید را دشوار نکرده بود، شاید امروز باشگاهها نیز خود را در برابر خواستههای این تیم محقتر میدیدند.
کافی است امیدها یک بار دیگر ناکام بمانند تا همه، حتی آنهایی که از همکاری با تیم عبدی سرباز زدند، یک سؤال مشترک بپرسند: چرا ایران به المپیک نمیرسد؟ اما کمتر کسی خواهد پرسید این تیم با چند جلسه تمرین مشترک و چند بازیکن اصلی وارد مسابقات شد؟ مشکل بزرگتر از آن است که امروز فقط میان حسین عبدی و چند سرمربی باشگاهی تقسیم شود. تیم امید برای شکستن طلسمی که بیش از پنج دهه ادامه داشته به یک برنامه بلندمدت و توافقی روشن با باشگاهها نیاز دارد؛ توافقی که از ماهها قبل مشخص کند بازیکنان چه زمانی در اختیار تیم ملی هستند و چه زمانی باشگاهها میتوانند روی آنها حساب کنند. در غیراین صورت، نه باید انتظار حل این مشکل را داشت و نه موفقیت تیم امید را، چون هیچ سرمربی، هر قدر هم توانمند باشد، نمیتواند با تیمی نصفهونیمه
معجزه کند.
