جوان آنلاین: دیروز رسانهها نوشتند در فوتبال هیچ مربی یا بازیکنی منافع ملی، پاداش و آینده خود را به خطر نمیاندازد تا صرفاً مدال افتخار «بازی جوانمردانه» را از افکار عمومی دریافت کند. الجزایر ۴۴ سال بعد از رسوایی خیخون فرصت داشت انتقام حذف خود از جام جهانی ۱۹۸۲ را از اتریش بگیرد، اما آنها نمیخواستند پیروز شوند!
الجزایر شگفتیساز شده بود و آلمان غربی را ۲ بر یک شکست داد. در روز آخر، الجزایر بازی خود را انجام داده بود و آلمان غربی و اتریش دقیقاً میدانستند چه میخواهند؛ برد یک بر صفر آلمان، هر دو تیم اروپایی را به مرحله بعد میفرستاد و الجزایر را حذف میکرد. آلمان در دقیقه ۱۰ گل زد و پس از آن، ۸۰ دقیقه کابوسوار شکل گرفت. بازیکنان دو تیم عملاً راه میرفتند، توپ را به عقب پاس میدادند و هیچ تلاشی برای گلزنی نمیکردند. مفسر تلویزیون آلمان از فرط شرمندگی سکوت کرد. گزارشگر اتریش از بینندگان خواست تلویزیون را خاموش کنند و تماشاگران اسپانیایی شعار «الجزایر، الجزایر» سر دادند. آن بازی با همان نتیجه تمام شد، الجزایر حذف و فیفا مجبور شد برای دورههای بعد، قانون صریح «برگزاری همزمان بازیهای آخر گروهی» را وضع کند.
۴۴ سال بعد، اما حتی قانون جدید فیفا هم نتوانست مانع دو تیمی شود که به دلخواه هم بازی کنند و نتیجه بگیرند. الجزایر میتوانست تلافی کند و اتریش را به خانه بفرستد، اما نخواست. آنها به خاطر فرار از رویارویی با اسپانیا تن به تساوی دادند. به ۳۰ دقیقه آخر بازی اتریش و الجزایر نگاه کنید و بعد آن را بگذارید کنار دقایق بازی آلمان و اتریش در سال ۱۹۸۲؛ همه چیز عیناً تکرار شد تا فیفا متوجه شود اگر دو تیم نخواهند جوانمردانه بازی کنند، با وجود تمام قوانین میتوانند!
دقیقه ۹۳ ریاض محرز گل زد؛ گلی که قرعه الجزایر را تغییر میداد و آنها را به مصاف اسپانیا میفرستاد و اتریش را راهی خانه میکرد. اتریش چیزی برای از دست دادن نداشت. بنابراین دو دقیقه پایانی را با تمام توان به دروازه الجزایر حمله کرد و اینجا بود که یکی از عجیبترین تناقضهای تاریخ جام جهانی شکل گرفت. الجزایر میدانست اگر گل مساوی را دریافت کند، دوباره به رتبه سوم برمیگردد و به جای اسپانیا با سوئیس روبهرو میشود، حریفی که روی کاغذ شانس بسیار بیشتری برای عبور از آن وجود دارد. از آنسو، اتریش فقط با زدن گل میتوانست زنده بماند. نتیجه، همان چیزی شد که کمتر کسی انتظارش را داشت. ساسا کالایدزیچ در دقیقه ۶+۹۰ گل تساوی را زد، گلی که هم اتریش را از حذف نجات داد و هم مسیر صعود الجزایر را به قرعهای مطلوبتر تغییر داد.
۴۴ سال بعد از رسوایی خیخون، همه چیز در کانساس سیتی تکرار شد؛ اتریش باز هم یک پای ماجرا بود، فقط اینبار الجزایر جای آلمان را گرفته بود. اینبار هم هر دو طرف خوشحال هستند؛ هم الجزایریها و هم اتریشیها، مثل ۴۴ سال قبل. هیچ چیزی قابل اثبات نیست، فقط اینکه حالا فوتبال جهان شاید بیشتر از همیشه از اتریش متنفر باشد، تیمی که ظاهراً همیشه قرار است یک پای ثابت روی چرک فوتبال باشد. اتریش ۴۴ سال قبل با تبانی و برای آخرین بار از گروهش صعود کرد و حالا ۴۴ سال بعد باز هم همان اتفاق افتاده است.
رالف رانگنیک، سرمربی آلمانی اتریش اظهارنظر جالبی در این خصوص دارد: «همه کسانی که ۱۵ دقیقه پایانی این بازی را تماشا کردند، باید بدانند که هیچ نشانهای وجود ندارد که بازیکنان دو تیم کاملاً به نتیجه تساوی در این دیدار راضی بودند. من فکر میکنم آنها میخواستند برنده شوند. هیچکس نمیتواند به من بگوید که ناگهان در دقیقه ۹۳ کسی برنامهریزی کرده باشد و بگوید «اوه، بله، بیایید یک گل دیگر بزنیم.» فکر میکنم شاید این طرز فکر یک یا دو بازیکن در الجزایر بوده باشد، اما فکر نمیکنم در بقیه تیم اینطور بوده، برای من هم همینطور!»
در این میان داستان الجزایر متفاوت است؛ آنها فرصت انتقام داشتند، اما به قول رانگنیک این تفکر فقط در چند بازیکن الجزایر از جمله ریاض محرز وجود داشته و بقیه ترجیح میدادند به جای تفکر پیروزی و انتقام، صرفاً یک بازی بیشتر در جام جهانی حضور داشته باشند.
