جوان آنلاین: در چنین سال مهمی فعلاً تمامی رقابتهای ورزشی تعطیل شده هر چند تیمهای ملی در رشتههای مختلف قدرتمندانه تشکیل اردو داده و با زحمت زیاد راهی مسابقات قارهای و جهانی شدهاند و نتایج درخور توجه موفقیتآمیزی هم کسب کردهاند، اما خاموشی تنور رقابتهای لیگ در رشتههای مختلف ضرر و زیان زیادی به ورزش کشور میزند و این نکتهای است که مسئولان فدراسیونها باید با هماهنگی مسئولان بالادستی فکری اساسی و عاجل به حال آن کنند. آنچه در پی میآید بررسی شرایط سه رشته تیمی مهم ورزش کشور یعنی فوتبال، والیبال و بسکتبال است که تعطیل شدن لیگهای برتر آنها به صورت جدی روی عملکرد ملی پوشان و بالطبع تیمهای ملی تأثیرگذار است، آن هم در شرایطی که این سه رشته باید خود را آماده حضور در مسابقات بسیار مهم بینالمللی کنند، البته که باید توجه داشت هر چقدر دو رشته بسکتبال و والیبال از تعطیلی لیگهایشان متضرر شدند، فوتبالیها فعلاً مشغول دعوای بیهوده هستند.
اوج بیبرنامگی فوتبال
داستان ادامه دادن لیگ برتر فوتبال ماجرای جالبی دارد. تقریباً تمام تیمهای حاضر در لیگ برتر متفقالقول خواهان تعطیلی مسابقات هستند. هر کدام هم دلیل خاص خودشان را دارند. یکی از مسائل ملی مینالد، دیگری نداشتن بازیکن خارجی را بهانه قرار داده و آن یکی هم شرایط خاص کشور را، اما با وجود این همه نسبت به معرفی نمایندگان ایران برای حضور در مسابقات قهرمانی آسیا در سال آینده معترض هستند. جالب است که حتی برخی باشگاههایی هم که ادعای آمادگی برای ادامه مسابقات را داشتند، صرفاً به این خاطر دم از آمادگی میزدند که نکند فدراسیون و سازمان لیگ تیم رقیب را به عنوان نماینده ایران در رقابتهای فصل بعد آسیا معرفی کند.
از نهم اسفند ماه سال گذشته یعنی روز اول جنگ تحمیلی تا هفته گذشته که سرانجام اعلام شد ادامه مسابقات لیگ برتر فوتبال به بعد از جام جهانی موکول میشود، چند جلسه برگزار شد و هیچ تصمیمی در این مورد گرفته نشد تا ثابت شود که فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ سردرگمتر از تیمهای باشگاهی هیج برنامه خاصی ندارند، با این حال سرانجام بعد از کشوقوسهای فراوان تصمیم بر این شد که ادامه رقابتهای لیگ برتر به بعد از جام جهانی موکول شود؛ موضوعی که خود حاشیههای جدیدی را به دنبال داشت.
حالا نوبت معرفی نمایندگان ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا بود. خب لیگ که تمام نشده، جام حذفی هم که به انتها نرسیده، پس گزینه اول این است که سه تیم بالای جدول ردهبندی لیگ برتر به عنوان نمایندگان ایران معرفی شوند. بیان این پیشنهاد هر چند بلافاصله با نظر مثبت سه تیم مذکور به خصوص صدرنشین همراه شد، اما فریاد اعتراض بقیه تیمها را بلند کرد تا کار بازهم گره بخورد، البته باید در این میان حق را هم به بقیه تیمها داد، چون اولاً اختلاف امتیاز بسیار کم تیمها در بالای جدول امکان هر گونه جابهجایی را حتی با برگزاری یک بازی میدهد، ثانیاً چطور میشود برای لیگی که هنوز هشت هفته از آن باقی است و شرایط بالای جدولش اینگونه است، قهرمان مشخص کرد و البته تمام اینها جدای از تعیین تکلیف تیمهای سقوطکننده بود.
راهحل دوم سازمان لیگ و فدراسیون فوتبال وحشتناکتر از راهحل اول بود. اینکه فعلاً سه تیم اول جدول به کنفدراسیون فوتبال آسیا معرفی شوند و در صورت موافقت کنفدراسیون بعد از پایان لیگ (بعد از جام جهانی) تیمهای قهرمان جایگزین شوند، یکی از راهها بود که چندان معقول به نظر نمیرسید، چون مشخص بود که کنفدراسیون آسیا چنین پیشنهادی را نمیپذیرد، اما وحشتناکتر از این پیشنهاد، پیشنهاد معرفی تیم قهرمان لیگ بعد از جام جهانی به عنوان نمایندههای سال آینده ایران در لیگهای آسیایی بود! یعنی عملاً تمام مسابقات سال آینده برای هیچ و پوچ برگزار خواهد شد. همین مسئله باعث شد بازهم صدای اعتراض همه بلند شود.
تا اینجای کار و تا لحظه تهیه گزارش برگزاری لیگ برتر فوتبال به بعد از جام جهانی موکول شده و هنوز خبری از معرفی نمایندگان ایران به کنفدراسیون فوتبال آسیا نیست. هر چند اعلام افزایش سهمیه ایران در رقابتهای لیگ نخبگان و لیگ سطح ۲ آسیا باعث شده است برخی تیمها با خیال راحتتری منتظر پایان این ماجرا باشند، اما آنچه مهم است تأثیر مستقیم این تعطیلی روی آمادگی بازیکنان است، هرچند خودمان خوب میدانیم لیگی که جز حاشیه و سر و صدا چیزی ندارد، تعطیلی آن هم چندان ضرری به تیم ملی نمیزند.
