جوان آنلاین: خون شهدا پایمال نمیشود. به خصوص شهدای کوچکی که به مدرسه رفتهبودند، اما با موشکهای امریکایی-رژیم صهیونی، جانشان را از دست دادند. آن دانشآموزان دیگر نیستند. دیگر نمیتوانند در حیاط مدرسهشان بدو بدو کنند، بخندند یا همراه دوستانشان بازی کنند. اما از دل سکوت حیاط ویرانشده این مدرسه، صدایی بلند شده که جهان را تکان دادهاست. صدایی از سوی آنها که این جنایت جنگی را برنمیتابند. آنطور که معاون پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش میگوید: «امروز بسیاری از مردم جهان نسبت به میناب بیتاب شدهاند.»
قریب به ۴۰ روز پیش، مدرسه شجره طیبه توسط جانیان امریکایی و صهیونیستی به خاک و خون کشیده شد، اما حالا این مدرسه، تبدیل به پرچمی شده که در دستان نسل جدید میچرخد و با نام «بیتاب میناب» جهان را بیدار میکند. پرچمی که نهتنها نماد شهادت دانشآموزان و فرهنگیان مظلوم است، بلکه نماد یک انقلاب اجتماعی و انسانی شده که از دل تلخی و بیتابی، صدایی رسا و مصمم به همراه دارد.
اکنون نام «بیتاب میناب» نه صرفاً یک یادبود و یک هشتگ برای چرخیدن در فضای مجازی، بلکه تبدیل به یک موج برای خونخواهی شدهاست. خونخواهی دختران و پسران کوچکی که بیگناه در جنگ ناجوانمردانه دشمن مورد هدف قرار گرفتند و از آغوش خانواده جدا شدند.
خونخواهی میناب
مدرسه شجره طیبه یک سند است که واقعیت عیانی را نشان میدهد. این واقعیت را که امریکا و رژیم صهیونیستی نه فقط به ساختمان مدرسه، بلکه به انسانیت نیز حمله کردند. صادق حسینزاده ملکی، معاون پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش حمله به مدرسه «شجره طیبه» میناب را جنایتی غیرانسانی و غیرقابل قبول خواند و گفت: «امریکا و رژیم منحوس صهیونیستی یک جنایت جنگی بسیار بزرگ را رقم زدند؛ جنایتی که نهتنها در قوانین بینالمللی، بلکه برای هر کسی که حداقل اثری از انسانیت و بشریت در ذهن و روح او زنده باشد، غیرقابل تصور و غیرقابل قبول است. متأسفانه این اتفاق رخ داد و رژیم کودککش، کودکخوار و کودکآزار امریکایی و صهیونیستی به این مدرسه حمله کردند و در چند نوبت این مدرسه را مورد اصابت قرار دادند. جمع زیادی از دانشآموزان عزیزمان، اعم از دختر و پسر و همچنین جمعی از فرهنگیان عزیز و تعدادی از اولیای دانشآموزان که برای بردن فرزندان خود به مدرسه آمده بودند، به شهادت رسیدند.»
پس از این جنایت، اما موجی از همبستگی و پیگیری در سراسر ایران و حتی در عرصه بینالمللی شکل گرفت. حسینزاده ملکی با اشاره به این موضوع گفت: «بسیاری از افراد وظیفه خود دانستند که در سراسر کشور و در فضای بینالمللی صدای مظلومیت این دانشآموزان عزیز را به گوش جهانیان برسانند. از این منظر، در این حدود ۴۰ روز، اتفاقات بزرگی رخ دادهاست.»
او از موج جدیدی از خونخواهی دانشآموزان میناب در این برهه سخن گفت: «برنامههای گستردهای برای بزرگداشت چهلم شهدا تحت عنوان «بیتاب میناب» در حال برگزاری است. نه فقط جامعه دانشآموزی و فرهنگی، بلکه بسیاری از مردم جهان نیز امروز نسبت به میناب بیتاب شدهاند. در همین راستا برنامههای مختلفی در سراسر کشور (چه در سطح کلاسی، مدرسهای، منطقهای، استانی و ملی) ذیل عنوان «بیتاب میناب» یا هشتگ «#بیتاب_میناب» دنبال میشود. البته به طور خاص در استان هرمزگان و شهر میناب نیز برنامههای ویژهای برقرار است که از روز گذشته آغاز شده و تا روز شنبه ادامه دارد.»
از مستندسازی جنایات تا پیگیری قضایی
وزارت آموزش و پرورش از نخستین روزهای پس از حادثه، پیگیریهای حقوقی و بینالمللی را آغاز کردهاست. حسینزاده ملکی در این رابطه گفت: «از همان روز اول وقوع این حادثه، فعالیتهای حقوقی مختلفی آغاز شد. وزارت آموزش و پرورش، وزارت امور خارجه و سایر نهادهای مرتبط پیگیریهای لازم را در سطح ملی و بینالمللی شروع کردند. وزیر آموزش و پرورش مجموعهای از مکاتبات را با مجامع جهانی و نهادهای بینالمللی انجام داد تا این موضوع اطلاعرسانی، مطالبه و دادخواهی شود. در پی این مکاتبات نیز مجموعهای از پیگیریها شکل گرفت.»
البته این پیگیریها، تنها محدود به مدرسه شجره طیبه میناب نیست. همانگونه که در پیام رهبر معظم انقلاب نیز تاکید شد، تکتک شهدایی که در این ایام تقدیم شدند پروندهای مستقل برای پیگیری دارند. در حوزه مدارس نیز همین وضعیت برقرار است. معاون پرورشی و فرهنگی وزارت آموزش و پرورش اظهار داشت: «ما نه فقط مدرسه شجره طیبه میناب، بلکه تمام مدارسی را که در سراسر کشور آسیب دیدهاند، پیگیری میکنیم. بر اساس آمار موجود، حداقل ۱۸ مدرسه و فضای آموزشی تقریباً به طور کامل نابود شدهاست. همچنین حدود ۳۱۱ فضای آموزشی بین ۲۰ تا ۸۰ درصد آسیب دیدهاند و بیش از ۶۰۰ فضای آموزشی نیز آسیبهایی کمتر از ۲۰ درصد متحمل شدهاند.»
در ادامه، حسینزاده ملکی با بیان اینکه تکتک جنایات امریکایی-صهیونی در تخریب و آسیب زدن به مراکز آموزشی، پرونده مستقل حقوقی دارند، گفت: «هر یک از این موارد مصداق یک جنایت جنگی است و نباید رها شود. هر یک از شهدای دانشآموز و هر یک از دانشآموزان مجروح نیز پرونده مستقل خود را دارند.»
او مستندسازی دقیق جنایات امریکایی-صهیونی را پراهمیت دانست: «تصویربرداری و عکاسی گستردهای از این مراکز انجام شده و همچنان ادامه دارد. قرار است مجموعهای از این تصاویر در قالب محصولات مختلف تهیه شود؛ از جمله کتاب عکس، نمایشگاههای بینالمللی و مجموعههایی که از سوی رئیسجمهور، وزیر آموزش و پرورش و سایر نهادها به مجامع جهانی ارائه خواهد شد. بیتردید این جنایات باید در تاریخ این کشور ماندگار شود. حتی پس از بازسازی مدرسه که انشاءالله بسیار بهتر از گذشته ساخته خواهد شد، بخشی از این نمادها، تصاویر و روایتها حفظ میشود تا در حافظه تاریخی کشور باقی بماند. چرا که نسلهای آینده ممکن است تصویری از رژیم صهیونیستی نداشته باشند، اما باید بدانند که در گذشته چنین رژیمی وجود داشته که به مدارس و دانشآموزان حمله میکرده است.»
این نسل کنشگر و متفاوت
دانشآموزان به عنوان کنشگران، تولیدکنندگان، مشاوران و ناظران «بیتاب میناب» فعال شدهاند. این فعالیت، اما نه یک جنبش موقت، بلکه یک تربیت جدید محسوب میشود، تربیتی که در دل جنگ، از دل تلخی، به سوی انسانیت، عدالت و مقاومت میرود. حسینزاده ملکی با اشاره به این موضوع گفت: «به عقیده من، نسلی در حال تربیت شدن است که با نسلهای قبلی متفاوت است.»
او درباره فعالیتهای انجام شده در حوزه پرورشی اینگونه توضیح داد: «ما در حوزه پرورشی، پنج عرصه فعالیت را از همان ابتدا مشخص کردیم؛ خیابان، مدرسه، فضای مجازی، کلاس درس و رسانه. در مرحله نخست، حضور در عرصه اجتماعی و مردمی مورد توجه قرار گرفت و دانشآموزان تولیدات متعددی از جمله سرودها، رجزها و برنامههای مختلف فرهنگی ارائه کردند. در مرحله بعد، هر مدرسه به عنوان یک ستاد پشتیبانی فرهنگی، حماسی و خدماتی برای جنگ تحمیلی در نظر گرفته شد. همچنین در فضای مجازی، تولیدات گسترده فرهنگی و هنری توسط دانشآموزان و فرهنگیان منتشر شد. در مراحل بعدی نیز برنامههای مربوط به کلاسهای درس پس از بازگشایی مدارس و فعالیتهای رسانهای دنبال شد.»
در پایان معاون پرورشی وزارت آموزش و پرورشی به اقدامات مشاورهای و مراقبتی اشاره کرد و گفت: «برای حمایت از دانشآموزان در شرایط بحران، سامانه فوریتهای دانشآموزی (خط ۱۵۷۰) راهاندازی شده تا خدمات مشاوره و مراقبت در دسترس باشد.»
به گزارش «جوان»، بیتابی میناب، یک آغاز است، آغاز موجی از خونخواهی که نه فقط برای میناب، بلکه برای هر کودک و نوجوانی است که در سایه جنایات جنگی آسیب میبیند یا جانش را از دست میدهد. بیتردید نسل امروز، هوشیارتر از همیشه و صدالبته قوی و پرشور، ایستاده و هرگز در مقابل ظلم و تجاوز سکوت نمیکند.
