جوان آنلاین: سیدمیثم میرتاجالدینی، استاد دانشگاه، در کانال شخصی خود در پیامرسان ایتا نوشت:
سابقهی بچههای جبهه انقلاب روشن است. در آن چیزی نمیبینید جز وفاداری به ساختار. از ۸۸ که اوج این وفاداری بود تا همین اکنون که با تمام وجود پای هر چیزی حتی دولت پزشکیان هم ایستادهاند. چرا؟ خیلی واضح است، چون جمهوریاسلامی را حرم میدانند. تکلیف ساختار هم اکنون آنقدر مشخص است که نیازی به گفتن از چندوچون ماجراهای انتخاب ولیّفقیه بعدی نیست. برای همین این روزها ندیدم بچههای اصیل جبههی انقلاب دلنگرانیشان قصهی جانشینی باشد، با آنکه حرفوحدیثهای خالهزنکی که بیشباهت به پروژههای پولی نیست، مُدام دستبهدست میشود.
پس دلنگرانی کجاست و نیروهای انقلابی اینروزها مشغول چه هستند؟! دغدغهی اصلی جنگ است و تمامی جوانبش. دیشب که وارد تهران شدم، نیروهای بسیج شهر را در حصار امنیت خود گرفته بودند. مقتدر و بیدار. صاف رفتیم سراغ مکانهای مورد اصابت. بوی دود بود و باروت. چرخی زدیم و سری به دوستان و رفقا. جابهجا بچههای انقلابی از شغلها و صنفهای مختلف دور هم جمع شده بودند تا برای سه موضوع همفکری کنند. اول برقراری امنیت شهر در کنار نیروهای انتظامی. دوم زنده نگه داشتن خیابان. سوم کمک به مردم برای آواربرداری و تمیزکاری خانهها. جالب آنکه تقریبا همه در هر سه موضوع فعال بودند؛ نیمهشب مشغول گشت خیابانی، ظهر تا مغرب درگیر آواربرداری و تمیزکاری خانه مردم و سرشب هم وسط خیابان درحال شعار و اشعار. کم میخوابند و اندک میخورند و بسیار میدوند. بهخدا قسم کشوری که چنین نیروی عظیم مخلص و بیچشمداشتی دارد، حتما نزدیک قله است.
اما با همهی آنچه گفتم یک حرف میماند: نگرانی از زمزمههای آتشبس! چرا عدهای موذیانه این نگرانی را میچسبانند به ماجرای ساختارگریزی و ساختارستیزی نیروهای انقلابی و بعد با انگ «ناامید کردنِ مردم»، شقیقهی انتخاب ولیفقیه را به گودرز «آتشبس» ربط میدهند؟ از نظر ما تفرقهای نخواهد بود اگر خط خامنهای ادامه یابد. واقعی ادامه یابد نه فانتزی. یعنی چه؟ شاید بعدا از آن بنویسم.
پاورقی: برخی گمان نکنند، چون درگیر جنگ و جوانب آن هستیم، بیخیال حریم جمهوریاسلامی شدهایم!
