جوان آنلاین: کانال تلگرامی «آکادمی جام» ترجمه مقالهای را از لوسی فولکس، روانشناس و مدرس افتخاری دانشگاه کالج لندن به اشتراک گذاشت. در این مقاله آمده است: غالباً وقتی کلمه «سادیسم» را میشنویم، تصویر مجرمی خطرناک را تجسم میکنیم که تفریحش شکنجه دیگران است. لذت سادیستیک ممکن است عامل انگیزشی اکثر جرائم خشن مانند قتلهای زنجیرهای و جنایات جنسی باشد، اما اینکه سادیسم را منحصر به افراد شرور یا فاسد بدانیم و آن را از مرکز توجهمان خارج کنیم، اشتباه است. در حال حاضر، روانشناسان به این نتیجه رسیدهاند که در بسیاری از ما نسخه ملایمتری از سادیسم که آن را «سادیسم روزمره» میدانند، وجود دارد.
کسانی که علائم سادیسم روزمره را نشان میدهند از درد فیزیکی یا روانی دیگران لذت میبرند. فکر نکنید این چیز عجیبی است. برای مثال ممکن است خرابشدن ارائه مهم یک نفر در جلسهای کاری برای کسی که سادیسم روزمره دارد، دلپذیر باشد، اما موضوع به اینجا ختم نمیشود؛ انجام کارهایی که موجب رنجش دیگران میشود نیز برای این افراد مطبوع است. برای مثال، در یکی از آزمایشهایی که محققان کانادایی و امریکایی انجام دادند، دیده شد کسانی که به داشتن تکانش های سادیستیک اقرار کرده بودند، در عمل احتمال بیشتری داشت که دست به اعمال بیرحمانه بزنند. به طور خاص، در بخشی از آزمایش از آنها خواسته شده بود بین چهار تکلیف ناخوشایند یکی را انتخاب کنند: ۱) کشتن یک حشره با یک آسیاب قهوه ۲) کمک به شخصی دیگر در کشتن حشرات ۳) تمیزکردن سرویس بهداشتی ۴) قراردادن دستشان در آب یخ. پرسششوندگانی که گفته بودند از آسیب زدن به دیگران لذت میبرند، بیشتر از سایر افراد یکی از دو گزینه کشتن را انتخاب میکردند. حشرات تنها قربانی افراد با نشانههای سادیسم روزمره نیستند. همان محققان در آزمایشی دیگر از شرکتکنندگان خواستند یک بازی کامپیوتری انجام دهند و به آنها این امکان را داد که برای حریف خود نویز سفید پخش کنند. کنترل بلندی صدا و طول پخش شدن آن نیز در دست شرکتکنندگان بود. نتیجه پژوهش نشان داد شرکتکنندگانی که به سادیستیک بودن خود اعتراف کردهاند، احتمال بیشتری داشت که حریف خود را بیازارند. آنها حتی حاضر بودند روی کار خستهکنندهای مانند شمارش حروف یک متن کار کنند تا بتوانند فرصتی به دست آورند و دوباره حریف خود را آزار دهند.
خارج از پژوهش نیز کسانی که نمره بیشتری در پرسشنامه سادیسم روزمره گرفتهاند، با احتمال بیشتری دست به تخریب اموال عمومی و خصوصی و خشونت جنسی میزنند و قلدری سایبری و اوباشگری اینترنتی میکنند، حتی افرادی که نمره سادیسم کمی دارند ممکن است تماشای آسیبدیدن دیگران را هر چند با عذاب وجدان، سرگرمکننده بدانند، البته زمانی که متوجه میشوند مسئله جدی است، احساس خوشایندشان محو میشود. در پژوهشی، شرکتکنندگان ویدئوی تصادفات مسابقات دوچرخهسواری را تماشا کردند. کسانی که در آزمون سادیسم روزمره نمرات پایینتری گرفته بودند، زمانی که متوجه شدند جراحات سطحی بوده است، (احتمالاً به این دلیل که به نظرشان چنین محتوایی نوعی نمایش کمدی بیضرر است) از تماشای ویدئو لذت بردند، اما این لذت با شنیدن اینکه جراحات جدی بوده است از بین میرفت. کسانی که در آزمون سادیسم روزمره نمرات بالاتری گرفته بودند، کاملاً متضاد گروه دیگر رفتار کردند. زمانی که پژوهشگران به آنها میگفتند دوچرخهسوار مذکور جراحت شدیدی برداشته است، لذتشان بیشتر میشد (رفرنس: نشریه ترجمان با ترجمه محدثه دنیایی).
تحلیل از آکادمی جام
به نظر میرسد مقاله فوق نگاهی تلخ و تیره به انسان دارد و شاید درست نباشد که جمع کثیری از انسانها را در معرض این بیماری یا اختلال روانی قرار دهیم، بنابراین با انتساب قطعی آن به جمع کثیری از انسانها موافق نیستیم، اما آنچه باعث شد این مقاله را انتخاب کنیم این بود که این مطلب میتواند برای همه ما تلنگر خوبی باشد. آنچه از این تلنگر میآموزیم، این است که سادیسم روزمره بسیار رایج است و بسیار پنهان. بسیاری از کسانی که از نظر روانی ناسالم هستند، نسبت به عدمسلامت و عدمتعادل خود آگاه نیستند. پس اولین گام آن است که رفتار، احساسات و کنشهای خود را زیر نظر داشته باشیم. بعد از ۱۴ روز حضور در موقعیتهای مختلف میتوان اطلاعات خوبی راجع به خویشتن کسب کرد. خویشتنآگاهی همه درمان نیست، اما گام نخست درمان است. شاید نزدیک به مفهومی است که عارفان نیز تحت عنوان مراقبه از آن یاد میکنند. جان ما مهمترین دارایی ماست، بنابراین همواره باید از آن مراقبت کنیم.
