دو وزنه؛ تنها دو وزنه کافی بود تا ثابت کند کیانوش رستمی چه در چنته دارد. تردیدی نیست که او روزی یکی از بهترین وزنهبرداران ایران بود که نقره و طلای المپیک لندن و ریو را برای ایران به ارمغان آورد، اما واقعیت این است که موفقیتهای پیشین هیچ ورزشکاری نمیتواند تضمین توانمندیهای فعلی او باشد و کیانوش رستمی باید برای پوشیدن پیراهن تیم ملی تلاش میکرد. مسیری که تکتک ملیپوشان فعلی آن را طی کردند، اما او در باد موفقیتهای خود خوابید تا امروز جایی در تیم ملی وزنهبرداری نداشته باشد، اما نه به دلیل نگاه غیرمنصفانه کادرفنی یا مدیریت فدراسیون.
رقابتهای لیگ فرصت خوبی تا خیلی از مسائل حداقل به خود این وزنهبردار ثابت شود. کیانوش رستمی در هفته نخست لیگ وزنهبرداری تنها دو وزنه زد؛ ۱۰۰ کیلوگرم در تکضرب و ۱۲۰ کیلوگرم در دوضرب که مجموع آن ۲۲۰ کیلوم گرم شد، آنهم در شرایطی که حتی رکورد رسول معتمدی که به تازگی از کمند مصدومیت رهایی یافته نیز بیش از اینها بود. رستمی در رقابتهای لیگ برتر در تکضرب تنها یک وزنه میزند و از زدن دو وزنه دیگر انصراف میدهد. اتفاقی که دقیقاً در دوضرب نیز تکرار میشود. این در حالی است که به گفته خودش بعد از وزنکشی در دسته ۱۰۲ کیلوگرم، وزنههاى ابتدایى ۱۷۷ یکضرب و ۲۱۶ کیلویی دوضرب را انتخاب میکند تا با صلاحدید و مشورت کادر فنى تیم ملى آنها را ارتقا دهد، اما ناگهان از زدن ضربههای فوق پیشمان میشود. البته او توضیحاتی نیز برای این کارش دارد: «با توجه به تجربهای که سالیان سال در ورزش کشورم دارم اگر اتفاقی برایم مىافتاد وقتى قراردادى با تیمى در لیگ ندارم، هیچ سازمانی بعد از آن قادر به پاسخگویی نبود. ضمن اینکه اعضای کادر فنی تیم ملى هیچ کدام در سالن نبودند و نمیدانستم با چه کسى باید مشورت کنم که چه وزنههایی را انتخاب کنم و بالاى سر ببرم.»، اما صحبتهای او قانعکننده نیست، چراکه همواره به تنهایی تمرین کرده و حتی در مسابقات نیز با کوچ برادرش روی تخته رفته، نه کادرفنی تیم ملی، به همین دلیل بهانههای او فقط میتواند خودش را قانع کند!
