بخش اعظم چالشهای امروز ورزش کشور حاصل تصمیمات و برنامههای اشتباه و نادرستی است که از سوی وزارت، فدراسیونها و کادرهای فنی گرفته میشود و تأثیرات منفی آن در عملکرد تیمهای ملی در تورنمنتهای مهم و معتبر نمود پیدا میکند.
بازیهای آسیایی و پاراآسیایی به پایان رسیده و الان زمان خوبی است برای آنکه عملکرد فدراسیونها و تیمهای اعزامیشان مورد بررسی قرار بگیرد. شرایط موجود حاکی از آن است که بسیاری از رشتههای مدالآور و تأثیرگذار با مشکلات و حواشی زیادی دستوپنجه نرم میکنند. با توجه به وضعیت مختلف آنها، انتظار میرود وزارت ورزش و همچنین مدیریت فدراسیونها با قبول واقعیتهای موجود در جهت برونرفت از حاشیه و حل مشکلات قدم بردارند. والیبال، بسکتبال، هندبال، تکواندو، کاراته، فوتبال و چند رشته دیگر وضعیت خوبی ندارند. یکی از بعد فنی به مشکل خورده، دیگری از بعد مدیریتی، یکی به خاطر انتخابهای اشتباه دچار افت شده و دیگری به دلیل تصمیمات عجیب رئیس فدراسیون و دخالتهای اطرافیان حال و روز خوبی ندارد و برخی رشتهها نیز کلاً با حاشیه عجین شدهاند و اگر یک روز موفق و آرام را سپری کنند همه متعجب میشوند.
رشتهای که رئیس فدراسیونش خود را از جنس آن میداند و جزئی از نسل طلایی بوده، کارش به جایی رسیده که همبازیان پیشینش که قبلاً حامیاش بودند علیهاش لایو اینستاگرامی میگذارند. دلیلش هم چیزی نیست جز ناکارآمدی رئیس جوان در مدیریت. او تیمملی را به مربی سپرده که کنترلی روی رفتارش ندارد و حتی حین بازیهای هانگژو بارها عصبانیتش را همه روی نیمکت دیدند، اما رئیس فدراسیون کماکان حاضر نیست به این اشتباه اعتراف کند؛ عملکرد ضعیف تیمملی راهی جز استعفا و قطع همکاری با سرمربی ایرانی ندارد. جدا از نتایج ضعیف و از دست دادن سهمیه المپیک باید حواشی پیرامون تیمملی را بررسی کرد؛ اینکه بازیکنان و سرمربی چه رفتاری با هم داشتند و شایعات ریز و درشت از کجا نشئت میگیرند. عجیب اینکه خبر استعفای سرمربی یکی دیگر از تیمهای ملی از طریق صفحه شخصی او در اینستاگرام منتشر شد و فدراسیون مربوطه تازه ظهر خبر را در سایت خود منتشر کرد!
البته از فدراسیونی که رئیس آن به شدت علاقه به سفرهای خارجی همراه با تیمهای ملی دارد و هنوز هم نتایج ادعای پروژه دوپینگ قبل از مسابقات جهانی را اعلام نکرده است بیشتر از این انتظار نمیرود. داستان فوتبال و ناکامی همیشگی تیم امید نیز بر کسی پوشیده نیست. تیم زیر ۲۳ سال به رغم داشتن آمادگی لازم و هزار و یک مشکل دیگر با حمایت مسئولان ورزش به هانگژو رفت و طبق معمول بدون مدال به ایران برگشت.
این مشکلات ریشهای هستند و به هیچ وجه نمیتوان با اظهارنظرهای سطحی از کنارشان رد شد. اگر قرار به بررسی دقیق و فنی باشد باید افراد حاذق، حرفهای، دلسوز و کاربلد دور هم جمع شوند و با مدنظر قرار دادن همه جوانب و البته در نظر گرفتن منافع ملی در مورد عملکرد تیمها و مدیرانشان نظر دهند. اگر ایراد از مربیان و کادرفنی است، بدون فوت وقت باید تصمیمات لازم گرفته شود و با اعمال تغییر یا تقویت کادرفنی جلوی بحرانیتر شدن شرایط را گرفت. البته برکناری مربیان راحتترین کار ممکن است، چراکه در اغلب موارد همه چیز ریشه در مدیریت ضعیف و حاشیهساز دارد. بسیاری از رؤسای فدراسیونها در بازیهای آسیایی هم خودشان توریست بودند و هم تیم اعزامیشان، ولی با یک مصاحبه یا حتی چند قطره اشک قضیه را جمع کردند. درحالیکه ورزش حرفهای شوخیبردار نیست و نمیتوان ناکامیها را به این سادگی ماستمالی کرد. در مجموع تصمیمات و رفتارهای درست مدیران ارشد میتواند از نابودی و تخریب رشتههای موفق و مدالآور جلوگیری کند. به همان اندازه مسئولان امر اگر نسبت به آینده آنها بیتفاوت باشند به زودی باید منتظر ناکامیهایی بیشتر از سقوط به رده هفتم بازیهای آسیایی باشیم.
