فکر میکنم اگر بخواهیم منطقی نگاه کنیم، بزرگترین مشکل بسکتبال نداشتن برنامه مشخص و تداوم کاری است. اگر این کار به درستی انجام نشود، هیچ فرقی با الان نخواهیم کرد. تداوم کار نیز بسیار مهم است. اگر فدراسیون بسکتبال هاکان دمیر را عوض کند و فرد جدیدی بیاید از نظر من باز هم اشتباه کرده است، چون هر کس بیاید باز باید از اول شروع کند و این به نفع بسکتبال نیست. حالا که این تغییر شکل گرفته باید ادامه پیدا کند. اگر فدراسیون میبیند کار این مربی درست است و نتیجهبخش خواهد بود باید مقابل انتقادها صبوری کند و ضمن شنیدن نقدهای سازنده این روند را با دمیر ادامه دهد. امیدوارم روزی برسد که بسکتبال ایران به اوجش برگردد و جایگاه واقعیاش را به دست آورد. ما استعدادهای خوبی در کشور داریم و امیدوارم از این پتانسیل استفاده بهینه کنیم، با وجود این همه استعداد در پایه با مشکل روبهرو هستیم. بسکتبال پایه به پنج تا ۱۰ سال زمان نیاز دارد تا نتیجه کار دیده شود.
سال ۱۹۸۴، یعنی حدود ۴۰ سال قبل عازم آلمان شدم تا آنجا بسکتبال بازی کنم و در تیم بایرنمونیخ بودم که الان در یورولیگ است. آلمانی که الان قهرمان جهان شد، آن زمان کار پایههای بسکتبال را شروع کرد. بسکتبال آلمان آن زمان خیلی ضعیف و بایرن هم تیمی در دسته ۲ بود، اما نتیجه برنامهریزی درست و بلندمدت به اینجا رسید که پس از سالها از صفر به قهرمانی جهان رسیدند. باید بدانیم اینطور نیست که با دو ماه یا یکی، دو سال موفق شویم. ما به بودجه، متخصص در مدیریت و فن بسکتبال احتیاج داریم. به نظرم مهم نیست چه کسی بالای سر تیم یا فدراسیون است، مهم این است که برنامه بهطور کامل و جامع اجرا شود.
