وزنهبرداری به عنوان یکی از رشتههایی که کاروان ورزش ایران در بازیهای آسیایی امید زیادی به مدالآوری آن داشت، نتوانست انتظارات را برآورده کند.
ایران با ۱۰ وزنهبردار (هشت مرد و دو زن) راهی هانگژو شد، اما از این جمع ۱۰ نفره فقط علی داودی در دسته فوقسنگین موفق شد یک مدال نقره را به اندوختههای کاروان ایران اضافه کند. نکته قابل تأمل در عملکرد وزنهبرداران ایران اینکه در بازیهای آسیایی هانگژو و پیش از آن مسابقات جهانی ریاض عربستان شاهد این بودیم که برخی از وزنهبرداران ایران یا به اصطلاح «اوت» میکنند یا اینکه به سبب مصدومیت انصراف میدهند و اینگونه نیست که حتی رتبههای پایینتر از سوم را به دست بیاورند. عملکرد وزنهبرداری در هانگژو نسبت به چهار سال قبل در جاکارتا منفی بود؛ درست، این هم که بعد از ۲۱ سال موفق به کسب مدال طلا از آوردگاه بازیهای آسیایی نشدیم هم درست که هر دو را باید بهطور دقیق مورد کنکاش قرار داد و علل آن را یافت، اما ایراد بزرگتر را باید دید و نباید از آن غافل شد.
الهام حسینی و آیت شریفی مصدوم میشوند و ادامه نمیدهند و ریحانه کریمی و رضا دهدار هم اوت میکنند، وقتی چهار نفر از جمع ۱۰ نفره اینگونه جلو میروند، یعنی یک جای کار میلنگد. یعنی یک ایراد اساسی وجود دارد که فدراسیون و کادر فنی تیمهای ملی وزنهبرداری باید با شناسایی دقیق آن در پی رفع و رجوع آن باشند. اینکه امیدوار باشیم با وجود چنین مشکلاتی در رقابتهای بزرگی، چون المپیک جبران شکستهای مسابقات جهانی و بازیهای آسیایی را کنیم، امیدی بیهوده است که ادامه آن شکست بدتر و فاجعهبارتر المپیک ۲۰۲۴ پاریس را برای وزنهبرداری بهدنبال خواهد داشت.
