جوان آنلاین - سریال «رحیل» یکی از سریالهای خوب تاریخی تلویزیون است که داستانش حول محور مقطعی مهمی از تاریخ ایران میگذرد. دوره گذار از قاجار به پهلوی، دورهای حساس در تاریخ کشور است که کمتر درباره آن فیلم و سریال ساخته شده است. «رحیل» بر پرداختن به این مقطع توانسته این خلا را تا حدودی پر کند ولی باز هم نیاز به ساخت آثار تلویزیونی و سینمایی تاریخی درباره این برهه است. دقایقی با با رامین عباسیزاده تهیهکننده سریال «رحیل» به گفتوگو نشستیم تا کمی بیشتر از کم و کیف ساخت این سریال بدانیم.
***
برای شروع کمی از ایدهپردازی سریال «رحیل» بگویید و اینکه چه شد چنین برهه حساسی از تاریخ را برای ساختن سریال انتخاب کردید؟
سریال رحیل در وهله اول سریالی است که ماجراجویانه و به سبک رمانها و داستانهای کلاسیک دارای نوعی پیچیدگی جذاب برای مخاطب است. مخاطب ایرانی این روزها به انواع و اقسام محصولات سرگرم کننده خارجی و داخلی دسترسی دارد که به نظرم برای سریال سازان وطنی یک فرصت است که رقبای بهروز دارند و باید بهروز فکر کنیم و استاندارد تولید کنیم تا مخاطب را جلب کنیم.
ایده پردازی هر سریالی براساس داستانهایی که آدمی حین مطالعه یا براساس برخورد رودررو با اتفاقی خاص، به ذهن میرسد، شکل میگیرد. ذات تاریخ، جذاب است، چون قصه گویی تاریخ بسیاری را مشتاق خواندن تاریخ میکند و در حین مطالعه کتب تاریخی است که گاهی برخی اتفاقات خود را گل درشت وارد اذهان میکنند و نتیجه اش هم میشود شکلگیری منابع مطالعاتی یا تصویری تازه. درباره دوران گذار از قاجار به پهلوی که بازه زمانی سریال رحیل است هم با کمی مرور میتوان دهها روایت جورواجور درباره ساختار حاکمه پیدا کرد، ولی در سریال رحیل تلاش کردیم به زندگی مردم در آن دوره هم بپردازیم. درست است که آن ساختار نوعی طبقه بندی اجتماعی خاص خود را ایجاد کرده بود، ولی اینکه عامه مردم در آن دوران چگونه زندگی میکردند شاید بیشتر مطلوب مخاطبانی باشد که دوست دارند در تاریخ کشور خود غور کرده و بدانند اجداد آنها چگونه زیستی داشته اند.
شما تهیهکننده سریالهای زیادی در ژانرهای مختلف بودهاید. سریالی تاریخی چه جذابیتی جهت ساخت برایتان داشت؟
تنوع ژانری سریالهایی که تولید کردهام این شانس را به من داده است که با اسلوب اساسی ژانرهای مختلف آشنایی داشته باشم و حالا در سریال رحیل که یک سریال تاریخی است با چند وجه داستانی روبرو هستیم. هم مایههای تاریخی-اجتماعی داریم، هم زمینه معمایی در کار داریم، هم بافتارشناشی سیاستمداران در فاصله قاجار به پهلوی و هم اینکه با داستانی پرکاراکتر به آیینهای عاشورایی هم پرداخته شده تا معلوم گردد که تعزیه در ایران ریشهای دیرین دارد و سالها بوده تا امروز که به ما رسیده و ما نیز باید در قالبی جذاب به ارائه آن برای نوجوان و جوان بپردازیم. پرداختن به آیینهای عاشورایی و ازجمله تعزیه در سریالهای ایرانی، سنتی است که سالهاست جریان دارد و مربوط به امروز و دیروز نیست، ولی آنچه نیاز مبرم است اینکه بتوانیم آیینهای عاشورایی را با بهترین داستانها به تصویر بکشیم تا مخاطب از تماشای اثر لذت ببرد.
سازندگان سریالهای تاریخی برای جذب مخاطب باید چه مواردی را مدنظر قرار بدهند؟
دیگر نمیشود با سریالهایی که پرگو هستند و به جای اکت از بازیگر، حرف و دیالوگ میخواهند، مخاطب جلب کرد. شما نگاه کنید به سریالها و فیلمهای ماندگار خودمان تا دریابید که چقدر در عرصه تصویر، اکت ارجح است به حرف. سریالهایی مثل مختارنامه ماندگار شده اند، چون ورای بار داستانی جذاب، نوآوریهای تصویری خاص خود را داشتند یا فیلمی نظیر مزرعه پدری همچنان جذاب است، چون پروداکت حرفهای داشته. در کارنامه خودم زمانی که «سقوط یک فرشته» را تولید کردیم بسیاری از الهامات ماورایی را به تصویر تبدیل کردیم تا مخاطب، حس کند در حال ارتباط با ماوراست. در سریال رحیل از همان زمان نگارش اولیه داستان اینکه بتوانیم تهران آن دوره را بازسازی تصویری کنیم برایم اهمیت داشت.
میتوانستیم بخش عمده داستان را داخلی کنیم و کارمان راحت شود، ولی سعی کردم داستان را جسورانه گسترش داده و در عین نماهای داخلی برای نماهای بیرونی جایی ویژه باز کنم تا مخاطب خسته و دلزده نشود. در عین حال در عرصه ترکیب نماهای رئال با جلوههای ویژه رایانهای نیز همه چیز را بهروز و استاندارد پیش بردیم و حتی جاهایی از هوش مصنوعی برای کار بهره گرفتیم.
کیفیت فیلمبرداری و در عین حال تدوین پویای سریال یکی از موضوعهای جالب توجه است. در پایان درباره این ویژگی سریال هم کمی توضیح دهید؟
مدیر فیلمبرداری سریال رحیل، ایرج عاشوری بوده که هم خلاق است و هم از تجربه کارهای تازه نمیهراسد، رضا بهارانگیز تدوینگر سریال نیز یک فیلمبین حرفهای است و تلاشش تبدیل تک تک اپیزودها به یک محصول مجزای سرگرم کننده بود، کامران خلج چهرهپرداز و محمد نصرتی آهنگساز کار نیز بسیار تلاشگر ظاهر شدند و البته ژاله زکی زاده طراح لباس، طراح صحنه که حسن روح پروری و رضا حاج درویش بودند و در مجموع گروه تولید هماهنگی داشتیم به مدیریت بهروز کریمی که سعی کردند بی خودنمایی، کمک کنند برای تولید سریالی که هم داستان خوبی را مصور کند و هم اینکه پاسداشتی نوین باشد بر هنر تعزیه.
