وودي آلن براي اولين نمايش جهاني «كودتاي شانس» به جشنواره فيلم ونيز بازگشت تا يك فيلم هيجانانگيز عاشقانه را كه پنجاهمين فيلم كارنامهاش و احتمالاً آخرين فيلم بلندش باشد، معرفي كند. نمايش اين فيلم فرانسويزبان در يكي از جشنوارههاي بزرگ اروپا، نشاندهنده ادامه روابط گرم اين كارگردان و اين قاره است.
خبرنگار ورايتي در اين ارتباط مينويسد: وقتي باهم در هتل اكسلسيور براي مصاحبه مينشينيم، به من ميگويد: ايدههاي زيادي براي فيلمها دارم كه وسوسه ميشوم سراغشان بروم، البته اگر تأمين مالي اين كار آسان باشد، اما فراتر از آن، نميدانم آيا همانقدر علاقه دارم كه بيرون بروم و زمان زيادي را صرف جمعآوري پول كنم يا نه. آلن در پاسخ به اين سؤال كه چرا آخرين فيلمت را در فرانسه ساختي توضيح ميدهد: «وقتي داشتيم بزرگ ميشديم، همه فيلمهايي كه در نيويورك از ديدنشان هيجانزده ميشديم يا از ايتاليا بودند يا فرانسه يا سوئد و هميشه آرزو ميكردم كاش در فرانسه به دنيا آمده بودم و ميتوانستم يك فيلمساز فرانسوي باشم. من خيلي طرفدار تروفو و گدار بودم و اين فرصت را هم پيدا كردم كه با آنها آشنا شوم و حتي با گدار كار كنم. او فيلمي ساخت كه از من خواست در آن حضور داشته باشم. او تأثير زيادي بر سينما داشت و اين همه چهره فرانسوي؛ شابرول، رنه و رنوار، ديوانهشان بودم، براي همين هميشه دوست داشتم فيلمسازي فرانسوي باشم و البته نميتوانستم چون يك فيلمساز نيويوركي بودم و از آنجا كه اين پنجاهمين فيلم من است، فكر كردم به خودم هديهاي بدهم تا به خودم خوش بگذرد.»
