گروههای نمایشی پس از بروز اغتشاشات سال گذشته تحت تأثیر القائات و اظهارات بعضی مسئولان خانه تئاتر برای تحریم جشنوارهها و اجرانرفتن نمایشها مواجه شدند. اگرچه این فضاسازیها رسمی و علنی صورت نگرفت و پشت پردههای فراوانی داشت، اما نتوانست در درازمدت تأثیر چندانی بر روند کلی اجرای تئاتر و جشنوارههای متنوع آن بگذارد.
پس از افشاگری معاون هنری در مورد رفتوآمدهای مکرر این افراد به دفترش در حالی که همانها هنرمندان تئاتر را به نافرمانیهای مدنی و سیاسیکاری ترغیب میکردند، ناراحتی گروههای نمایشی به خصوص شهرستانی نیز در حال بروزوظهور است. این گروهها معتقدند مسئولان خانه تئاتر به جای اقدامات صنفی و در نظر گرفتن منافع همه گروهها و فعالان این عرصه هنری و استیفای حقوق آنها مشغول زدوبندهای سیاسی و بازیکردن با کارت تئاتر به نفع خودشان یا جریانات مشکوک دیگری هستند که هیچ تعلق خاطری به تئاتر، هنرمندان و سرنوشت حرفهای و معیشتی آنها ندارند.
رادنوش مقدم، کارگردان، بازیگر و هنرمند فعال تئاتر اهل شهرستان اصفهان یکی از اهالی جامعه هنری کشورمان است که در گفتگو با باشگاه خبرنگاران جوان گلایههایی در مورد عدمحمایت صنفی و هنری خانه تئاتر از هنرمندان شهرستانی مطرح میکند.
این کارگردان تئاتر درباره وضعیت عضویت خود در خانه تئاتر به عنوان یک نهاد صنفی میگوید: «من عضو خانه تئاتر نیستم و صادقانه بگویم در این ۲۰ سالی که به فعالیت در تئاتر مشغول هستم، هیچوقت دنبال عضویت در آن هم نبودهام. بخشی از این عدمحضور در خانه تئاتر به خودم برمیگردد که فرصت پیگیری عضویت را نداشتهام و بخش مهمتر آن هم به این موضوع مربوط میشود که هیچ اطلاعی از تصمیمگیریها و حتی نتایج و خروجی فعالیت این نهاد ندارم.»
مقدم در ادامه میافزاید: «قطعاً در صورتی که فعالیت این نهاد در جهت بهبود شرایط تئاتر و هنرمندان آن بوده است، باید اطلاعات فراوانتری نیز از آن وجود داشته باشد. برای اطلاع شخصیام خیلی دوست دارم بدانم که خانه تئاتر چقدر در روند حل مشکلات عدیده و ابتدایی اعضای خود و دیگر هنرمندان گام برداشته است.»
این هنرمند تأکید میکند: «هیچ وقت از خانه تئاتر حرف و ایده نوآورانه در رسانهها نخوانده و نشنیدهام که لزوم عضویت در آن را حس کنم یا حتی اقدام ریشهای دیده باشم که باعث شود نام آن در ذهنم باقی بماند. تا زمانی که از طرف این نهاد به هنرمندان استانها اهمیتی داده نشود و اقداماتی مؤثر برای بهبود شرایط صورت نگیرد، بودن یا نبودن ما در خانه تئاتر ضرورتی نخواهد داشت.»
این کارگردان و بازیگر اصفهانی تئاتر با طرح پرسشی میافزاید: «آیا خانه تئاتر فعالان تئاتر استانها را میشناسد؟ در این چند سالی که در عرصه تئاتر فعالیت دارم، هیچ وقت از سوی این صنف پیگیری خاصی برای معرفیشدن و عضویت ندیدهام. ما حتی نمیدانیم بودجههایی که به خانه تئاتر یا نهادهای تئاتری استان داده میشود، چقدر است و کجا و چگونه خرج میشود.»
این بانوی هنرمند در پایان سخنانش ضمن تأکید بر درآمد اندک فعالان تئاتر به خصوص هنرمندان شهرستانی خاطر نشان میکند: «متأسفانه ما همچنان درآمد چندانی از پروژههای هنری نداریم و فکر میکنم بحث معیشت و اقتصاد هنرمندان مهمترین موضوعی است که باید به آن توجه شود.»
