کانال تلگرامی «خیابان انقلاب» یادداشتی از میثم ظهوریان را به اشتراک گذاشت. در این یادداشت آمده: نهادهای متکفل حوزه محرومیتزدایی در کشور، در طول سالیان مختلف به اشکال گوناگونی جهت حل مسئله محرومیت، بهویژه در مناطق حاشیهای شهرها مداخله داشتهاند. این مداخلات را به لحاظ رویکرد کلان میتوان در چند دسته طبقهبندی نمود. مداخلات معیشتی، مداخلات مبتنی بر توانمندسازی شغلی و مهارتی و تحصیلی جامعه هدف و در نهایت مداخله در توسعه امکانات زیرساختی در جغرافیای هدف مهمترین رویکردهای غالب در این حوزه بودهاند. یکی از مسائلی که موجب شده است، به رغم صرف بودجه کلان بسیاری از این برنامهها، فاقد تأثیر پایدار بر پیشرفت مناطق محروم باشند، بیتوجهی به حلقه ایجاد و تقویت هویت در این مناطق است. نگاه تهدید محور به مناطق مستضعف نشین، الگوی برنامهریزی پیشرفت این مناطق را هم به راهبردهای ناظر به حل آسیبهای اجتماعی تحدید نموده است.
این در حالی است که فرصتها و ظرفیتهای اجتماعی (نخبگان علمی و اجرایی، شهدا، حفاظ قرآن و چهرههای فرهنگی و ورزشی) که در هر یک از محلات محروم بهوفور قابلاحصا است، ظرفیتهای بالایی جهت ایجاد هویت و تعلق محلی در جامعه محلی را دارد. در واقع وقتی صحبت از منطقه محروم میشود، این محرومیت غالباً ناظر به شاخصهای اقتصادی است و چهبسا همین منطقه محروم از لحاظ ظرفیت فرهنگی و اجتماعی واجد ثروتهای قابلتوجهی باشند که بتوان با تکیه به آن بهمواجهه مؤثر با محرومیت اقتصادی نیز پرداخت. اگر مسئله هویت محور برنامههای محرومیتزدایی قرار نگیرد و حس تعلقخاطر به محله هدف در جامعه محلی ایجاد نشود، هرچقدر هم که برنامههای توانمندسازی شغلی و معیشتی و تحصیلی در منطقه موفق باشد، بهمحض توانمند شدن اولین پروژه ذهنی جامعه هدف، تغییر محله سکونت به سایر مناطق شهری که سطح رفاه بالاتری دارند، خواهد بود. به تعبیر دیگر در این جنس از برنامهریزیهای منطقهای اگر چه موجب توانمندی افرادی از جامعه مخاطب محلی شود، هیچگاه برای خود منطقه هدف، پیشرفت پایدار را به ارمغان نخواهد آورد و محوریت دادن به حلقه هویت است که میتواند به شکل همزمان در منطقه و جامعه محلی آن موجب پیشرفت شود.
بسیار درست وعالی بود 
