کاپیتان تیم ملی در آن مصاحبه از نگاه تبعیضآمیز مسئولان ورزش و حتی نهادهای بالادستی و توجه صرف آنها به فوتبال گلایه و عنوان کرد در طول مدت دو ماه تمرین در تهران هیچ مسئولی به آنها سر نزده است. موسوی یک خواسته هم داشت و آن اینکه حداقل برای تیم ملی والیبال پرواز بیزینس در نظر بگیرند تا بازیکنان بتوانند با آرامش بیشتر مسافت طولانی مسافرت تا ناگویا در ژاپن و بعد مسیر برگشت تا تهران را طی کنند.
تیم ملی والیبال در هفته اول لیگ ملتها عملکرد قابل قبولی نداشت؛ سه باخت و تنها یک پیروزی ایران را در رده یازدهم جدول ردهبندی قرار داد تا کار برای هفته دوم سختتر شود، اما این سختی حالا بیشتر از قبل شده، چراکه تیم ملی ۱۰ ساعت زجرآور را در راه بازگشت به تهران متحمل شد. ۱۰ ساعتی که موسوی، کاپیتان تیم قبل از اعزام به ناگویا درخواست حل شدنش را از مسئولان کرده بود، اما مثل همیشه هیچ توجهی به آن نشد.
بنا بر گفته خبرنگاران همراه تیم، ملیپوشان ایران همراه با تیم ملی لهستان عازم فرودگاه میشوند. لهستانیها عازم دوبی بودند تا از آنجا راهی هلند شوند و برنامه کاروان ایران هم این بوده که از طریق فرودگاه دوبی راهی تهران شود. پس طبیعی بود که تیم ایران و لهستان در پرواز دوبی در یک هواپیما باشند.
ماجرا از همینجا آغاز شد، جایی که لهستانیها به خاطر داشتن بلیت بیزینس در عرض چند دقیقه راهی گیت پرواز میشوند، اما بازیکنان تیم ملی والیبال ایران که قرار بود با اکونومی راهی دوبی شوند با یک عالمه چمدان و وسایل حدود یک ساعت برای گرفتن کارت پرواز منتظر ماندند و بعد از آن هم مشکلات حضور در پرواز اکونومی که با توجه به نوع صندلیها و محدودیت فضای آن مشخص است که چه بلایی سر بازیکنان والیبال که تقریباً تمام آنها بالای دو متر قد دارند، میآید، آنهم ظرف ۱۰ ساعت و نه پروازی معمولی و کوتاه!
به این ترتیب تیم ایران با بدنهایی خسته و روحیهای ضعیف بابت نتایج هفته اول به تهران میرسد و باید بلافاصله خود را برای هفته دوم در هلند آماده کند. تهیه پرواز بیزینس برای تیمی که به نمایندگی از ایران در این مسابقات مهم شرکت کرده، قطعاً نباید کار سختی برای مسئولانی باشد که خودشان برای سفرهای کماهمیتتر از این با پروازهای خاص جابهجا میشوند. باید توجه داشت که چنین موارد در ظاهر کماهمیتی میتواند روی عملکرد تیم ملی تأثیر مستقیم داشته باشد. ملیپوشان ایران درست مثل بازیکنان سایر تیمها فشار سنگین رقابتهای هفته اول را تحمل کردهاند و این کمترین حق آنها بوده که بتوانند مسیر برگشت را با آرامش طی کنند، اما باز هم شاهد این هستیم که سوءمدیریت حاکم بر ورزش و نگاه تبعیضآمیز باعث شده حتی درخواست کاپیتان تیم ملی پیش از اعزام به مسابقات هم شنیده نشود و تیم ملی والیبال در بدترین شرایط ممکن به ایران برگردد.
آنچه مشخص است اینکه تیم ملی والیبال برای ارائه نمایشهای بهتر در هفتههای پیشرو و صعود از این مرحله رقابتهای لیگ ملتها علاوه بر مسائل فنی نیازمند توجه بیشتر و بهتر مسئولان ورزش و حتی نهادهای بالادستی است که کمترین آن برطرف شدن مشکل اعزام و سفرهای طولانی این تیم است که تأثیر مستقیمی در آمادگی بدنی ملیپوشان والیبال ایران دارد. فراموش نکنیم که این تیم باید با رقبای سرسختی مقابله کند و مهمتر از آن اینکه اگر اهمیت والیبال در این روزها بیشتر از فوتبال نباشد، کمتر هم نیست.
