رفتار اعتراضی رهگذرانی که در حال عبور از پیادهروهای خیابان احمد قصیر هستند با بالابردن برفپاکن بسیاری از خودروهایی که سد معبر شدهاند، انجام میشود، به این امید که راننده وقتی خواست پشت فرمان بنشیند و محل را ترک کند، دست به تکرار رفتاری مشابه نزند، اما وفور این تخلفها نشان میدهد متخلفان نه به تابلوهای راهنمایی و رانندگی توجه دارند و نه به رفتار اعتراضی رهگذران. ریشه این تخلفها، پیوستهایی گسترده دارد که در دهههای گذشته با ترکفعلها و سوءمدیریتها ایجاد شدهاست و در این بین منافع خودروسازان تأمین و آسیبهای آن متوجه شهروندان شدهاست. شهروندی که پیادهرو هم از او گرفته شدهاست، مجالی برای آسیبشناسی وضعیت ایجاد شده ندارد، بلکه پلیس در نظرش ضعیف میشود که تخلف رانندهها را با دوربین کنترل میکند و برایشان پیامک ثبت جریمه میفرستد، اما نمیتواند متخلفان را از عرصه پیادهروها جمع کند. همان رهگذر با خودش فکر میکند این همه تابلوی پارک ممنوع و حمل با جرثقیل که مثل آفتابگردانهای آهنی در شهر نصبشده برای چیست؟ شاید پلیس انتظار دارد جرثقیلها مثل کارتون «سایمون در سرزمین نقاشیها» از روی تابلوها پایین بیایند و خودروهای پارکشده را از خیابان خارج کنند. اینکه تابلویی در محل نصب میشود، اول از همه نصبکننده آن باید به تابلویی که نصب کرده احترام بگذارد و مقابل هشداری که داده عمل کند.
رهگذری که امکان عبور از پیادهرو را به دلیل تصرف خودروها ندارد، چارهای جز این ندارد که قدم به عرصه خیابان بگذارد. خیابانی که به صورت دوبله و سوبله پارک شدهاست. آن وقت اگر همین رهگذر در تصادف با خودرو یا موتورسیکلت عبوری دچار جراحت شود یا بدتر از آن جانش را از دست بدهد، مأمور پلیس راهور میخواهد چه کسی را مقصر حادثه اعلام کند؟ درست است که هر سانحه باید در جای خودش بررسی شود، اما بدون تردید قانون مقابل حرف رهگذر آسیبدیده که از بنبست پیادهرو به خیابان پناه آورده سکوت میکند.
پلیس همواره در بیانش مدافع حقوق عمومی و اجرای قانون بوده و برای متخلفان و ساختارشکنان خط و نشان کشیدهاست، اما وقتی تخلفهای عجیب و غریب وجود دارد، دیگر تناقض کلام و رفتار پلیس را نمیشود تحلیل کرد، بنابراین پلیس نباید مقابل تخلفهایی چنین آشکار دچار تساهل و تسامح شود و اگر از خودش اقتدار نشان ندهد در آینده مدیریت امور برایش دشوارتر میشود.
