خبرهایی از انجمن سینماداران و دفاتر پخش مبنی بر اینکه باید بهای بلیت سینماها از ۴۵ هزار تومان به ۷۰ هزار تومان افزایش پیدا کند، به گوش میرسد، این در حالی است که با بلیت ۴۵ هزار تومان هم سالنهای سینما دیگر رونق گذشته را ندارند.
سینمای ایران برای نجات از بحران سینما نیاز به تئوری و سیاستگذاری دارد، اما وقتی فقط قیمت بلیت گران میشود و همزمان کیفیت فیلمها روز به روز افت میکند دیگر نمیتوان انتظار داشت اتفاق خاصی بیفتد. فیلمهای شبه کمدی که به جریان ابتذال گره خورده اند در یک هفته تنها ۳ میلیارد میفروشند یعنی در یک هفته حدود ۶۶ هزار صندلی برای این فیلم فروخته شده که این میتواند فاجعه باشد. اینکه سینمای ایران به این روز افتاده موضوعی است که شبهروشنفکران در آن نقش اول را دارند. دمیدن در سینمای مخاطب خاص به عنوان اصلیترین مزیت سینمای ایران و برند کردن سینمای جشنوارهای در جهان که طی سه دهه به طور سیستماتیک از سوی برخی دولتها نیز حمایت و پشتیبانی شد، سینمای ایران را به این روز انداخته است.
هزینه ساخت یک فیلم معمولی در ایران بالای ۱۵ میلیارد تخمین زده میشود و از سوی دیگر میگوییم سینما هم تفریح است و هم میتواند فرهنگساز باشد، اما حالا با افزایش هزینههای روزمره مردم به جای سینما رفتن به فکر مایحتاج روزانه هستند، چون این فیلمهای ضعیف را ترجیح میدهند از سبد خود حذف کنند. معاونت سینمایی یا وزارت ارشاد باید تصمیم درست را اتخاذ کنند باید نرخ بلیت سینما را حتی پایین بیاورند و به سینمادار و پخشکننده طوری دیگر رسیدگی کنند، به این دلیل که چرخه فروش و اقتصاد سینما ریزش نکند، در همین یک سال گذشته که نرخ بلیت سینما ۴۵ هزار تومان شده با ریزش شدید مخاطبی مواجه شدهایم که قبلاً میل به رفتن سینما را داشتهاست، اما دیگر رغبتی ندارد؛ نه اینکه از فیلم دیدن در سالن سینما لذت نبرد، بلکه میزان هزینههای زندگیاش جفت و جور نیست و کیفیت فیلمها را هم در حدی نمیبیند که بخواهد دست در جیب ببرد.
توجه کنیم که اگر سازمان سینمایی با بهای جدید سینما موافقت کند، هزینه یک خانواده چهار نفری برای رفتن به سینما ۲۸۰ هزار تومان میشود و هزینههای دیگر هم مثل رفت و آمد و خرید خوراکی را هم اضافه کنید با احتساب این خرجها رفتن چهار نفر به سینما احتمالاً ۵۰۰ هزار تومان در خوشبینانهترین حالت هزینه دارد، به همین دلیل است که این روزها سریالهایی که در شبکه خانگی پخش میشوند، مخاطب بیشتری دارند، چراکه با خرید یک اکانت پلتفرم میشود به صورت دستهجمعی یک سریال را نگاه کرد، از سوی دیگر مگر چه فیلمهای مهمی در سینماها اکران میشوند؟ آیا این فیلمها میتوانند مخاطب را با بلیت ۷۰ هزارتومانی به سینما بکشانند؟ اساساً افزایش بهای بلیت سینما و فیلمهای هجو که نمایش داده میشوند، متقاعدکننده نیست، چراکه بعد از پایان فیلم مخاطب فکر میکند که پولش تلف شدهاست، نکته مهم و حائز اهمیت این است که هر وقت سازمان سینمایی میخواهد دل مخاطبانش را بر اساس روزهای مهم در سال به دست بیاورد قیمت بلیت را نیم بها میکند و اتفاقاً در آن روزها مخاطبان زیادی به سینما میروند. این روند افزایشی اساساً به نفع سینمای ایران نیست.
سینما باید محلی برای آرامش مخاطب باشد، اگر هم یک فیلم ضعیف تماشا میکند نباید بگوید حیف پول! معاونت سینمایی باید از شناور بودن بهای بلیت دست بکشد و امتحان کند که به طور مثال در عید و ماه رمضان بهای بلیت افزایشی پیدا نمیکند و نیمبها شدن بلیت سینما در این دو مناسبت پیوند خورده میتواند مخاطب سینما را دوباره به سالنها برگرداند.
فیلم های آبدوخیاری با محتوای شُندورعباسی. 
