ماجرای پر سر و صدای یکی از معلمان آموزش و پرورش در چند روز گذشته باعث شد برای چند روزی آموزش و پرورش در صدر اخبار قرار بگیرد. به لطف شبکههای اجتماعی کمتر کسی است که از جزئیات ماجرا اطلاع نداشته باشد، اما این چند روز رصد شبکههای اجتماعی و مرور واکنشها حاکی از این بود که برخی مخالف برخورد قانونی بودند، برخی دیگر پیشنهاد اصلاح مسیر گزینش معلمان را دادهبودند و برخی هم برخورد قانونی انجامشده را سختگیرانه، اما اجرای قانون را مهم میدانستند.
واکنشها کم نبوده و نیست. از کنشگران فضای مجازی گرفته تا سیاسیون، کارشناسان فرهنگی و اجتماعی، اصحاب رسانه و حتی باشگاه فرهنگی ورزشی نساجی مازندران نسبت به برخورد قانونی با معلم خاطی واکنش نشان دادند. بالاتر از تمام این واکنشها، نامه آیتالله علی معلمی نماینده مردم مازندران در مجلس خبرگان رهبری است. عضو مجلس خبرگان رهبری در این نامه خواستار بخشش خانم صدف صفرزاده، معلم قائمشهری شد و از استاندار مازندران خواست به مناسبت عید مبعث این موضوع را پیگیری کند تا او به کارش بازگردد. نهایتاً با دستور استاندار مازندران این معلم به مدرسه بازگشت. البته که این نامه هم پسندیده و هم تعجببرانگیز بود! همانطور که بیانیه باشگاه نساجی مازندران درباره استخدام این آموزگار عجیب بود! اما چرا تعجب؟
این واکنشها و پیگیریها را هم میشود به فال نیک گرفت و هم میتوان تحت فشار قرار دادن آموزش و پرورش برای اجرای قانون و برهم زدن استقلال اصلیترین نهاد انسانساز کشور تلقی کرد. از یکسو خوشحالیم که حتی برای چند روزی، آموزش و پرورش و خدمتگزاران آن دغدغه بسیاری از افراد و گروههای تأثیرگذار در کشور شد، اما در سوی مقابل ناراحتیم از مظلومیت آموزش و پرورش که در اجرای قانون ناتوان و تحت فشار است. همانطور که در نامه عضو مجلس خبرگان رهبری آمدهاست:... خانم صدف صفرزاده که در یکی از مدارس غیر انتفاعی با حضور ایشان، موسیقی نامناسبی پخش شدهبود؛ از این پیش آمده متأسف است و از مسئولان محترم ذیربط تقاضای عفو و بخشش دارد. علاوهبراین، خانم معلم با انتشار ویدئویی عذرخواهی و ابراز ندامت کرد. براساس این نامه و ویدئوی منتشر شده، معلم قائمشهری به خطای خود معترف است، بنابراین اگر آموزش و پرورش براساس قانون اقدامی انجام داده، به عنوان متولی تعلیم و تربیت فرزندان ما که موظف است تمامی اتفاقات را رصد و تصمیمهای لازم را اتخاذ کند باید مورد تمجید و تشکر واقع میشد، اما کمتر مسئول و تصمیمگیری بود که طی این روزها از اجرای قانون در آموزش و پرورش تشکر کند و در وصف استقلال نظام تعلیم و تربیت کشور گفته یا نوشته باشد که این جای بسی تأمل و تأسف است!
با تمام این اوصاف جای چند سؤال باقی است. به راستی کنشگران در ماجرای معلم قائمشهری زمان مشکلات ریز و درشت نظام تعلیم و تربیت کجا هستند؟ زمانی که دانشگاه فرهنگیان سه سال با سرپرست اداره شد و این سوءمدیریت منجر به بحران کمبود معلم و پدیدار آمدن چنین مسائلی شد، کجا بودند؟ چرا این فعالان و دغدغهمندان درباره اعتبارات ناچیز آموزش و پرورش در بخش امور غیرپرسنلی و لنگ زدن امور تربیتی و فرهنگی ساکت هستند؟ خبر دارند حدود نیمی از مدارس کشور نمازخانه یا محلی برای برگزاری نماز ندارند؟ خبر دارند سهم هر دانشآموز از بودجه امور تربیتی ۴۰ تک تومانی است؟ آیا میدانند آموزش و پرورش برای توزیع یک پاکت شیر تکنفره در بین دانشآموزان پول ندارد؟ بزرگانی که نسبت به برخورد قانونی با یک معلم خاطی دست به قلم شدند و بخشش این آموزگار را مطالبه کردند، میدانند ۱۳۵هزار دانشآموز متوسطه اول در کلاسهای مختلط هستند که گاهی سرویس بهداشتیشان هم مشترک است؟ میدانند ۴۹ هزار مدرسه سرایدار ندارند؟ میدانند در دوره کرونا ۲ درصد به نرخ آسیبهای اجتماعی دانشآموزان افزوده شد، اما آموزش و پرورش برای پیشگیری و کاهش آسیبهای اجتماعی اعتبار بسیار ناچیزی دارد؟ این دغدغهمندان که برای برخورد قانونی با یک معلم خاطی تأسف خوردند و بعضاً به مسئولان آموزش و پرورش و مدافعان این اقدام قانونی بیاحترامی کردند، میدانند معلمان خرید خدمات آموزش و پرورش چهار ماه حقوق معوقه دارند؟ میدانند آموزش و پرورش امسال و سال آینده برای پرداخت حقوق این معلمان کسری بودجه دارد؟
از این دست سؤالها که گویای وضعیت بغرنج و مظلومیت نظام آموزش و پرورش است، کم نیست. باز هم تأکید میکنیم که از این حجم توجه به آموزش و پرورش خرسندیم، اما کاش به جایگاه، استقلال و قوانین آموزش و پرورش احترام بیشتری گذاشته میشد. در پایان، امیدواریم توجه به آموزش و پرورش به عنوان زیربنای مسائل اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی همیشگی باشد و دغدغهمندان، کنشگران و تأثیرگذاران در زمان سختیهای این نهاد انسانساز در کنارش باشند و به مانند این ماجرا، با مطالبهگری و پیگیری از مسئولان و مدیران به دنبال حل مسائل آموزش و پرورش باشند.
باتشکر از آقای پور عرب بخاطر مقاله عالی وپر از نکات فنی 
