تلاش ورزشکار به تنهایی فایدهای ندارد، وقتی اعزامی در پی ماهها و سالها تمرین نباشد که تجربهاندوزی شود برای کسب موفقیت در مصافهای بینالمللی. اما چرا ورزشکاران باید با وجود تلاش و پشتکار بسیار همواره با مانعی به نام هزینه مواجه شوند و توانی برای عبور از آن نداشته باشند! پولها کجا هزینه میشود که وقت اعزام و رسیدگی به ورزشکار که میرسد همواره هشت آقایان گرو نهشان است و یک پای کار میلنگد و کار به جایی میرسد که بسیاری برای عقب نماندن از رقبا از جیب هزینه میکنند و با هزینه شخصی راهی مسابقات میشوند. اما اکثر ورزشکاران همانند مهشید اشتری، ملیپوش تنیس روی میز زنان چنین شرایطی را ندارند: «حضور در مسابقات بینالمللی برای ارتقای رنکینگ اهمیت بالایی دارد، اما هزینه حضور در این رقابتها طوری نیست که بتوانم شخصاً اقدام کنم، به همین دلیل است که حضورم در تورهای بینالمللی کم شده، چراکه ورزشکاران با هزینه شخصی یا اسپانسر در تورهای بینالمللی شرکت میکنند و فدراسیون دیگر با هزینه خودش کسی را نمیفرستد. به همین دلیل به مسابقات بینالمللی نمیروم و از رنکینگ هم خارج شدهام، چون برایم سخت است که خودم در مسابقات شرکت کنم. هر تور نزدیک ۵۰، ۶۰ میلیون هزینه میبرد. یک تور هم فایده ندارد و در سال حداقل باید در سه تور شرکت کنیم که هزینهاش سنگین میشود و از عهده من خارج است. به همین دلیل ترجیح میدهم فعلاً شرکت نکنم، مگر اسپانسری پیدا شود که آن هم نیست. از اینرو با افت فاحشی در رنکینگ مواجه شدهام. فدراسیون باید خودش به فکر باشد، چون مسئول همه ماست. این خیلی بد است که بازیکنان تیم ملی ماهها در مسابقات شرکت نکنند و فقط کسانی بروند که پول دارند، کسانی که ممکن است حتی بازیکن ملی هم نباشند.»
این داستان مدتهاست که گریبان بسیاری از ورزشکاران را گرفته است، بهطوریکه مهدی محمدی، عضو تیم ملی پارادوچرخهسواری هم به دلیل همین مشکلات مالی با وجود اینکه از سوی فدراسیون جهانی برای شرکت در اردوی تمرینی سوئیس دعوت شده بود، به دلیل عدم توان مالی برای تهیه بلیت، حضور در این اردو را از دست داد: «از سوی فدراسیون جهانی برای دوچرخهسواران معلولی که عنوان قهرمانی آسیا را دارند، اردویی تمرینی در سوئیس پیشبینی شده بود و فقط باید هزینه بلیت را که حدود ۶۰ میلیون تومان بود، پرداخت میکردیم، اما به دلیل نداشتن پول کافی برای تهیه بلیت متأسفانه این اردوی تمرینی را از دست دادم. خیلی دوست داشتم در این اردو شرکت کنم، ولی شرایط مالی اجازه نداد و برخلاف میل باطنی انصراف دادم. با وجود اینکه نفر اول آسیا هستم به جز کمیته ملی پارالمپیک از جایی حمایت نمیشوم.»
