در دوران پیش از انقلاب اسلامی، تعداد ۱۵۴ هزار دانشجو در تعداد محدودی دانشگاه یا مراکز آموزش عالی و آن هم در چند کلانشهر کشور تحصیل میکردند در حالیکه وضعیت دانشجویان در سال تحصیلی ۹۵- ۹۶ برحسب گزارش مؤسسه پژوهش و برنامهریزی آموزش عالی در دوره کاردانی تعداد ۷۴۸ هزار و ۶۷۷ نفر، دوره کارشناسی ۲ میلیون و ۳۳۵ هزار و ۷۲۹ نفر، در دوره کارشناسی ارشد ۷۶۴ هزار و ۲۳۳ نفر، در دوره دکتری حرفهای ۹۳ هزار و ۹۲۶ و دکتری تخصصی ۱۴۰ هزار و ۴۴۷ نفر مشغول به تحصیل هستند. بررسیها نشان میدهد کل دانشجویان در همه دورههای تحصیلی برابر با ۴ میلیون و ۸۳ هزار و ۱۲ نفر است که دوره کارشناسی بیشترین دانشجو را دارد.
از ابتدای تأسیس دانشگاه تهران تا پیروزی انقلاب اسلامی ۴۰ دانشگاه در سطح کشور داشتیم که بعد در دوران انقلاب اسلامی، رشد چشمگیری یافته و توزیع واحدهای دانشگاهی در تمام مناطق کشور صورت گرفتهاست.
براساس اطلاعات مندرج در سایت وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در حال حاضر ۱۳۷ دانشگاه و مرکز آموزش عالی، ۳۲۴ مؤسسه آموزش عالی غیردولتی و ۱۴۹ مؤسسه آموزش عالی آزاد فعال داریم.
ضمناً باید به این آمار تعداد ۴۰۰ واحد دانشگاهی دانشگاه آزاد اسلامی را هم اضافه کرد.
بنابراین با حسابی سرانگشتی متوجه رشد ۲ هزارو ۴۲۵ درصدی واحدهای دانشگاهی و ۲ هزارو ۵۵۱ درصدی تعداد دانشجویان در دوران انقلاب اسلامی به نسبت پیش از آن میشویم. دوره ۴۰ ساله انقلاب را میشود به دو برهه تقسیم کرد؛ دوره اول را از سال ۵۷ تا ۷۶ و دوره دوم را از سال ۷۶ تا ۹۶ میتوان در نظر گرفت. به عقیده کارشناسان بیشترین جهش علمی کشورمان در دو دهه دوم است. طبق آمار در این بازه زمانی ۲۰ ساله، تعداد مقالات ایران در پایگاه استنادی ISI به ۵۳ هزار مقاله رسیدهاست؛ یعنی رشد ۵۰ برابری نسبت به پیش از انقلاب. رتبه علمی کشورمان در سال ۵۷ از نظر میزان انتشار مقالات در سطح دنیا ۴۳ بودهاست؛ عددی که حالا تغییر چشمگیری پیدا کرده و در سالهای ۹۶ و ۹۷ رتبه علمی کشور در سطح بینالمللی ۱۶ است.