طرحهای بیامان پلیس برای مبارزه با سرقت در جریان است با این وجود نگرانی درباره بروز سرقت همچنان به قوت خود باقی است. براساس گزارشهای پلیس، سرقت خصوصا سرقتهای خرد شایع ترین جرم کشور است که آمار آن همواره سیر صعودی را طی میکند. مرکز آمار ایران اعلام کرده است سرقتها در سال ۹۵ حدود ۳۴۳ هزار و ۴۲۵ فقره بوده که بنا به اعلام معاونت اجتماعی و پیشگیری از وقوع جرم قوه قضائیه در سال گذشته شمار سرقتها به حدود یک میلیون و ۴۰۰ هزار فقره رسیده است. آن گونه که پلیس اعلام کرده ، عمدهترین مجرمانی که در جریان این طرحها دستگیر میشوند، مجرمان سابقهدار هستند که مجازات زندان نمی تواند مانعی برای ورود دوباره آنها به چرخه جرم شود از همین رو ورود دوباره مجرمان سابقهدار به چرخه جرم، از یک سو منجر به فرسایش توان پلیس در برخورد با رفتارهای مجرمانه شده و از سوی دیگر بیاعتمادی عمومی به ساختارهای قانونی در ناتوانی برای متوقف کردن چرخه سرقت را به دنبال داشته است.
شدت گرفتن بحرانهای اقتصادی مهمترین دلیل برای افزایش ارتکاب سرقت است. از چند سال قبل و همزمان با افزایش نرخ کالاهای اساسی نرخ بیکاری هم افزایش پیدا کرد و سبب شد عمده جامعه بیکاران قدم به دنیای تبهکاران بگذارند، از همین رو بخش مهمی از توان نیروی کار کشور به جای این که در خدمت توسعه جامعه قرار گیرد به عنوان هزینههای جبران ناپذیر به کشور تحمیل میشود.
تلاش برای رسیدن به ثروت یکشبه، از دیگر دلایل گرایش نیروی جوان کشور به ارتکاب سرقت میباشد. حاکمیت زندگی اشرافی بین افرادی از جامعه و جولان زندگیهای لاکچری در فضای حقیقی و مجازی، وسوسه رسیدن به چنین زندگی رویایی را به جان بسیاری از جوانان انداخته است و از آن جا که امکان دست یابی به چنین ثروتی از راه تلاش برایشان مقدور نیست، دست به رفتاری پرخطر میزنند. اینروزها سارقان به خوبی میدانند خانههایی در شمال و غرب تهران به مخازنی از طلا و ارز تبدیل شده است برای همین از هر جایی در کشور راهی پایتخت میشوند و نقشههایی که در ذهن دارند را عملی میکنند و به دامنه ناامنی در جامعه اضافه میکنند.
مصرف مواد مخدر نقشی خیره کننده در بروز سرقت دارد. به عنوان مثال در حال حاضر هشت هزار معتاد متجاهر در حال پرسه در خیابانهای تهران هستند. این فراد هزینه مواد مصرفی و هزینههای امور جاری خود را از راه سرقت خصوصا سرقتهای خرد تامین میکنند. این شیوه از سرقت رویههای چند بعدی است که در سایه بیتوجهیهای چند ساله به پیوستهای آن مدام بر دامنه آن اضافه میشود.
هر روز که میگذرد بر دامنه سرقت و پیچیدگیهایی که در شیوههای بروز آن صورت میگیرد اضافه میشود. از دیگر سو مقابله با سرقت به همان شیوهای که همواره در جریان بوده ادامه دارد. چرخه سرقت با دستگیری سارقان، مجازات، آزادی و بازگشت دوباره آنها به چرخه جرم ادامه دارد بدون این که راهکاری عملی برای توجه به پیوستهای سرقت به کار گرفته شود بنابراین چرخه سرقت زمانی متوقف میشود که زمینههای ارتکاب جرم از ببین برود.
