جریان معاندان جمهوری اسلامی، از جلال آل احمد کینه دارند برای همین شبه روشنفکران وطنی هنوز هم از مرده جلال میترسند.
جواد محقق، نویسنده پیشکسوت که بارها در جایزه جلال به عنوان داور یا دبیر جشنواره حضور داشته است، در آستانه برگزاری دور جدید از این جایزه ادبی، در خصوص شخصیت آل احمد، گفت: «جلال آل احمد بیشک شاخصترین روشنفکر محبوب تأثیرگذار ایرانی است که اگرچه مثل خیلی از همپیالگیهایش در جریان شبه روشنفکری ایران، بارها به چاه و چالههای سیاسی، اجتماعی و حتی عقیدتی افتاده، اما تفاوتش با بسیاری از آنها این بوده که هیچ وقت در این چاه و چالهها متوقف یا ساکن نشده و سر در آخور احزاب وابسته به شرق و غرب نمانده و قدرت خود انتقادی داشته و با صراحت و صداقت به اشتباهاتش اقرار کرده و از آنها روی برگردان شده است.»
محقق ادامه داد: «تیزبینی، حقمداری و مردمدوستی آل احمد هم در کنار شاگردپروری و برکشیدن استعدادهای جوان روزگارش جایگاه ویژهای برای او فراهم کرده است، او نه مثل امثال فروغی کارگزار انگلیسیها شده و نه مانند خانلری و اخوان و انصارش با ستمشاهی پهلوی گره خورده است. همچنین پادوی شوروی هم نبوده و با امریکاییها هم عقد اخوت نبسته است. به همین دلیل بود که جایزه رسمی و ملی ایران در این رشته به نام جلال سند خورده است، حتی اگر مدارک دانشگاهی بعضیهای دیگر را نداشته باشد و داستاننویسیاش هم حتی در مقایسه با همسر ارجمندش سیمین، وزن کمتری داشته باشد.» این نویسنده با اشاره به دشمنی معاندان جمهوری اسلامی با شخصیت آل احمد، تأکید کرد: «واقعیت قضیه این است که خیلی از شبه روشنفکران وطنی هنوز از مرده جلال هم میترسند و از بردن نامش هراس دارند.»
محقق اظهار کرد: اینکه جایزه جلال حتماً باید در انتخابهایش به روش و مرام او که شفافیت، آزادگی، مردمدوستی، صداقت، وطنپرستی، دشمنستیزی و امثال آنهاست متعهد باشد، گفت: «البته ممکن است بسیاری از نویسندگان فاقد آن هوش، جسارت و شجاعت یا درک و درایت باشند،، اما آثار منتخب جایزه جلال نباید بی توجه به آن مرام عالی باشد. حتما یادتان هست که زندهیاد بزرگ علوی در آخرین مصاحبه قبل از مرگش با یکی از مجلات شبه روشنفکری چه گفت؟ او اگرچه بسیار دیر،، اما اعتراف کرد که «ما میتوانستیم مردمی باشیم، به شرط اینکه از هر پادوی روس، حرفشنوی نمیداشتیم» این محصول همان جریانی است که سرلشکر ارتش شبه روشنفکری چپ ایران یعنی کیانوری به زبان آورد و با وقاحت تمام اعتراف کرد که ما بهترین استعدادهای ادبی قرن ایران را جذب و در اختیار بیگانگان گذاشتیم.»
