محمدتقی فهیم، روزنامهنگار و منتقد پیشکسوت سینما در جشنواره فیلمهای مردمی عمار، از سینمای فاقد قهرمان در ایران به شدت انتقاد کرد و گفت: «سینمای ایران با حذف قهرمان روند خوبی را طی نکرد و نمیکند و حتی امروز ما با سینمای ضد ایرانی مواجه هستیم. سینمای ما اساساً سینمای ملی ندارد و شاید چند فیلم علی حاتمی را مثال بزنم که تا حدودی به مرز سینمای ملی نزدیک است. زمانی که فیلمساز در فیلمهایش به دنبال قصه و قهرمانپردازی نیست، در نهایت تبدیل به فیلمسازی میشود که با پیروی از برخی جریانات بیرونی، به دنبال دریافت جوایز از جشنوارههای مختلف خارجی است، اما فیلمی که مورد نیاز مردم است، تولیدی بوده که متأثر از مجموعه پشتوانه تاریخی و هویتی کشور ایران باشد. قهرمان فاقد هویت دیگر قهرمان نیست؛ بنابراین اصلیترین وجه قهرمان این است که هویت تاریخی و ملی داشته باشد.»
وی افزود: «قهرمانی که فاقد ایدئولوژی، هویت و ریشه باشد، بدون تردید معنا ندارد. فیلم باید دارای شاخصههای ایرانی و بیشتر از آن شاخصههای ملی باشد. بی تردید ایرانی بودن در حوزه اقتدار معنا مییابد یعنی فراتر از مرزها بحث ایران ارزش دارد، اما ارزش عنوان این است که به یک اثر ببخشد.»
فهیم گفت: «زمانی که درباره قهرمان صحبت میکنیم، حتماً باید قهرمان ملی باشد. قهرمانی که قرار است در سینمای ایران بسازیم، باید تجسم، تندیس و تبلور جامعه ایران باشد. همچنین زمانی که صحبت از قهرمان میکنیم، باید در کنارش ضدقهرمان ساخته شود. اصلیترین مشکل سینمای ایران این است که فیلمسازانش، مسیر فیلمسازی را بلد نیستند. قهرمان زمانی قهرمان میشود که فیلمساز پشت دوربین بلد باشد که چگونه باید فیلم بسازد و نسبت به ابزارهای آن مسلط باشد. »
این منتقد سینما مطرح کرد: «برای قهرمانپردازی در فیلم، نیاز است که فیلمساز درباره کشورش اطلاعات داشته باشد و این همان پژوهش است. قهرمانپردازی در سینما برخلاف تصور روشنفکران، کار بسیار سختی است که اگر آسان بود، امروز در کشورمان فیلمسازان زیادی موفق به قهرمانپردازی میشدند. آن چیزی که امروز فیلمساز باید به دنبال آن باشد، آموختن سینما در اندازهای است که میزانسن را بشناسد تا بتواند میزانسنی از قهرمان را ارائه کند، یعنی قهرمان از میزانسن ایرانی ساخته شود تا برای مخاطب قابلباور باشد. این اتفاق نمیافتد، مگر آنکه فیلمساز اهل مطالعه و پژوهش باشد و سینما را به لحاظ تکنیک فرا بگیرد.»
