۵۶ سال کم نیست. هر بار برای منتظر نگهداشتن هواداران بهانهایی دارند و کماکان در تحقق رویای قهرمانی ناکام هستند. تیم ملی انگلیس در جایی که فکر میکرد توانایی شکست فرانسه را دارد دوباره باخت و حسرت اش ۶۰ ساله شد. انگلیسیها خیال میکردند در قطر معجرهایی رخ میدهد و بالاخره عروسی به کوچه آنها هم میآید. ولی خروسها آرزوهای کشور رقیب را نقش برآب کرده و خود را یک بار دیگر به نیمهنهایی رساندند. با اینکه گرت ساوتگیت تیمش را شایسته باخت نمیدانست، اما انگلیس بازنده بازی بود؛ هری کین پنالتی اولش را گل کرد و بار دوم ولی همه را از کامبک ناامید کرد. این یعنی اینکه سهشیرها در عمل برتری نسبت به فرانسه نداشتند. البته آمار به نفع انگلیس بود، از درصد مالکیت توپ گرفته تا پاسهای سالم و تعداد شوتها. منتها آمار نتیجه بازی را تعیین نمیکند و هر تیمی گل بیشتری بزند پیروز میدان لقب میگیرد. کنار رفتن از جامجهانی ناکامی بزرگی محسوب میشود، به ویژه برای تیمی که داعیه قهرمانی دارد و به ستارههای اسمیاش مینازد. با اینحال انگلیسیها دیگر به باختهای ناراحت کننده عادت کردهاند در واقع چارهایی هم جز عادت کردن ندارند. سال گذشته آنها خودشان را کشتند تا به فینال یورو برسند، به هدفشان هم رسیدند ولی باز هم حسرت جام به دلشان ماند. سهشیرها امیدوار بودند در جامجهانی ۲۰۲۲ اتفاقات به نفع آنها رقم بخورد. تا یکچهارم نهایی پیشروی کردند ولی فرانسه راهشان را سد کرد و آنها را به خانه فرستاد. آخرین بار جام ۱۹۶۶ بود که سهشیرها جام را بالای سر بردند و باید تا جام ۲۰۲۶ صبر کنند به امید طلسم شکنی. جالب اینکه تنها با ۴ گل خورده حذف شدند؛ دوتا از مهدی طارمی خوردند و دوتا از فرانسه.. قاعدتاً بعد از این باخت سرمربی باید مسئولیت ناکامی را به گردن میگرفت با این وجود ساوتگیت از تیمش تعریف کرد و به بازیکنانش افتخار. در این شرایط داور بهترین بهانه است تا کمی از غم حذف شدن کم شود. انگلیسیها معتقدند داور برزیلی یک پنالتی برای تیمشان نگرفته و حتی حاضر به بازبینی فیلم خطای بازیکن فرانسوی نشده است. در این مورد باید کارشناسان داوری نظر دهند منتها باید به انگلیسیها یادآوری کرد کاپیتانشان توپ را به آسمان زد تا به همه نشان دهد سهشیرها با پنالتی نیز پیروز نمیشوند.
