در روزهایی که آثار و درد شلاق شکست و حذف دوباره در مرحله گروهی جام جهانی همچنان بر پیکر فوتبال ایران دیده و احساس میشود، تماشای قدرتنمایی و تلاش تیمهایی که فوتبالشان را خیلی دیرتر از ایران شروع کردهاند، اما با برنامهریزی و کار اصولی به مدارج بالا رسیدهاند، میتواند یک درس آموزنده برای ما باشد.
از قدیم گفتهاند «کار نیکو کردن از پر کردن است.» این ضربالمثل فارسی را دیگران خوب گرفته و با عملی کردن آن راه پیشرفت فوتبال را برای خود هموار کردهاند، اما ما فقط آن را به صورت شعار فریاد میزنیم. از آسیا شروع کنیم، تیمهایی، چون ژاپن و کرهجنوبی مدتهاست سفره خود را از قاره کهن جدا کردهاند و در جام جهانی حرفهای زیادی برای گفتن دارند. حالا استرالیا هم به آنها اضافه شده که از اول هم فوتبالی فراتر از آسیا داشت. در این میان نباید از بازی خوب تیمهایی، چون عربستان و حتی قطر که زود هم حذف شدند، به سادگی گذشت که این خود نشانه پیشرفت آنهاست؛ پیشرفتی که حتماً در سالهای آینده بیشتر دیده میشود.
اما آفریقا با تیمهایی که همیشه مدعی هستند و با فوتبال خاص خودشان میآیند تا نشان دهند چیزی از اروپاییها و امریکاییها کم ندارند. از سنگال، کامرون و غنا که بگذریم، آفریقا در هر جام جهانی یک شگفتی رو میکند. قطر ۲۰۲۲ نوبت تاریخسازی مراکشیها بود؛ مراکشی که تا یکچهارم نهایی بالا آمد. بلژیک مدعی را شکست داد، کرواسی را متوقف و کانادای مغرور را تحقیر کرد تا به عنوان صدرنشین صعود کند، بعد هم اسپانیا را برد.
اینکه چگونه این تیمها میتوانند تا این حد پیشرفت کنند و به این مدارج برسند، میتواند برای فوتبال ایران درس باشد. اینکه آنها اصولی کار میکنند، شعار نمیدهند و فوتبالشان دست در جیب مردمشان ندارد، بزرگترین مؤلفههای موفقیتشان به شمار میرود؛ مؤلفههایی که فوتبال ایران از آن بیبهره بوده و است تا جایی که بعد از شش بار حضور در جام جهانی هنوز حسرت صعود از مرحله گروهی را دارد؛ حسرتی که اگر نتوانیم راهی را که امثال کشورهایی، چون مراکش برای ارتقای فوتبالشان طی کردهاند، طی کنیم، باید آن را با خود به گور ببریم.
